fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een geheimzinnige oude kast

    Fraidzjah - 7 mei 2019

    Al zeggen ze van niet- ook aan de bouw van je eigen huis komt een eind. Relatief gezien dan. De laatste plank van het plafond moet er nog altijd in, op de zelfgemaakte schuifdeur voor onze slaapkamer heb ik lang moeten wachten. Maar de verhuizing van de huurwoning naar onze met eigen handen gebouwde woning was een goede keuze.

    Alle meubels heb ik bij het grofvuil dat aan de straat staat vandaan gehaald en schoongemaakt, geschuurd, geolied en waar nodig gestoffeerd. Maar er ontbrak nog een kast. Een gewone kledingkast, geen speciale eisen. Maar die heb ik hier in deze woeste uithoek nog nooit bij de weg zien staan, behalve aan stukken.

    Als variatie op de Nederlandse ‘weggeefhoek’ op internet kun je hier bij ‘een cent’ ook van alles vinden. Omdat mijn man naar het stedelijk gebied van Israël moest met de auto vroeg ik hem om eventjes te kijken of er nog iets van een kast aangeboden werd. We benutten deze lange ritten altijd met zoveel mogelijk praktische combinaties. Ik werd na een paar minuten bij de computer geroepen ‘of ik wat in dit ouwe ding zag’. Nou dat zag ik zeker! En bevestigde dit met een verrastte uitroep waarna mijn waarde echtgenoot naar zijn oor greep. Ik was vergeten dat ik nog gebukt naast zijn stoel stond.

    “Een dubbele wand heb ik niet ontdekt. Zou het een dubbele bodem zijn?”

    De oude kast.

    Er glom me een oude met walnotenhout belegde kledingkast toe vanaf de foto. Ik kon het bijna niet geloven. Waren we iedereen voor? Was deze echt gratis op te halen? Zo iets moois doe je toch niet weg?! Door een kort telefoontje begreep ik dat wij de eerste waren die reageerden. Mevrouw vond de kast een sta-in-de-weg en wilde er graag van af. Ook liet ze weten dat er twee mannen voor nodig waren om de kast uit huis te krijgen. Dat dit nog een verhaal op zich was, hoorde ik twee dagen nadien.

    Samen met een te hulp geschoten vriend werd de kast bekeken. Uit elkaar halen was geen sprake van, het massieve ding moest in zijn geheel opgetild worden. Dit moest voor twee sterke mannen toch geen probleem zijn? De onderste sokkenla werd eruit gehaald en dan zou de kast hup een twee drie even op zijn kant gelegd worden. Dat was het plan. Het ging zo moeilijk dat mijn man, die de kast toch al niet mooi vond, er gelijk geen zin meer in had. Mevrouw woonde ook nog eens twee-hoog. Maar ze probeerde de mannen haastig te overtuigen hem toch mee te nemen. “Zwaar ding he, neem maar gratis mee hoor! Hij is oud, nog van mijn ouders geweest, die hem lang geleden uit Joegoslavië hebben meegenomen naar Israel, ik moet er steeds maar omheen dweilen..” Uiteindelijk moesten de deuren ook maar uit de scharnieren worden getild om het geval uit het huis te krijgen.

    Kreunend strompelden beiden met de lege kast naar de werkauto. “Hij weegt een ton man, niet normaal, massief hout zeker! He, wat is dit?” Door het op de achterkant neerleggen van de kast werd de onderkant zichtbaar. Waar een klein briefje op geplakt was. “Morse schrift?” Samen bogen ze zich over het telegrafische schrift en de getallen die keurig naast elkaar stonden. Onmiddelijk begonnen er nieuwschierige radartjes te draaien. Joegoslavie..oorlog..Joodse eigenaars..morse schrift.. Onderduikers? Commando post? Wapensmokkel? “Laten we ‘m maar naar huis meenemen” glimlachten ze elkaar opgewekt toe.

    Gemaakte foto’s werden gestuurd naar speurneuzen op internet. Een oude vriend uit Joegoslavië die indertijd de telegraaf bediende werd recent ook ingelicht. Zou mijn mooie kledingkast zijn geheim nog eens prijs geven? En tijdens het schrijven van deze column bedenk ik me dat we ons nog niet hebben afgevraagd waarom het gewicht zo zwaar is. Een dubbele wand heb ik niet ontdekt. Zou het een dubbele bodem zijn?

    Wordt vervolgd …

    Over de auteur