fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een lichtpuntje op een zwarte dag

    Joanne Nihom - 14 mei 2019

    Een vriend belde me, net na de Israëlische verkiezingen. Hij is nog nooit in Israël geweest. “Zolang Bibi Netanyahu aan het bewind is, zie je me niet.”

    “Ik beloof je dat ik je ooit kom bezoeken, maar de komende jaren nog niet.” “Maar je weet toch dat het hier echt anders is dan wat je in de media hoort en leest,” zei ik, eigenlijk tegen beter weten in. “Je kan zoveel vertellen, maar zolang Bibi de baas is, ben ik het niet eens met het politieke beleid en kom ik niet.” “Maar,” probeerde ik nog een keer, “met Trump ben je het ook niet eens en je gaat regelmatig naar Amerika.” “Dat klopt,” zei hij, “maar dat is anders.”

    Tevergeefs

    Ook mijn laatste poging om hem te overtuigen toch te komen, opdat ik hem ‘mijn Israël’ kon laten zien, waren tevergeefs. Hij wilde het niet horen. Al jaren hebben we dit soort gesprekken. Deze vriend heeft gestudeerd, heeft een goede functie en is allesbehalve dom. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, maar de basis van communiceren is met respect luisteren naar elkaar. Als het over Israël gaat, lukt hem dat niet. Ook mijn verhalen over co-existentie, hoe Joden, Arabieren en Palestijnen hier samenleven – hij gelooft het niet.

    Zwarte dag

    Afgelopen week was het Jom Hazikaron, de dag waarop de gesneuvelde soldaten en slachtoffers van terreur worden herdacht. Een pikzwarte dag. Een zware energie hangt dan boven het land. Alleen al in ons dorp zijn drie herdenkingen, waarvan twee op de begraafplaats.

    Lichtpuntje

    Toch was er een lichtpuntje. In Tel Aviv werd, voor het vijfde opeenvolgende jaar, een gecombineerde Israëlische-Palestijnse herdenkingsbijeenkomst georganiseerd, die ook werd uitgezonden in Gaza. De bijeenkomst werd onder andere georganiseerd door The Parents Circle, een organisatie die Joodse en Arabische families, die familieleden hebben verloren bij oorlogen of aanslagen, samenbrengt.

    Door de jarenlange agressie, door aanslagen en oorlogsgeweld, vallen er nog steeds vele slachtoffers, zowel aan Joodse als aan Arabische kant. Veel gezinnen zijn getekend door het verlies van een dierbare. Hoe waanzinnig het ook klinkt, zelfs op dit niveau is er een samenwerkingsverband tussen de beide bevolkingsgroepen in Israël.

    Hij gelooft het niet.

    Behalve dat The Parents Circle regelmatig bijeenkomsten organiseert, geven de leden lezingen in binnen- en buitenland. Ze vertellen over hun verdriet en vooral over de moed die nodig is om dit verdriet samen te kunnen delen. Met als doel iedereen bewust te maken van de enorme tragedie die hen beiden overkomt.

    Gezamenlijk verdriet

    Wellicht dat dit op een dag bijdraagt tot anders denken en, laten we nog positiever denken, dat het helpt bij een oplossing van het politieke conflict. Een man die zijn moeder bij een aanslag verloor, vertelde me ooit: “Ik zal degene die mijn moeder vermoord heeft nooit kunnen vergeven, maar aan de andere kant weet ik dat we af moeten van de wederzijdse haat. Beseffen wat we elkaar aan doen, kan ons helpen verder bloedvergieten te voorkomen. Haat en revanche maken niet gelukkig. Wat ons bindt, ons gezamenlijk verdriet, is groter en sterker.”

    Terug naar mijn vriend. Voor hem en al die anderen die net zo denken, is het belangrijk dat we blijven schrijven en vertellen over wat er ook gebeurt in Israël. Laten we hopen dat op een dag…  (u mag zelf deze zin afmaken).

    Thema

    Over de auteur