fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Het positieve verhaal van Mona Prince

    Joanne Nihom - 25 februari 2019

    Terwijl ik door de nieuwsberichten van de dag ga, verwonder ik me, voor de zoveelste keer, over het vele negatieve nieuws. Waar komt dat toch door? Waarom lijkt het steeds erger te worden?

    Het antwoord is niet moeilijk. Nieuws wordt gekopieerd – dat is de wereld van vandaag. Plaats bijvoorbeeld op Facebook een artikel uit een willekeurige krant, vrienden zullen het kopiëren, en ook weer plaatsen. Vervolgens delen anderen het en ga zo maar door. Met positief nieuws is dat niet erg, maar voor negatief nieuws is dit rampzalig. Het heeft effect op ons denken, onze meningen en ons gedrag.

    Tijdens mijn mijmeren, viel mijn oog op een artikel in de Israëlische krant Haaretz, geschreven door de in Egypte woonachtige schrijfster Mona Prince. Ze vroeg eind vorig jaar om een ontmoeting met Dr. David Govrin, de Israëlische ambassadeur in Egypte. Het gebaar en de ontmoeting maakten haar niet populair in Egypte, maar het is, zoals zij zegt, voor haar de enige weg naar vrede.

    Een aantal fragmenten uit haar positieve, dappere verhaal heb ik vrij vertaald. Dit zijn de berichten die we moeten delen. Het lijken kleine rimpeltjes in de grote oceaan, maar volgens mij de enige manier voor een betere wereld.

    [… Ik wist dat ik een prijs zou betalen voor mijn beslissing om ‘de vijand’ te ontmoeten. Maar jaren van haat lieten me uitgeput achter – en de toekomst is te belangrijk voor me …]

    [… Zoals alle Egyptenaren werd ik opgevoed met haat voor Israël en Israëliërs. We leerden dat Israël een bezettende en koloniale staat is die Palestijnen doodt en hun land in beslag neemt. Gedurende vele jaren, tijdens het regime van voormalig president Hosni Mubarak, werden de krantenkoppen van Egyptische kranten regelmatig gewijd aan updates over de Palestijnse zaak. Misschien deed het regime dit om ons af te leiden van wat er werkelijk in de Egyptische ‘straten’ gebeurden …]

    [… Het resultaat was dat Egyptenaren zoals ik de Palestijnse zaak als de onze aannamen, alsof onze eigen persoonlijke bestemming ervan afhing. De overlap tussen politiek en religie maakte de zaak nog gecompliceerder. Het woord ‘Israëli’s’ werd vervangen door ‘Joods’ …]

    [… Toen ik drie was, bracht ik een jaar door in een kleine synagoge in Caïro. De synagoge was in de tijd van Gamal Abdel Nasser genationaliseerd en veranderd in een kinderdagverblijf. Heel lang kende ik geen enkele Jood, Egyptisch of niet-Egyptisch. Ik wist dat Joden in Egypte bestonden – zoals zangeres Laila Mourad, actrices Najwa Salem en Najma Ibrahim, onder anderen – maar voor mij waren ze Egyptisch. Ik hoorde over de Joodse wijk in het hart van Caïro, Harat al-Yahud, en ik zag de grote synagoge van veraf. Ik wist niet hoe Joden er uitzagen …]

    […  Door de intense vijandigheid tussen de Israëli’s en Palestijnen, en  de verwarring tussen de woorden Joods en Israëlisch, in combinatie met wat ik tijdens vrijdagpreken van de imams hoorde – stelde ik me Joden voor als beestachtige wezens die niets gemeen hadden met menselijke wezens … ]

    [… Het kostte me jaren van volwassenheid, reizen en lezen om te leren dat Israëli’s en Joden menselijke wezens zijn, net zoals wij allemaal: sommigen zijn goed, anderen slecht, niemand is volmaakt. Wij niet en zij niet …]

    [… Ik ontmoette veel Israëliërs in de Sinaï en ook buiten Egypte. In het begin was ik terughoudend, want zij waren onze ‘vijand’. Toen begon ik me in te laten met diegenen die ik ontmoette in discussies over de bezetting. Die gesprekken eindigden niet altijd op een positieve manier: ik was ervan overtuigd dat Israël een bezettingsstaat was, en de Israëli’s geloofden dat dit hun thuisland was. De rechten van de Palestijnen, als mensen, waren verloren …]

    [… De oorlog in juli en augustus 2006 tussen Israël en Hezbollah was een beslissende tijd in mijn politieke groei: de verwoesting die ik op de televisie zag, deed me als vrijwilliger naar Libanon reizen om daar te helpen. Ondanks mijn totale afkeuring van religieuze partijen, moest ik voor mijn gevoel het Libanese verzet steunen, vertegenwoordigd door Hassan Nasrallah …]

    [… Na drie maanden reizen door Libanon, na het zien van de verwoesting van een land dat me na aan het hart lag en het luisteren naar de toespraken van de Hezbollah-leider, besefte ik iets: deze oorlog interesseerde me niet. Dit was een oorlog tussen twee blokken die, ook al waren ze niet gelijk in kracht, vastzaten in een machtsstrijd om de overhand te krijgen …]

    [… Al deze oorlogen, ook met Gaza en de eerdere val van Bagdad, hebben me mentaal uitgeput. Ik besloot om weg te blijven van alles wat te maken had met nieuws over het Midden-Oosten – een deel van de wereld dat volgens mij leed aan een epidemie. Ik begon een normaal leven te leiden, met de nadruk op mijn werk als universitair docent, schrijver en vertaler. Ik las veel en reisde waar mogelijk naar het buitenland …]

    [… Ik heb Israël nooit bezocht en ken het daarom ook niet van binnenuit. De kennis die ik heb, komt van ontmoetingen met de weinige Israëli’s die ik in de Sinaï op vakantie ontmoette. Dat geeft me niet het recht  om over Israëliërs in het algemeen te praten. Maar toen ik in de Verenigde Staten werkte als gasthoogleraar aan de Claremont Colleges, las ik de Engelse vertalingen van boeken van Israëlische schrijvers zoals Amos Oz, David Grossman, Sayed Kashua en Assaf Gavron. Ik hoorde voor de eerste keer verschillende stemmen vanuit het verhaal van de teksten, Israëlisch-Joodse en ook Arabische stemmen. Zij verwoordden de bezorgdheid van de mensen en de angsten die we allemaal hebben, ongeacht onze achtergrond. Ik leerde via de verhalen over Tel Aviv en de kibboets-gemeenschappen. Ik ontdekte dat we veel gemeen hebben, en dat wat ons samenbrengt groter is dan wat ons scheidt …]

    [… Hoewel er op verschillende niveaus samenwerking is tussen Egypte en Israël, heeft normalisatie op cultureel niveau nog een relatief lange weg te gaan. Ik wist dat ik te maken zou krijgen met een media-terugslag en waarschijnlijk een juridisch verzet om een ​​stap in die richting te zetten. Niettemin nam ik het risico – omdat ik geloof in de toekomst; omdat ik geloof dat over 50 jaar de dingen anders zullen zijn; omdat ik geloof dat de komende generaties anders zullen zijn dan wij en niet zullen denken of handelen zoals we nu doen …]

    [… Daarom, en ondanks de prijs die ik ervoor moest betalen, had ik eind 2018 een ontmoeting met Dr. David Govrin, de Israëlische ambassadeur in Egypte. Ik deed dit om ons aller toekomst mogelijk te maken, om ruimte te helpen creëren voor literatuur en cultuur, om de schade veroorzaakt door de politiek ongedaan te maken en de deur open te zetten voor nieuwe mogelijkheden voor een betere toekomst voor ons allemaal …]

    Wordt vervolgd!

    Thema

    Over de auteur