fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Vooroordelen

    Joanne Nihom - 17 juni 2019

    Afgelopen week was ik een paar dagen in Nederland. Een Uber (een speciale taxi) bracht me naar Schiphol voor mijn terugvlucht.

    De chauffeur zag er Arabisch uit en, ik heb geen idee waarom, maar ik besloot niet te vertellen waar ik naar toe ging.

    ‘Gaat u lekker naar de zon?’ vroeg hij. ‘Ja’,  zei ik. ‘Naar welk land?’ ‘Ergens in Europa’, loog ik.

    Depressief

    Toen ging zijn telefoon. ‘Vindt u het erg als ik ‘m opneem? Ik verwacht een telefoontje van de dokter, het gaat over mijn vrouw.’ Het bleek niet de dokter te zijn. ‘Mijn vrouw is, net zoals veel Marokkanen in Nederland, depressief. Misschien komt het doordat er zo weinig zon is. Ze krijgt nu vitamine D voorgeschreven, ik hoop dat het helpt.’ ‘Misschien is een zonnebank ook een idee’, opperde ik. ‘Daar wordt het lichaam lekker warm van.’

    ‘Ik heb onderzoek gedaan op internet’, vertelde hij. ‘We eten al een paar weken geen vlees meer. Alleen vis, groenten en fruit. De kinderen ook niet. In vlees zit zoveel rotzooi. Misschien dat het mijn vrouw helpt. Ik wil zo graag dat ze beter wordt. Ze is mijn alles en de moeder van mijn kinderen.’ Toen ging weer de telefoon. Het was zijn vrouw. ‘Ze gaat een ommetje lopen, even naar buiten, dat doet haar goed.’

    Sneeuw

    We babbelden verder. Hij bleek al twintig jaar in Amsterdam te wonen. ‘Het weer is aan het verschuiven, mevrouw’,  zei hij. ‘Toen ik hier net woonde, was er in de winter sneeuw, wel tot mijn knieën. Ik had dat nog nooit gezien, in Marokko was nooit sneeuw. Maar nu is het omgedraaid… van vrienden in Marokko hoor ik dat de winters daar nu heel koud zijn, met veel sneeuw, terwijl ze in Nederland wel meevallen.’

     ‘Dat begrijp ik wel, hoor… maar u hoeft niet bang voor me te zijn.’

    Hij vertelde dat hij wilde gaan studeren. ‘Misschien samen met mijn vrouw, dan kunnen we elkaar steunen.’ Over dat hij en zijn vrouw modern-religieus zijn. ‘Met de ramadan vasten we, maar we zijn geen fanatieke moslims. Alle mensen zijn gelijk, mevrouw, en we geloven allemaal in dezelfde God, ook al heeft hij dan misschien een andere naam.’

    Shabbat shalom

    Geraakt door zijn verhalen, besloot ik iets over mezelf te vertellen. Dat ik Joods ben en in Israël woon en dat ik eigenlijk tegen hem had gelogen, maar dat ik niet precies wist waarom. ‘Dat begrijp ik wel, hoor… maar u hoeft niet bang voor me te zijn.’ Ik lachte wat beschaamd. ‘Ik spreek wat woorden Ivriet’, voegde hij er lachend aan toe. ‘Manishma (hoe gaat het met je?) en Shabbat shalom, dat heb ik geleerd van Israëliërs die ik wel eens vervoer.’

    Toen waren we op Schiphol. ‘Ik wil het goedmaken met je’, zei ik. ‘Ik ga een blog schrijven over onze bijzondere ontmoeting. Ik heb een grote les van je geleerd: beoordeel iemand nooit op zijn/haar uiterlijk.’

    Lachend namen we afscheid van elkaar en, lieve chauffeur, ik verheug me op onze volgende rit.

    Thema

    Over de auteur