fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Chanoekadagboek (deel 7 – slot)

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 10 december 2018

    Ze branden nu alle acht, de menora straalt in zijn volle glorie. Vanuit Canada ben ik geschrokken van de recente uitzending van Nieuwsuur over de handel in lichaamsdelen. Hieraan had ik nog niet gedacht, maar ik ben niet verbaasd. Want ook het gevoelige onderwerp orgaandonaties is niet altijd helemaal koosjer.

    Is het u wel eens opgevallen dat het foldertje waarin de overheid je laat kiezen of je bereid bent je organen ter beschikking te stellen, op zo’n manier is geschreven dat je jezelf crimineel voelt als je niet meedoet: dat zogenaamde kiezen is niet zo vrijblijvend als de folder doet voorkomen. En vanwaar komen alle organen? Ook in organen wordt gehandeld.

    Niet alles in de medische wereld verdient het label ‘ethisch verantwoord’. Ik begrijp dat ik met deze kritisch bezorgde opmerking een aantal mensen tegen de schenen trap. Tot hen die zich hierin herkennen zeg ik: we spreken elkaar zodra Zembla of Nieuwsuur een programma maken over orgaandonaties.

    Wat dit onderwerp te maken heeft met Chanoeka ? Alles! In de tijd van de Maccabeeën eisten de Grieken het alleenrecht over waarden en normen. De definitie van goed en slecht, werd door de ratio en door het eigenbelang van de Grieken ingegeven. En dat was nu precies de toenmalige strijd.

    Maar onze Chanoeka-lichtjes branden nog steeds, overal in de hele wereld, terwijl van de Grieks-Hellenistische cultuur nog slechts een paar ruïnes over zijn om te getuigen dat er ooit Grieken bestonden.

    Overigens mis ik de Nederlandse soefganiot helemaal niet. Te zoet, teveel jam en de smaak is meer oliebol dan soefgania. Hier kan ik ze eten zonder mijn baard onder de plakkerij te krijgen en is de smaak gewoon Joodser. Los hiervan zijn ze hier met chocolade, met tig soorten jam, met… Het kan overigens zijn dat ik de bagel, de donut en de soefgania door elkaar haal. Ik ben niet zo gespecialiseerd op dit gebied. Ieder zo zijn vakgebied. 

    Trouwens, we kunnen hier geen voet buiten de deur zetten of we ontmoeten wel iemand die ons of een van onze familieleden kent.
    In deze wijk in Montreal wonen niet, zoals in Antwerpen, ‘allerlei soorten Joden’. Hier woont alleen maar Chabad. Hoeveel gezinnen? Geen idee, maar dat loopt in de duizenden. Verderop in de stad, in de orthodox-Joodse wijk Outremont, is het zoals in Antwerpen of in Joodse wijk van Londen, orthodox-Joods gemengd.

    Nu ben ik mettertijd redelijk bekend geworden en word ik herkend van foto’s die in de media zijn verschenen. Dat wat mij betreft. Met mijn Blouma ligt het echter anders. Zij stamt uit een van de grootste families binnen Chabad en los daarvan beschikt zij over een gigantisch geheugen ten aanzien van familierelaties. Sterker nog: aan de gezichten van kinderen kan zij zien wie de ouders zijn. Voor haar is het dus een voortdurend herkennen.

    Dus toen wij drie minuten in de bagel store waren, ontmoette ze  meteen weer twee bekenden. Ze begint een praatje en ons verblijf in de winkel werd van de ingecalculeerde drie minuten al gauw een kwartier.
    Maar dat wilde Ik eigenlijk niet met u delen. Wel de ontmoeting met haar neef. Haar neef, zoon van de broer van mijn schoonvader, was net terug uit Marokko. Marokko, hoor ik u uitroepen. Ja, Marokko …

    » Lees verder op Jonet.nl

    Over de auteur