fbpx
  • "Tijdens de huisbezoeken kreeg ik soms het gevoel dat sommigen in een doodskist wonen"
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Wonen in een ‘doodskist’

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 26 oktober 2018

    Dagboek van een bijzondere reis van Opperrabbijn Jacobs in Oekraïne
    Deel 5 – 26 oktober.

    Ik probeerde gisteravond op tijd naar bed te gaan om uitgerust vandaag weer op pad te gaan. Maar er spookte iets door mijn hoofd. Ik maal, ik kan me niet losrukken van de schrijnende armoede. Peperdure medicijnen, geen verzekeringen, pensioenen die niets voorstellen, corrupte artsen, piepkleine huisjes, ijskoud of juist oververhit, schrijnende verhalen, bejaarden die wegkwijnen na een leven van ontberingen… 

    Daniel Futerfass is te ziek om nog buiten te komen.

    Die eenzame ongehuwde man die te ziek is om de trap nog af te kunnen gaan om zijn boodschappen te doen. Die vrouw die alleen maar huilt omdat ze de lening bij de bank niet kan terugbetalen. De nog vrij jonge lerares die minder uren krijgt omdat haar vak geschiedenis minder populair is dan een tijdje geleden, met als gevolg minder salaris, terwijl de primaire levensbehoeften juist duurder en duurder worden. Bovendien verzorgt ze haar 85-jarige blinde moeder die de Holocaust heeft overleefd, als enige van haar grote familie. In de kamer brandt slechts een klein lampje, de duisternis overheerst.

    Deze moeder en dochter kunnen nauwelijks rondkomen van het salaris van de dochter.

    Wij Nederlanders geven royaal op giro 555 voor onverwachte rampen. Hier in Oekraïne is geen sprake van een onverwachte plotselinge ramp. Het is een tragedie die normaal is geworden, die onoplosbaar lijkt en die mensen die gewoon blij hadden moeten zijn, gebukt laat gaan onder een veel te zware last.

    En desondanks: ‘Am Jisraeel Chaj’ – het Joodse Volk leeft en overleeft. Mooi gezegd, hoor ik me tegen mezelf zeggen. En toch klopt het wel. ‘Am Jisraeel Chaj’, ondanks alles bestaan we nog. Uiteraard dankzij de hulp van Boven! Maar ook dankzij hulp vanuit de christelijke wereld, eeuwen geleden was dat ondenkbaar.

    We mochten vandaag iets later opstaan. Na het ochtendgebed en een ontbijt (dat meer leek op een diner) stappen we in de auto van de rabbijn: een tour door Poltava. Links een voormalige synagoge, rechts een synagoge, hier was het huis van de rabbijn, dat gebouw was de school, daarachter het mikwe (het rituele bad), daar woonde de cantor, deze straat heet nog steeds de Sjalom Aleichemstraat. Hier woonden alleen Joden en de spreektaal was Jiddisch. Zelfs de paar verdwaalde niet-Joden die hier woonden, spraken Jiddisch. Links achter dat grote gebouw was de matze-fabriek, en daar… en daar…! Veertig procent van de honderdduizend inwoners waren Joden en van hen meer dan de helft orthodox.

     De voormalige Yeshiva (Joodse school) van Poltava

    Terug naar het huis van de rabbijn, het centrum van de Joodse gemeenschap in Poltava. Koffers inladen en op weg naar Hoditz, waar we de sjabbat zullen doorbrengen. Gewoonlijk heb ik een blij gevoel als het bijna sjabbat is, een gevoel van rust bekruipt me. Maar vandaag… ik voel een depressiviteit. Hoe kunnen we die straatarme nazaten van wat eens was steunen? Zijn ze nog te helpen?

    Tijdens de huisbezoeken kreeg ik soms het gevoel dat sommigen in een doodskist wonen. Geen contact met de buitenwereld, binnen donker en muf, nauwelijks te eten, een toekomst die zwart is. De voedselpakketten die de rabbijn gaat uitdelen met Chanoeka, namens Christenen voor Israël, zullen wat licht brengen in de duisternis.

    De problemen lijken bijna onoplosbaar. En toch overleggen we met de rabbijn. De rabbijn wil een betrouwbare dokter regelen om mijnheer Futerfass te onderzoeken, zodat hij de medicijnen zal krijgen die hij nodig heeft, in plaats van de medicijnen die hij nu gebruikt om de portemonnee van de apotheker en de dokters mee te spekken. Zie ik alles te zwart? Kan het zijn dat deze straatarme stumpers misbruikt worden…? Het is helaas de realiteit.

    We zijn bijna in Hoditz, sjabbat begint dadelijk. Rust voor ons, maar zal er ook rust zijn voor hen die we gisteravond mochten bezoeken in de krotten van Poltava?
    Sjabbat sjalom!

    Dit is het vijfde dagboekverslag in een serie. 
    Lees hier de eerdere verslagen.

    Steun de voedselpakkettenactie!
    Deze winter hopen we duizenden voedselpakketten uit te delen aan de Joodse gemeenschappen in Oekraïne. Daarvoor hebben we uw steun nodig. Eén voedselpakket kost 10 euro. Helpt u mee?

    Thema

    Over de auteur