fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Geen categorie

    De geschiedenis van de staat Israël

    Rik Bokelman - 31 oktober 2018

    In 1948 roept de Jewish Agency officieel de staat Israël uit, slechts enkele jaren na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Het naziregime onder leiding van Adolf Hitler kostte aan miljoenen Joden het leven. Het verlangen naar een eigen thuisland is groot onder de Joodse bevolking. Veel van de overlevenden besluiten zich daarom te vestigen in het gebied dat op dat moment Palestina wordt genoemd.

    Het verlangen naar een Israëlische staat

    De Joodse bevolking die na de Tweede Wereldoorlog terugkeerde naar het beloofde land, vormde een belangrijke factor in het tot stand komen van het huidige Israël. Vaak wordt echter over het hoofd gezien dat ook de Eerste Wereldoorlog een cruciale rol speelde in de geschiedenis van deze jonge staat. Tijdens deze oorlog was Palestina nog een onderdeel van het Ottomaanse Rijk. Een islamitisch rijk dat ontstaan is in de veertiende eeuw. Veel Arabische stammen wilden zich losmaken van de overheersing van de Ottomanen. Daarom kwamen zij tijdens de Eerste Wereloorlog in opstand. Aangezien het Ottomaanse Rijk aan de kant van de Duitsers stond, waren de Britten en de Fransen bereid deze Arabische stammen te steunen.

    Zowel het Verenigd Koninkrijk als Frankrijk wilden meer dan alleen de Arabische stammen helpen. In mei 1916 ondertekenden beide grootmachten daarom een geheime overeenkomst, officieel het Sykes-Picotverdrag genoemd. Hierin stonden afspraken over hun invloedssfeer in Zuidwest-Azië als ze erin zouden slagen het Ottomaanse Rijk te verslaan. De Britten kregen mandaat over Palestina en Mesopotamië, en de Fransen over Syrië en Libanon. Deze verdeling tussen de Britten en de Fransen leidde tot grote spanningen tussen het westen en de Arabische bevolking. Spanningen die vandaag de dag nog voelbaar zijn.

    Groot-Brittanië was ondertussen verwikkeld geraakt in een uitzichtloze oorlog. Zowel de geallieerden als de centrale mogendheden hadden grote Joodse bevolkingsgroepen. De meesten hiervan hadden zich tijdens de oorlog neutraal opgesteld. De Britse overheid wilde echter de volledige zionistische beweging aan hun kant krijgen. Daarom kwamen ze een jaar na het het Sykes-Picotverdrag met de Balfour-verklaring. Minister Balfour van Buitenlandse Zaken laat hierin weten een “nationaal thuis voor het Joodse volk” mogelijk te willen maken in het mandaatgebied Palestina.

    Joodse meerderheid in Palestina

    Steeds meer Europese Joden besloten naar Palestina te vertrekken. In de periode 1912 tot 1923 vestigden meer dan 35.000 Joden zich in Palestina, waardoor hun aandeel in de totale bevolking steeds groter werd. In 1933 kwam Adolf Hitler aan de macht in Duitsland en begon hij met zijn nationaalsocialistische regime antisemitische maatregelen in te voeren in Duitsland. Ruim 50.000 Joden vluchtten naar Palestina. Een beperking van de immigratie van Joden door de Britten zorgde ervoor dat slechts een klein deel van hen het gebied binnen mocht. De rest werd teruggestuurd naar Europa.

    Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, waarbij zes miljoen Joden vermoord werden in de gaskamers, werden de Verenigde Naties opgericht. Zij kwamen met een plan voor de opdeling van Palestina. Het mandaatgebied werd verdeeld in een Joods gebied, een Arabisch gebied en een deel onder internationaal bestuur. Hoewel de Joodse leiders deze VN-deling accepteerden, waren de Arabische leiders het niet eens met het voorstel. Ze wilden geen, in hun ogen oneerlijke, verdeling van Palestina. Zij wilden maar één staat met Al-Quds (Jeruzalem) als hoofdstad. Dit leidde tot verheviging van de burgeroorlog tussen de Joden en Arabieren.

    Het uitroepen van de staat Israël

    Het Brits mandaat voor Palestina liep af op 15 mei 1948. De Jewish Agency onder leiding van David Ben Goerion besloot de dag ervoor de staat Israël uit te roepen. De kersverse staat werd onmiddellijk erkend door de Amerikaanse president Truman, de Sovjet Unie, Zuid-Afrika en Ierland.

    Na de beëindiging van het Britse mandaat, vielen de omliggende Arabische landen Israël aan. Het doel was om de nieuwe staat Israël te vernietigen. Veel Arabische bewoners ontvluchtten de regio. De nieuwe staat Israël had niet eens een eigen leger tijdens deze Israëlische onafhankelijkheidsoorlog. Toch wist Israël de Arabieren te verslaan. Op 11 mei 1949 word Israël officieel erkend lid van de VN, als 59e lidstaat.

    Thema

    Over de auteur