fbpx
  • Uitzicht op de Hermon vanaf Mount Bental op de Golanhoogvlakte. - Foto: Wikimedia Commons
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Erkenning Israëlische soevereiniteit over Golan is moreel juist

    Noam A. Rotem - 4 april 2019

    De Joodse geschiedenis en het Syrische alternatief maken soevereiniteit over de Golanhoogvlakte in hoge mate moreel juist voor Israël.

    Psalm 133 opent met de beeldende dichtregels: “Zie, hoe goed en hoe lieflijk is het dat broeders ook eensgezind samenwonen.” הִנֵּ֣ה מַה־טּ֭וֹב וּמַה־נָּעִ֑ים שֶׁ֖בֶת אַחִ֣ים גַּם־יָֽחַד׃. Deze regels werden populair in een van de beroemdste Joodse volksliederen van de 20ste eeuw. Dezelfde Psalm eindigt met een verwijzing naar de berg Hermon als hoogste punt van de Golanhoogvlakte: “Het is als de dauw van de Hermon die neerdaalt op de bergen van Sion. Want daar gebiedt de HEERE de zegen en het leven tot in eeuwigheid.”

    De naam Golan komt voor de eerste keer in de Bijbel voor in het boek Deuteronomium. “… en Golan in Basan voor de stam van Manasse.” (Deuteronomium 4:43) ‘Golan’ in dit vers verwijst naar een stad in de regio ‘Basan’, dat de oude en Bijbelse naam voor de Golanhogvlakte was. In de eerste eeuw v.Chr. veroverde de Hasmoneën-koning Alexander Jannaeus de Golan, en stichtte er de stad Gamla. In die tijd ontstonden daar veel Joodse nederzettingen. De overblijfselen van een van de eerste synagogen bevinden zich binnen de muren van Gamla. Men neemt aan dat de synagoge dateert van het eind van de eerste eeuw v.Chr. Hij wordt beschouwd als een van de oudste synagogen ter wereld.

    “Vele keren werden ook vissersboten op het Meer van Galilea beschoten vanaf de Golan. Als gevolg van deze beschietingen werden 140 burgers gedood en nog veel meer raakten gewond.”

    Tijdens de Grote Joodse Opstand tegen de Romeinen (van 66 tot 73) beschreef Flavius Josephus in detail een belangrijke veldslag tussen de Romeinen en de Joden van Gamla. Uiteindelijk werd de stad ingenomen en veroverd door de Romeinen. In de dagen van de Mishna en de Talmoed (eerste eeuwen van de christelijke jaartelling) bestonden er vele Joodse nederzettingen op de Golan. Dit is bewezen door bronnen van zowel chazal – de Joodse wijzen uit de tijd van Mishna en Talmoed – als door archeologische opgravingen.

    Maar vanaf het begin van de Ottomaanse overheersing tot aan het midden van de 19de eeuw veranderde de Golan in een overwegend desolaat grensgebied waar maar weinig mensen permanent woonden. Bedoeïenenstammen heersten in deze streek. In het noorden van de Golanhoogvlakte werden Druzendorpen gesticht die tot op vandaag nog bestaan. Aan het eind van de 19de eeuw deden Joden verschillende pogingen de Golan opnieuw te bewonen. Zowel op stukken grond die door Baron Rothschild aangekocht waren als in verschillende andere plaatsen langs de westelijke hellingen van de Golan die uitkeken over het Meer van Galilea.

    Op het hoogtepunt van de Eerste Wereldoorlog werd een geheim pact – de Sykes-Picotovereenkomst – gesloten tussen de Engelse en de Franse regeringen. Het pact verdeelde het afbrokkelende Ottomaanse Rijk in gebieden met Engelse en Franse invloedssfeer. Op de kaart werden grenzen getrokken waarbij overwegingen van historische aard, wat betreft volksstammen en etniciteit, volkomen buiten beschouwing gelaten werden. In dit spoor werden eveneens staten zoals Syrië en Irak gecreëerd zonder enige natiestaat-samenhang. De grondslag voor bloedige twisten en onrust was hiermee een feit en die zijn in de regio al meer dan een eeuw rondgegaan.

    In 1946 werd Syrië onafhankelijk van Frankrijk en daarmee kreeg Syrië ook het beheer over de Golanhoogvlakte. Tussen 1949 en 1967 gebruikte het Syrische leger de strategische hoogvlakte om daarvandaan Israëlische burgernederzettingen onder vuur te nemen. Vele keren werden ook vissersboten op het Meer van Galilea beschoten vanaf de Golan. Als gevolg van deze beschietingen werden 140 burgers gedood en nog veel meer raakten gewond. Bezittingen werden beschadigd en vele graanvelden waren in brand gestoken.

    In 1950 deden de Syriërs een uitval en namen het beheer over van een stuk Israëlisch grondgebied ten westen van de internationale grens, langs de oostkusten van het Meer van Galilea. Aan het begin van de Zesdaagse Oorlog beschoten de Syriërs de Hulavallei en de nederzettingen van Rosh Pina, en Syrische tanks probeerden dichterbij de landbouwnederzetting van kibboets Dan te komen. Tijdens de laatste dagen van de oorlog kwam de Israëlische regering onder druk te staan van de Joodse nederzettingen in Noord-Israël die onder de beschietingen leden. Toen werd besloten de Golanhoogvlakte te veroveren en een einde te maken aan de dreiging van Syrische beschietingen op de gemeenschappen in de Hulavallei.

    Nadat verschillende militaire coups in Syrië plaatsvonden, kwam Hafez-al-Assad in 1970 aan de macht. In 1973 viel Assad onverwachts Israël aan op Jom Kippoer, de meest heilige dag van de Joodse kalender. Assad probeerde de Golanhoogvlakte terug te veroveren. Enkele van de meest moedige veldslagen in de annalen van de moderne Israëlische militaire geschiedenis vonden plaats in het verdedigen van de Golan. De IFD veranderde die hachelijke en bijna fatale aanval in een krijgshaftige overwinning.

    In 1982 voerde Assad een schandelijke massamoord uit in Hama (west-centraal Syrië). 20.000 Syrische burgers werden gedood in reactie op een plaatselijke opstand tegen zijn regime. In die tijd werd deze slachting in het Midden-Oosten beschouwd als de dodelijkste actie die ooit een Arabische regering tegen de eigen bevolking uitvoerde. Zijn zoon, Bashar al-Assad, zou hem hierin overtreffen. Volgend op een opstand tegen zijn bewind in 2011, bombardeerde Bashar massaal en meedogenloos burgerbevolkingen in zijn land. Zijn oorlogsmisdaden hielden ook de inzet van chemische wapens tegen zijn eigen burgerbevolking in. En zijn legers voerden wijd en zijd etnische zuiveringen uit.

    Syrië kwam in een neerwaartse spiraal van een van de bloedigste burgeroorlogen in de moderne geschiedenis terecht, met een aantal van ongeveer 500.000 dodelijke slachtoffers, een geschatte 7 miljoen mensen die hun woonplaats kwijtraakten en 5 miljoen vluchtelingen. Gegeven de lange geschiedenis van Joods beheer over de Golan – wat reeds 2 tot 3 duizend jaar teruggaat – gepaard gaande aan de oorlogszuchtige, onmenselijke en immorele Syrische regimes, is president Trumps erkenning van Israëls soevereiniteit over de Golanhoogvlakte een rechtvaardige beslissing. Zowel in historisch opzicht als moreel beschouwd.

    Thema

    golansyrie

    Over de auteur