fbpx
  • - Foto's: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Terugblik op Sjawoe’ot

    Fraidzjah - 1 juli 2019

    Net als Pesach en het Loofhuttenfeest is het Wekenfeest of Sjawoe’ot een groot en belangrijk feest. Als gezin en in ons dorp vieren we dit heel bewust mee. Dankbaar voor de nieuwe oogst die ons land binnen mocht brengen.

    Ik vertelde de kinderen dat in de rest van Israël veel regen is gevallen tijdens de afgelopen winter en de boeren weer voedsel van het land en van de bomen konden halen. Aan tafel dankten we hiervoor. Bij ons in de zuidelijke Negevwoestijn was de regen veel minder voelbaar voor hen geweest dus moest dit enige uitleg krijgen.

    Op school vertelden de juffen over de oorsprong van het feest en hoe dit nu ingevuld wordt. David en Jonathan kwamen thuis met zelfgemaakte mandjes met hengsels en bloemversieringen. Als vanouds wordt de aandacht gelegd op de zeven vruchten die geoogst worden in deze periode: tarwe, gerst, druiven, granaatappels, vijgen, olijven en dadels. In de klas werden in een grote kring graankorrels uit halmen gepeuterd en net zo hard weer opgegeten. Wat overbleef werd gezamenlijk fijngestampt tot meel.

    “Het oude Hebreeuwse woord, prijst G’d, waaide met de wind omhoog op zijn melodie. En mijn hart zong mee.”

    De avond voor de gezamenlijke viering in alle klassen vulde ik de mandjes van de jongens met fruit en bloemen. Blij liepen ze gekleed in het wit met hun mandjes naar school. De meisjes zagen eruit als elfjes in hun witte jurken met bloemenkransen in het lange haar. Alle ouders brachten een deel van de feestelijke maaltijd mee die de kinderen aangeboden kregen. Tijdens mijn werk kreeg ik de foto’s van de viering door via Whatsapp. Zingende, blije kinderen die genieten van het goede van het land. Het deed me wat. Zo teruggaan tot de basis van de voedselketen en de Schepper danken door gezongen gebeden…

    Heel Israël viert Sjawoe’ot met vrije dagen en gezamenlijke ontmoetingen en maaltijden. Het is een prachtige traditie om in dorpen en kibboetsen op een door een tractor getrokken aanhangwagen het dorp binnen te rijden. Vooraf versierden de kinderen van de omliggende dorpen hun platte wagen. Nadat iedereen een plaatsje had gevonden en vooral moest blijven zitten, reden we langzaam ons dorp binnen. Van baby tot oma was iedereen in het wit gekleed, overal vlaggen, blije ouders en enthousiaste kinderen die zwaaiden en zongen.

    Met David en Jonathan tegen me aan voelde ik me dicht bij de stoet mensen die Jeruzalem naderden. Lang, lang geleden. Op deze zelfde datum met dezelfde reden. Om het eerste deel van de oogst in dankbaarheid terug te geven aan G’d. Dozen en kisten met opbrengsten van de oogst van de omliggende kwekers en agrariërs werden uitgestald voor een podium. Wat een overvloed. David en Jonathan dansten met hun klasgenoten hun aangeleerde dans met de bloemenmandjes.

    Het verhaal van Naomi en Ruth werd voorgelezen en uitgebeeld. Toen kwam er langzaam de opa van een van de zangeressen het podium op lopen. De heer was 93 jaar oud en bespeelde zijn mandoline om zijn zingende kleindochter te begeleiden. Met alles dat hij had meegemaakt vierde hij het Oogstfeest in zijn dierbaar Israël.

    De geboren baby’s van het afgelopen jaar uit de omliggende dorpen werden met hun ouders naar voren geroepen, hun namen werden genoemd en ze werden dankbaar omhoog geheven. Ieder van hen kreeg een jonge olijfboom. Ontroerende momenten. Een van deze blijft me bij.

    Op de versierde wagen op weg naar het podium was het voorgaande lied afgelopen en vroegen we ons af: Wat zingen we nu?
    Iemand hief het ‘hallelujah’ aan dat onmiddellijk, ook door de kinderen, over werd genomen. Alleen ik kon even niet mee zingen. Het oude Hebreeuwse woord, prijst G’d, waaide met de wind omhoog op zijn melodie. En mijn hart zong mee.

    Over de auteur