fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Geen politiek

    Joanne Nihom - 11 maart 2019

    Een steeds terugkerende vraag die ik ontvang is: Waarom schrijf je nooit over de politiek in Israël? Hier mijn antwoord.

    Toen ik dertien jaar geleden naar Israël verhuisde, dacht ik gematigd rechts. Mijn informatie had ik uit de media, boeken, gesprekken en lezingen. Ook kwam ik er al mijn hele leven een paar keer per jaar voor vakantie. Een goede basis om je gedachten over Israël te bepalen. Tenminste dat dacht ik.

    Ik verhuisde en kwam terecht in het noorden van het land, ongeveer vijftien kilometer van de grens met Libanon, in een Joods dorp, dat is omgeven door Arabische dorpen. Het was december 2005. In de zomer van 2006 brak de Tweede Libanonoorlog uit.

    Voor het eerst in mijn leven belandde ik in een schuilkelder, zag ik katoesja’s boven mijn hoofd en holde ik mijn longen uit mijn lijf als het alarm afging. Over deze andere, vreemde, angstige, totaal onbekende wereld startte ik een blog. Voor familie en vrienden, zodat ze begrepen in wat voor bizarre situatie ik me bevond. Een van mijn blogs werd overgenomen door het Parool en zo belandde ik in de journalistiek, iets wat ik al heel lang wilde, maar een beetje vergeten was.

    Daar wil ik me op concentreren, want dat is ons heden, de toekomst en voor mij de realiteit.

    Door de jaren heen ontmoette ik door dat schrijven een palet aan interessante en boeiende mensen, met verschillende achtergronden, culturen en religies. Steeds weer raakte het me dat – hoe deze mensen ook dachten, van welke achtergrond ze ook kwamen – vrede, samenleven en in dialoog blijven de belangrijkste ijkpunten zijn.

    Steeds weer hoorde ik, tot op de dag van vandaag, dat er op het niveau van de mensen geen oorlog is. De Israëlische samenleving laat dat ook zien. In het ziekenhuis, in de trein, op straat, in de supermarkt en ga zo maar door. Ook in de ontelbare samenwerkingsverbanden die er zijn op een veelheid van gebieden.

    Onverwachte ontmoeting

    Ik wil eindigen met een onverwachte ontmoeting. Regelmatig schreef ik de afgelopen jaren over Stichting SACH, wat staat voor ‘Save A Child’s Heart’, een humanitaire organisatie die haar thuisbasis heeft in het Wolfson Medisch Centrum in Holon, ten zuiden van Tel Aviv. Daar worden hele jonge kinderen met hartproblemen behandeld. Ze komen uit wel vijftig landen. Ongeveer  de helft uit Gaza, de Westbank en de Arabische landen.

    Ik ontmoette daar eens een moeder uit Gaza, ze was er met haar zoontje. Het jongetje was twee jaar daarvoor geopereerd en moest regelmatig op controle komen. Ik had tijdens het bezoek een gids bij me om, indien nodig, te vertalen, Deze moeder sprak geen Ivriet of Engels, en ik spreek geen Arabisch. “Officieel zijn we vijanden van elkaar,” zei ik tegen haar terwijl ik haar handen vastpakte. “Nee,” zei ze, “we zijn niet in oorlog met elkaar. Jij en ik niet.”

    Ze vertelde dat ze blij was met de hulp in Holon. Dat in de weken dat ze in het ziekenhuis had moeten verblijven met haar zoon, iedereen zo aardig was geweest. “Oorlog is van mensen die boven ons staan, jij en ik hebben daar niets mee te maken.” We omhelsden elkaar stevig en lang, terwijl de tranen over onze wangen stroomden. Toen moest ze verder.

    Ontelbare van dit soort verhalen heb ik. Ontmoetingen zoals met deze Arabische vrouw leerden me het echte Israël zien en het Israël dat ik dagelijks ervaar. Daar wil ik me op concentreren, want dat is ons heden, de toekomst en voor mij de realiteit.

    Thema

    Over de auteur