fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ik word een echte Israëli

    Joanne Nihom - 26 juli 2019

    Inmiddels woon ik al zo’n dertien jaar in Israël. Afgelopen week realiseerde ik me dat ik misschien eindelijk uit ‘mijn Nederlandse cocon’ aan het komen ben, uit die calvinistische Nederlandse beleefdheid.

    In de Arabische dorpen, waar in het verkeer geen wetten lijken te zijn, doe ik inmiddels goed mee. Ik manoeuvreer me tussen de andere manoeuvrerende auto’s, ik toeter, rijd waar ik helemaal niet mag rijden en parkeer op verboden plekken. Het klinkt heftig, maar anders kom je er gewoon niet.

    Afgelopen week bij een bezoek aan de dokter voor iets onbelangrijks, gedroeg ik me ronduit onfatsoenlijk. Een inloopspreekuur is er niet en een afspraak maken is een must. Maar dat was ik vergeten. Ik besloot te vroeg te gaan, vóór de anderen. Een tactische zet.

    Ik twijfelde geen seconde en liep naar binnen.

    Toen ik aankwam bij de kliniek in het buurtdorp was er nog niemand, behalve de verpleegster. Precies zoals ik  had gehoopt. Op mijn zeer besliste verzoek (heel belangrijk om niet te twijfelen) dat ik de dokter alleen iets moest vragen, antwoordde ze dat ik even geduld moest hebben, want hij was er nog niet. Ondertussen liep de wachtkamer vol.

    Uit de onderlinge gesprekken begreep ik dat ik alert moest zijn. ‘Hoe laat heb jij een afspraak?’ ‘Wie was de eerste?’. Vooral bij die laatste vraag deed ik net alsof ik ‘m niet begreep. De dokter was wat aan de late kant. Hij riep, nadat hij zich geïnstalleerd had, de eerste patiënt binnen. Ik twijfelde geen seconde en liep naar binnen. Op mijn openhartigheid dat ik eigenlijk geen afspraak had, reageerde hij niet (hij leek in het complot te zitten). Toen ik na vijftien minuten, het duurde wat langer dan gepland, zijn kamer weer uitliep, had ik een overwinningsgevoel. Yes, het was gelukt!

    Maar wees gerust, helemaal ben ik er nog niet. Bijvoorbeeld bij het telefoneren. Iedereen belt hier te pas en te onpas. In Nederland lijkt dat veel minder. En, waar ik ook ben, ik blijf me verontschuldigen als mijn telefoon gaat en ik ‘m op wil nemen. En ik zal nooit zo maar gaan bellen als ik in gezelschap ben, of dat nu in de trein is of in een winkel.

    Ook ben ik keurig met in de rij staan. Behalve dan natuurlijk bij de dokter.

    Thema

    Over de auteur