fbpx
  • Leden van de Beit Yehuditpartij stemmen eind februari voor een samenwerking met de uiterst rechtse partij Otzma Yehudit. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Opinie

    Een gevaarlijke politieke keuze

    15 maart 2019

    Voorgeschiedenis

    Dit verhaal vereist voor sommige lezers enige context. In aanloop naar de Israëlische parlementsverkiezingen op 9 april vinden er veel ontwikkelingen plaats in het politieke speelveld. De twee bekendste politici van de religieus-zionistische partij Beit Yehudit verlieten deze om een eigen partij te beginnen. Hiermee verloor de partij electorale kracht. Tegelijkertijd verscheen een nieuwe partij op het toneel, Otzma Yehudit, een uiterst rechts-religieuze partij met omstreden ideeën over hoe Israël met de Palestijnen om zou moeten gaan. Deze partij werd door velen aangevochten en ligt nog altijd onder zware kritiek. Er wordt zelfs geprocedeerd om de partij uit de verkiezingen te houden. Om er echter beter voor te staan in de verkiezingen, sloot de uitgedunde Beit Yehudit-partij een samenwerkingsverband met Otzma Yehudit. In deze context werd onderstaand opinieverhaal geschreven.

    De redactie

    “Een platform dat Palestijnen alleen maar onderdrukt, is een schending van Jodendom; en om erover te stemmen betekent dat onze poging van een Joodse staat gefaald heeft.”

    Ik wilde schrijven over de deal die de partijen Otzma Yehudit (Joodse Kracht) en Beit Yehudit (Joods Thuis) nu al even geleden met elkaar hebben gesloten, maar ik weet niet wat ik erover moet zeggen. Steeds weer wordt ik geraakt door een vers uit de boekrol Klaagliederen dat weeklaagt over het in ballingschap gaan van de Joden naar Babel:

    “Vanwege deze dingen ween ik, mijn oog, mijn oog laat water neerstromen, omdat de trooster die mijn ziel verkwikt ver van mij is. Mijn zonen zijn ontzet, want de vijand heeft de overhand.” (Klaagliederen 1:16)

    Het is geen wonder dat dit vers me blijft achtervolgen want ik ben bedroefd over de religieuze Zionistische politiek, en niemand kan me waarmee dan ook troosten.
    De vijand – de verleiding tot immoraliteit – is sterk geworden, maar zo is ook de vijand – de ‘andere kant’ in dit conflict – sterk geworden, met de bedoeling dat we onze eigen moraliteit zelf opgeven.

    Ik wil niet religieus fanatiek overkomen, maar voor mij is dit een godsdienstige kwestie. Ik geloof dat het een schending van het Jodendom is om een partij te steunen die als onderdeel van z’n programma erop uit is mensen te onderdrukken – zoals Otzma Yehudit doet, weerspiegeld in hun beleid richting Palestijnen. Dus als ik zie dat Beit Yehudit die beweert een vertegenwoordiger te zijn van religieus Zionisme hiermee een deal sluit, ben ik geschokt. Niet als een linkse humanist maar als een religieuze Jood.

    Als de hoofdstroom van het religieuze Zionisme bereid is in zee te gaan met zo’n partij, kunnen we rustig zeggen dat het religieuze Zionisme gefaald heeft. Tenminste als we veronderstellen dat het doel van religieus Zionisme is dat we een min of meer morele staat scheppen; of dat we voor het Joodse volk dienen als verlossingsproject – wat per definitie moreel is.

    Nooit heb ik me geïdentificeerd als een religieuze Zionist. Ik identificeer me altijd als een religieuze Jood en een Zionist. Voor mij zijn deze twee identiteiten gescheiden, niet aan elkaar gekoppeld. Mijn Zionisme gaat terug op mijn overtuiging dat elk volk het recht op zelfbestemming heeft. Dat is voor mij ook de bron van mijn steun voor een Palestijnse
    staat.*

    * We kunnen een serieus debat voeren of een natiestaat de beste manier is voor een samenleving om zichzelf te organiseren; het feit is dat het overgrote deel van de wereld vandaag zichzelf zo organiseert dankzij de Westerse hegemonie en haar cultureel imperialisme. Binnen deze context heeft elk volk het recht op zelfbestemming. Ik denk ook dat alleen Israël beschuldigen van de zonde van nationalisme nogal hypocriet is, gezien de toename van hyper-nationalistische (fascistische?) partijen in heel Europa.

    Hoe mijn Judaïsme zich verhoudt tot mijn Zionisme lijkt heel veel op hoe ik als Jood me tot mijn Amerikaanse identiteit verhoud: in welk land ik ook woon moet ik vechten voor een morele en rechtvaardige samenleving. Want dit is een religieuze verplichting. Ik ben niet naar Israël geïmmigreerd omdat ik geloof dat het land heilig is; ik kwam hiernaar toe omdat ik als religieuze Jood wilde bijdragen aan de geschiedenis van het Joodse volk, en ik geloofde dat het naar Israël verhuizen het meest effectieve was om te doen.

    Ja, het land is in zekere zin heilig. Maar wat betekent dat? Zeker niet dat ik een soort exclusief recht heb om er te wonen. Als de heiligheid van het land iets betekent, is dit in eerste plaats een uitdaging: beter te handelen, proberen iemand te zijn die Gods tegenwoordigheid waardig is. Want die tegenwoordigheid is uitzonderlijk sterk in het Land van Israël.

    Maar wat betekent zelfs dat voor de tegenwoordigheid van God Die geen lichaam heeft, om in de ene plaats sterker te zijn dan in een andere? Misschien dat Gods tegenwoordigheid het sterkste is waar je ook maar iemand aantreft die plaats voor God maakt, door op een manier te handelen zoals God Zelf handelt: met barmhartigheid en vriendelijkheid. *

    * Omdat Hij barmhartig is, wees dan zelf barmhartig.

    Maar het is juist omdat ik geloof dat het land heilig is, dat ik bevreesd ben: in het bestaan van Joodse ‘staten’ in het verleden liep het erop uit dat God ons uit het land verjoeg omdat we immoreel handelden.* De woorden die de Bijbel gebruikt, zijn dat het land Israël zijn inwoners ‘uitbraakt’ die moreel slecht handelen, net alsof er iets in het land zelf is dat onethisch gedrag niet kan verteren. Als religieuze Jood zie ik dat het immoreel handelen door macht te willen blijven uitoefenen in het land Israël, ons feitelijk een stap dichter brengt bij het uit Israël verjaagd worden.

    * Zelfs als je wilt zeggen dat de eerste ballingschap er kwam vanwege afgodendienst, dan geeft de Talmoed aan dat de afgodendienst een voorwendsel is voor immoraliteit.

    De algemene opinie van het religieuze Zionisme is dat we hier zijn door de genade van God. Daarom is de staat Israël een voorspel van de Messiaanse tijd. Ik geloof dat we om die reden aan een morele samenleving moeten bouwen. Omdat het een goddelijke opdracht is en omdat in het falen ervan we zouden kunnen eindigen met het weer kwijtraken van de staat Israël. Met andere woorden: het is ons gedrag van vandaag dat zal uitmaken of dit weer een mislukte poging is tot een Joodse staat, of dat het voorspel is van de Messiaanse tijd.

    Met de ‘Joods Thuis – Joodse Kracht deal’ ervoer ik dat we een stap dichter bij de optie van ‘gefaalde poging van een Joodse staat’ gegroeid zijn. Het feit dat religieus Zionisme de voorbode zou moeten zijn van die stap, maakt me als religieuze Jood heel verdrietig.
    Zelfs als Joods Thuis meer Knessetzetels haalt vanwege deze deal, dan nog laat het zien dat religieus Zionisme gefaald heeft: de beweging kan niet vertrouwd worden, en heeft niets betekenisvols meer te vertellen als het bereid is alle principes op te geven om politieke macht na te streven.

    Daarom treur ik vandaag over het religieuze Zionisme.

    Thema

    Over de auteur