fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een onmogelijke mogelijke vriendschap

    Joanne Nihom - 11 januari 2019

    Terwijl het hier noodweer is en de regen als manna uit de hemel komt, lees ik het bijzondere verhaal van de negentienjarige Yara Amayra en de twintigjarige Noa Gur Golan. Over een onmogelijke mogelijke vriendschap.

    Yara is een Palestijnse inwoonster van de Westelijke Jordaanoever en komt niet zonder een officiële vergunning Israël in en de Israëlische Noa kan volgens de Israëlische wet Yara niet bezoeken, omdat Yara in een gebied woont dat volledig valt onder de Palestijnse Autoriteit.

    Voor Yara was Noa “de eerste Israëlische die ik ontmoette die geen soldaat was.” Tot vier jaar geleden had Noa nog nooit een Palestijnse ontmoet. Pas toen ze een internationale middelbare school in Italië bezocht, waar ze Palestijnse medeleerlingen ontmoette. “Plots realiseerde ik me dat ik eigenlijk niets weet over het conflict en zeker niet over de mensen ‘van de andere kant.’”

    Na terugkeer in Israël werd Noa gevraagd een toespraak te houden voor een Mars voor de Vrede. Noa stemde toe, maar alleen als ze haar verhaal mocht houden samen met een Palestijnse. Dat mocht en zo ontmoette ze Yara. Haar tante was betrokken bij de organisatie. In hun gezamenlijke toespraak voor duizenden mensen riepen ze de menigte op om niet langer te denken aan de situatie als een ‘conflict tussen naties’, maar eerder als een ‘conflict tussen mensen’. “We moeten elkaar als mensen gaan zien. Zolang we dat niet doen, zal er niets veranderen.”

    “We moeten elkaar als mensen gaan zien. Zolang we dat niet doen, zal er niets veranderen.”

    En zo ontstond een warme vriendschap tussen de twee jonge vrouwen die met elkaar praten over vriendjes, lastige broers en uitgaan. “Over politiek en het conflict hebben we het nooit.”

    Het is ingewikkeld om elkaar te ontmoeten, maar het lukt ze wel. “Het gebeurt ook wel eens illegaal.” Als ze elkaar niet kunnen zien, is er contact via de telefoon en WhatsApp. Toch raakten ze een beetje in de ‘politiek’ verwikkeld. Noa, die als Israëlische verplicht het Israëlische leger in moest, kreeg daar door haar vriendschap met haar Palestijnse vriendin morele problemen mee. Ze weigerde dan ook, iets waar in Israël een behoorlijke straf op staat.

    Bijna honderd dagen bracht ze door in de gevangenis. Yara huilde met en voor haar. “Je zou daar niet moeten zitten. Jouw enige misstap is dat je geen geweer op iemand wilt richten,” zei ze tegen haar vriendin. Nadat Noa uit de gevangenis kwam, ontmoetten ze elkaar weer. Bij de muur die Israël scheidt van de Westelijke Jordaanoever. Ze omhelsden elkaar en schreven, met graffiti, hun namen op de muur: Noa & Yara. Als een stil protest.

    Niets is zwart-wit in het leven. Ik ben ervan overtuigd dat vriendschappen als deze, en er zijn er vele, de toekomst zijn voor vrede.

    Over de auteur