fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Gesprekken in de wachtkamer

    Joanne Nihom - 15 februari 2019

    In de wachtkamer van de dokter van een buurtdorp. Het vraagt een korte inleiding. In ons dorp is een dokterspraktijk, maar ik heb gekozen voor een dokter in een ander dorp. Een van de redenen is, dat ik het niet prettig vind om bekenden in de wachtkamer tegen te komen en dan te moeten vertellen wat er met me aan de hand is. Ik duik liever in een boek en doe alsof ik niemand ken.

    Deze week, ’s morgens om 8 uur. Ik heb een afspraak met de dokter en wacht geduldig op mijn beurt. De wachtkamer is behoorlijk vol.

    Een wat oudere man loopt binnen. Hij neemt plaats naast een jongere vrouw. Hij kijkt haar aan en zegt: ”Jij bent toch de vrouw van de man met die grote rode auto?” “Ja,” antwoordt ze, “dat klopt, ken je mijn man?” “Nee,” zegt de oudere man, “ik weet alleen wie hij is, wat hij doet en ik herken hem aan zijn auto, maar verder weet ik niets van hem. Vroeger was dat anders. Toen kende ik iedereen in ons dorp. Hoeveel kinderen hebben jullie?”

    De vrouw en de man van de rode auto blijken drie kinderen te hebben. De man vertelt, zonder dat hem enige vraag wordt gesteld, dat hij jarenlang les heeft gegeven op de lagere school in de buurt en alle kinderen kent. “Hoewel,  dat is ook niet meer zoals vroeger, ik weet niet meer alle namen.”

    “Goh,” zegt de vrouw (en hier gaat het even een beetje mis), “dat is zeker al heel lang geleden, mijn kinderen zal je geen les hebben gegeven.” De man kijkt haar verschrikt aan. “Zie ik er dan zo oud uit? Ik ben pas drie jaar met pensioen.” De vrouw verandert snel van onderwerp, terwijl iedereen in de wachtkamer moet lachen.

    “Nee,” zegt de oudere man, “ik weet alleen wie hij is, wat hij doet en ik herken hem aan zijn auto, maar verder weet ik niets van hem.”

    Nu is het haar beurt om vragen te stellen. Of hij het moeilijk vond om orde te houden? Nee, hij had nooit problemen gehad. En de huidige generatie? Ook die kon hij aan.

    Uit de kamer van de dokter komt een jonge vrouw. Ze is klaar en loopt door de wachtkamer naar de deur. “Volgens mij is zij een nichtje van me, maar ik weet het niet zeker,” zegt de oudere man.  “Waarom vraagt u het haar niet?” stelt een van de wachtenden voor. Tja, hoor ik de man zeggen, tja, stel dat ze het niet is.

    Hij kijkt wat rond en zijn ogen stoppen bij mij. Ik voel het al aankomen. “Waar komt u vandaan? U komt me niet bekend voor.” Ik vertel hem geduldig uit welk dorp ik kom en wat ik doe.

    Hij lijkt niet echt te luisteren, maar heeft wel een hele serie vragen voor me. Of ik die en die ken, waarom ik niet naar de dokter ga in mijn eigen dorp. Wat ik van Israël vind. Waarom ik naar de dokter moet. Het zijn zoveel vragen dat ik niet gelijk aan antwoorden toekom. Gelukkig, de dokter roept mijn nieuwe vriend naar binnen.

    Ga ik nu weer een andere dokter zoeken? Nee. Eigenlijk vind ik deze kneuterigheid zo ontzettend leuk.

    Thema

    Over de auteur