fbpx
  • - Foto: Wikimedia Commons
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ook geen wonder is een wonder!

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 12 april 2019

    Zelf ben ik er een fervent tegenstander van om de wonderen in de Bijbel te degraderen tot een toevallige samenloop van omstandigheden en dan te benadrukken dat die toevallige samenloop het echte wonder was. Als je zo redeneert, degradeer je G’d tot toeval en wordt het Toeval je afgod.

    De Sjabbat voorafgaande aan Pesach wordt genoemd: de Grote Sjabbat. Op die Sjabbat namen de Joden, nog in Egypte verblijvend, het Pesachlam, de Egyptische afgod, in hun huizen. De Egyptische eerstgeborenen zagen dit en vroegen aan de Joden waarom ze dit deden. En toen hoorden ze over de op handen zijnde Tiende Plaag, het sterven van de eerstgeborenen.

    “Allemaal wonderen die we, omdat we eraan gewend zijn, gewoon vinden.”

    Ze gingen naar de Farao en eisten van hem om de Joden te laten gaan. Ze waren immers al getuige geweest van de eerdere negen plagen die Mozes had voorspeld en die allen waren uitgekomen. Ze beseften dus dat hun leven in gevaar was en toen ze zagen dat de Farao de Joden niet wilde laten gaan, ontketenden ze een burgeroorlog die een veel en veel grotere impact had dan die van de huidige gele hesjes in Parijs. Tienduizenden Egyptenaren werden gedood. Dit was het grote wonder. En daarom heet de Sjabbat voor Pesach: de Grote Sjabbat.

    Maar als we even goed nadenken vragen we onszelf af: was hier wel sprake van een wonder? Het was toch een normale en een natuurlijke reactie van een groep mensen die juist had vernomen dat ze binnenkort gedood zullen worden!? Ze vochten gewoon voor hun leven, helemaal logisch! Niks wonder!

    Als het water van de Nijl verandert in bloed, als plotsklaps Egypte overspoeld wordt met kikkers, als alles pikdonker wordt behalve bij de Joden, dan voelen en beleven we het wonder van G’ds leiding, omdat we wonderen zien die zeldzaam zijn, afwijken van de normale gang van zaken en niet voldoen aan de wetten van Moeder Aarde, de natuur.

    Maar in feite is het normale wonder een veel groter wonder dan het wonder dat abnormaal is. Dat uit een klein zaadje een grote vruchtboom kan voortkomen, kan niemand vatten en toch is het waar. Ook ieder mens is een wonder: uit een minuscule bevruchte eicel groeit een mens, met alles erop en eraan.
    Maar omdat we er zo aan gewend zijn, denken we, zonder na te denken, dat het grootste wonder geen wonder meer is: de eerstgeborenen der Egyptenaren namen het heft in eigen hand. Ze wilden overleven en dat is begrijpelijk, gewoon en dus volstrekt natuurlijk!

    En daarom, voordat we op Pesach geconfronteerd worden met bovennatuurlijke wonderen, waarschuwt de Grote Sjabbat ons dat we ervan doordrongen moeten zijn dat de natuur zelf, de zogenaamde natuurlijke gang van zaken, een groot en onbegrijpelijk wonder is. De hoge boom die uit dat piepkleine zaadje voortkomt, het kind dat geboren wordt, de zon, de maan, de zwaartekracht, het zwarte gat: allemaal wonderen die we, omdat we eraan gewend zijn, gewoon vinden.

    En ook het bestaan van het Joodse Volk en van het huidige Israël druist in tegen ieder vorm van logica. Ja, soms waren er door de eeuwen heen zichtbare wonderen, zoals bij de Uittocht uit Egypte, maar meestal leek en lijkt alles gewoon en zijn we blind voor het wonder van het gewone.
    Maar als we bereid zijn om ook in de zogenaamde gewone natuurlijke gang van zaken de wonderbaarlijke G’ddelijke leiding te (h)erkennen, dan zal dat inzicht er toe leiden dat de ultieme en eeuwige sjalom, voor alle volkeren, spoedig in onze dagen een realiteit zal zijn!

    Over de auteur