fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Nog vijf minuten

    Joanne Nihom - 1 februari 2019

    Vrienden uit Nederland kwamen op bezoek en ze hadden een wens: knafeh eten, een Arabische lekkernij. Het is een zachte taart met honing en gesmolten kaas.

    De ochtend voordat ze kwamen, reed ik naar het Arabische dorp om het te halen. De beste ‘knafehbakkerij’ zit in de hoofdstraat. Toen ik er aankwam, zag de winkel er dicht uit. Het licht was niet aan, de deur was dicht. Toch besloot ik te kijken of ik naar binnen kon.

    Een heerlijke zoete lucht kwam me tegemoet. Op de ruime toonbank stond een veelheid aan Arabisch gebak uitgestald, in allerlei soorten en maten. De eigenaar verontschuldigde zich: “Het heeft de afgelopen dagen zo hard geregend, er is zo’n storm geweest, we hebben wat technische problemen, daarom is het hier zo donker. Ik heb wat tafels buitengezet, zodat toch iedereen weet dat we open zijn.”

    Heel voorzichtig en op vriendelijke toon vroeg ik hem hoe lang het nog zou duren.

    Op de toonbank stond een grote bakplaat, half gevuld met knafeh. Ik vroeg hem een aantal stukken te snijden en in te pakken.  “Nee”, zei hij. “We zijn verse aan het maken, vind je het erg om te wachten? Het duurt een minuut of vijf.”

    Vijf Arabische minuten zeggen helemaal niets. Dat kan van alles zijn. Het kan tien minuten zijn, maar ook een half uur of meer. Ik besloot te wachten. Vanwege de aardige eigenaar en ook omdat knafeh vers het allerlekkerst is.

    Ondertussen maakten hij en ik een praatje, in het Ivriet. De winkel, met daarachter een enorme keuken, was van zijn vader geweest. Die was hier op deze plek in 1955 mee gestart, met groot succes. Niet alleen zijn zoon, ook enkele kleinkinderen werkten in het bedrijf. Vader was nu tachtig, in goede gezondheid, werkte niet meer, maar hield het bedrijf goed in de gaten, aldus de trotse zoon. Ondertussen waren we een dik half uur verder.

    Heel voorzichtig en op vriendelijke toon vroeg ik hem hoe lang het nog zou duren. Hij dook (voor de zoveelste keer) de keuken in. “Nog vijf minuten.”

    Hoe lang ik uiteindelijk heb moeten wachten? Geduld is een schone zaak, zelfs voor knafeh. Mijn vrienden waren blij en smulden van de lekkernij. Dat was het belangrijkste.

    Knafeh

    Thema

    Over de auteur