fbpx
  • Volodya Garber met Koen Carlier. - Foto: CvI
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    ‘Ik heb zelf de keus gemaakt’

    Koen Carlier - 1 november 2018


    Elke dag gaat hij trouw naar de kleine plaatselijke synagoge in Mogolov-Podolsky voor het gebed en hij is er ook altijd bij als we op bezoek komen, om zijn voedselpakket op te halen. Eind september kwam hij zijn allerlaatste voedselpakket ophalen, want Voloday Garber (1932) zal eind november samen met dochter en schoonzoon naar Israël vertrekken. Zelfs voor mij is dit een verrassing.

    Volodya was negen jaar toen hij met zijn moeder en drie broertjes in concentratiekamp Pechora terechtkwam. Het grootste deel van Oekraïne was toen bezet door nazi-Duitsland. De moeder van Volodya wist te ontsnappen uit Pechora met haar vier zoontjes en vluchtte naar haar geboortestad Mogolov-Podolsky waar ze allen tot het einde van de oorlog in het getto verbleven en het allen hebben overleefd behalve de vader. Vader werd opgeroepen om te dienen in het Rode leger en is gesneuveld op het slagveld.

    Volodya trouwde na zijn studie en het gezin werd uitgebreid met een zoon en een dochter. Hij heeft bijna zijn hele leven gewerkt in de plaatselijke metaalfabriek – waar bijna iedereen van de stad werkte. Tot de val van de Sovjet-Unie in 1991, toen honderden fabrieken van de ene op de andere dag stopten vanwege de belabberde economie. Sindsdien leeft Volodya in armoede.

    ‘Mijn tijd is gekomen’
    Een paar weken geleden brachten we hem en zijn dochter en schoonzoon naar de Israëlische ambassade in Kiev voor een interviewom voorgoed te kunnen vertrekken naar Israël. Zijn zoon is er al en woont in Be’er Sheva en zijn kleindochter woont in Ashdod. En nu gaat de rest van de familie.

    We maakten een praatje toen en ik vroeg aan Volodya hoe hij zich nu voelde wanneer hij eind november voorgoed zijn geboortestadje zal verlaten. Ik dacht: hij gaat min of meer verplicht omdat zijn zoon in Israël woont, maar nee, Volodya straalde: “Ik heb die keus zelf gemaakt. Kijk Koen”, keek hij me vriendelijk aan, “jullie komen hier al jaren ter ondersteuning van de kleine Joodse gemeenschap en vertellen ook aan iedereen over vertrek naar Israël en dat iedereen jong en oud welkom is. Jaren heb ik die boodschap gehoord maar telkens dacht ik bij mezelf, dit is niet voor mij, laat anderen maar gaan. Nu besef ik dat ook mijn tijd is gekomen dat ik naar het huis naar Israël kan gaan. In ons flatgebouw vlakbij het voormalige getto woonden eens zeventig Joodse families en nu ben ik nog de enige Jood die er woont, allen zijn in de loop der jaren vertrokken.”

    ‘Breng ons bijeen vanuit de heidenvolken’
    We namen afscheid en Volodya drukte me stevig de hand en liet die even niet los, keek me aan en zei: “Ga je me niet vergeten op te halen eind november?” Diep in gedachten verzonken liep ik naar de plaatselijke synagoge. De nu 86-jarige Volodya Garber die de hel van Pechora en het getto van Mogolov-Podolsky als klein jongetje had overleefd, gaat naar Israël. Nog maar enkele dagen eerder had ik in Psalm 106:47 gelezen: “Verlos ons, Heere, onze God, breng ons bijeen vanuit de heidenvolken, opdat wij Uw heilige Naamloven enons beroemen in Uw lof.”

    Over de auteur