fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een nacht in Aleh

    Julia - 20 mei 2019
    Het is vrijdagavond na zonsondergang, de shabbat is begonnen. Het hectische leven in Jeruzalem komt tot stilstand en er is aanzienlijk minder verkeer op de weg. Ik woon aan een drukke doorgaande weg in Jeruzalem en alhoewel ik ondertussen gewend ben geraakt aan de verkeersgeluiden, is de rust tijdens shabbat een verademing. Vanaf mijn balkonnetje kijk ik naar de mensen op straat. Religieuze Joden gaan keurig gekleed richting de synagoge, mensen zitten op bankjes met elkaar te praten en er lopen ook mensen met grote afgedekte schalen eten over straat op weg naar familie of vrienden om gezamenlijk de shabbat te vieren.
    Normaliter is de shabbat ook voor mij het moment om tot rust te komen na de werkweek, maar zo nu en dan draai ik op vrijdag een nachtdienst. Dit is ook vandaag het geval en ik wacht op de taxibus. Het openbaar vervoer rijdt niet tijdens shabbat en dan is het gebruikelijk dat de werknemers die dienst hebben, worden opgehaald en na de dienst weer worden thuisgebracht. Als ik de taxibus in de verte zie aankomen, haast ik mij naar beneden want ‘wachten’ staat hier niet in het woordenboek. Ik ben nog niet ingestapt of de bus scheurt weg richting Aleh. Op naar mijn nachtdienst.

    Zachtjes aai ik over zijn wangetjes en bid of God hem rust mag geven.

    Aleh Jeruzalem is gevestigd in een groot flatgebouw met vijf verdiepingen en ligt midden in de stad. Aleh is het thuis voor 82 kinderen en jongvolwassenen. Slapen, eten, dagbesteding, therapeutische behandelingen – alles vindt plaats binnen de muren van Aleh. Aleh heeft een aparte ziekenhuisvleugel speciaal voor de kinderen en jongvolwassenen die geavanceerde medische zorg nodig hebben. De kinderen worden verzorgd door ruim 200 toegewijde mensen, (para-)medisch personeel, therapeuten en verzorgers. Overdag is het een drukte van belang maar als de avond valt, keert de rust terug binnen het gebouw. Een compleet andere ervaring.

    Er heerst stilte op de afdeling, alle kinderen liggen in bed. Tijdens de nacht wordt er met zes man personeel gewerkt. Drie verpleegkundigen en drie verzorgenden. Ik loop mijn ronde over de afdeling, langs ieder bed. Sommige kinderen zijn in diepe rust, andere kinderen kunnen de slaap niet vatten, liggen in het donker te staren en maken wat geluidjes. Een klein jongetje ligt te huilen in zijn bed. Zachtjes aai ik over zijn wangetjes en bid of God hem de rust mag geven om lekker in slaap te kunnen vallen. Ik kom in de kamer van de allerkleinste kinderen. Er liggen twee pasgeboren baby’tjes. Een van hen huilt met het hoge babyhuiltje van een pasgeborene, het andere baby’tje ligt heerlijk op zijn ruggetje te slapen met beide handjes naast zijn hoofdje.

    Geen geborgenheid binnen een gezin, geen ouders die in de buurt zijn.

    Mijn gedachten gaan terug naar mijn kindertijd. Als jong meisje alleen in mijn bed, maar wetende dat mijn ouders thuis waren. Luisterend naar de geluiden van het huis, het praten van mijn ouders, het geluid van de televisie viel ik altijd gerust in slaap. Ik voelde mij veilig.
    Ik schrik op uit mijn gedachten als het baby’tje een onverwachte beweging maakt. Ik geef het niet vaak toe als iets mij zwaar valt, maar een nacht in Aleh is in emotioneel opzicht niet makkelijk voor mij. Het grote gehorige gebouw waar 82 kinderen in hun bed liggen, het maakt diepe indruk op mij. Geen geborgenheid binnen een gezin, geen ouders die in de buurt zijn. We weten niet wat de kinderen denken, voelen of ervaren, maar het maakt mij emotioneel als ik besef dat deze kinderen ondanks hun ernstige beperkingen een gevoel van alleen zijn of angst kunnen hebben.
    Het is moeilijk uit te leggen aan buitenstaanders hoe ik de nachten in Aleh ervaar. Ik bid voor alle kinderen. Bidt u mee?

    Foto boven: een slapende baby. NB. dit is geen kindje bij Aleh.

    Thema

    Over de auteur