fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Verbinding en verschillen

    Joanne Nihom - 21 juni 2019

    Een grote tuin met veel fruitbomen. Een lange gedekte tafel. Vrouwen met traditionele hoofdbedekking, jong en oud, lopen op en neer van de keuken naar de tuin.

    Ze zetten het eten op tafel. Grote schalen met rijst en vlees, veel vlees. Ook brood, flesjes fris en water. Naast ieder bord komen bakjes met verschillende salades en een kopje soep. De mannen zitten samen in een hoek.

    Het is een gezellig geroezemoes. Dan verzoekt de vrouw des huizes iedereen plaats te nemen aan tafel. De eerste ster is zichtbaar aan de hemel, vanuit een naburige moskee klinkt het door de bijna donkere nacht: er mag gegeten worden.

    Gastvrij

    Een tafereel tijdens een van de Iftar-maaltijden waar ik voor uitgenodigd was in een klein Arabisch dorp. De sfeer was warm, prettig, gastvrij en ontspannen. De meeste vrouwen spraken Ivriet (ik spreek geen Arabisch) en we hadden lieve en aardige gesprekken met elkaar. Over koetjes en kalfjes. Steeds zorgden ze voor voldoende eten op mijn bord, als moederkloeken.

    Ingewikkeld

    Na de maaltijd ruimden we samen op. De mannen bleven zitten en zetten hun gesprekken voort. In de keuken vroeg ik de vrouwen of ze het niet ingewikkeld vonden… hun mannen die niet meehielpen, eigenlijk nooit meehelpen. Ze moesten wat lachen om mijn vraag.

    ‘Nee’, legden ze me uit. ‘Dit is onze cultuur waar de taken in ons leven verdeeld zijn tussen mannen en vrouwen. Wij zorgen voor de huishouding en de kinderen, de mannen werken en zorgen voor de financiën.’ Het verbaasde me. Een aantal van de jongere vrouwen ken ik, ze leven op een moderne manier en werken bijvoorbeeld ook buitenshuis, maar traditie is traditie.

    Maar nu was ik even stil.

    Reizen

    Een van hen wilde een afspraak met me maken, om haar huis te laten zien. Ze waren net verhuisd. Ik vertelde dat ik de dag erna voor een week naar Nederland ging. ‘De volgende keer wil ik met je mee’, zei ze. ‘Wat een goed idee’, reageerde ik enthousiast en stelde voor om met een groepje vrouwen te gaan. Ik zag het al voor me: ik als reisgids, met zijn allen in een grote auto.

    ‘Nee’, zei ze, ‘Dat kan niet, we mogen niet reizen zonder onze mannen, dat mag nooit.’ Ik keek haar teleurgesteld aan. ‘Maar we gaan toch niets raars doen’, probeerde ik nog. ‘Nee,’ zei ze heel stellig, ‘reizen mag, maar ze moeten mee.’

    Respect

    Tijdens bezoeken aan Arabische vrienden en kennissen voel ik altijd een bijzondere band. Ook al zijn we verschillend van elkaar, vaak voelt dat helemaal niet zo. Ik koester het respect voor elkaar en vooral de altijd open manier van communiceren.

    Maar nu was ik even stil. Ik had het niet zien aankomen, deze opmerking over ‘nooit reizen’ zonder echtgenoot.

    Wordt vervolgd!

    Thema

    Over de auteur