• Palestijnse demonstranten verbranden autobanden en gooien stenen naar Israëlische eenheden, 5 oktober 2018. - Foto: Abed Rahim Khatib/Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Het is en blijft bizar

    Joanne Nihom - 8 oktober 2018

    Ik ben net terug van mijn ochtendwandeling, het is nog vroeg. In ons dorp, in het noorden van Israël, is het al een drukte van belang: ouders brengen hun kinderen lopend naar school.

    Een van de katten die me geadopteerd heeft, komt luid miauwend, erg mopperend het huis binnen. Alsof hij al maanden geen eten van me heeft gekregen. Na zijn ontbijt knort hij tevreden en loopt weer naar buiten. Hier en daar hoor ik vogelgetsjilp en blaffende honden, verder is het prettig stil.

    Ik open mijn computer voor het nieuws van het afgelopen weekend en met een klap verdwijnt de vredige stilte en vult de afschuwelijke ellende bij de grens met Gaza niet alleen mijn werkkamer, maar ook mijn hoofd. Weer is het daar onrustig (dat is nog zachtjes uitgedrukt).

    Wat zouden de moeders en vaders van daar graag willen ruilen met die gestreste moeders en vaders van hier.

    De families die in dat gebied wonen, leven in een absolute hel. Al jarenlang. Ik betrap me erop dat ik er niet over wil schrijven, dat gevoel heb ik al tijden, want het is steeds hetzelfde troosteloze verhaal. Het maakt me moedeloos en verdrietig.

    Jarenlang waren het de raketten die op Israël werden afgeschoten, nu is het de terreur van de vuurgevaarlijke ballonnen en vrijwel dagelijkse aanslagen.

    Terug naar
    mijn dorp. De vredige rust is inmiddels wat verstoord. Een van de kinderen van
    onze buren wil niet naar school en laat dat luid en duidelijk weten: hij schreeuwt
    en huilt. Zijn ouders krijsen terug, minutenlang. Dan pakt zijn moeder hem op.
    Hij protesteert gillend, maar heeft weinig keus en met veel tumult verdwijnen
    ze richting school. Een spartelend kind met nog steeds schreeuwende ouders. Wat
    een stress hebben ze, en de dag is nog maar net begonnen.

    Terug naar
    het zuiden van het land. Nooit rust, stilte of zonder spanning. Altijd stress.
    Wat zouden de moeders en vaders van daar graag willen ruilen met die gestreste
    moeders en vaders van hier.

    Over de auteur