fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Uw toegemeten erfenis

    Jaap de Vreugd - 11 juli 2019

    Uw toegemeten erfenis

    ‘Uw kinderen breng Ik naar dit land, naar Kanaän, dat eeuwig is uw toegemeten erfenis’. Psalm 105:1- 1

    Zo luidt psalm 105:4 in het Liedboek voor de kerken. Duidelijker kan het niet gezegd worden: Kanaän is de door God aan de kinderen van Abraham toegemeten erfenis. Heel opvallend wordt in deze psalm Gods verbond met de aartsvaders helemaal toegespitst op de landbelofte (vers 11).

    Gezien het feit, dat de Eeuwige daar nog nooit op terug gekomen is geldt dat ook nog vandaag! De wereldpolitiek heeft het daar maar moeilijk mee. Op een navrante wijze is Christenen voor Israël daar recent mee geconfronteerd. Op last van de ‘Keuringsdienst voor Waren’ en op straffe van een stevige boete moet het IPC op producten uit de ‘bezette gebieden’ schrappen dat ze uit Israël komen; er moet bij vermeld worden: ‘gemaakt op de Westelijke Jordaanoever’ en dan tussen haakjes er achter ‘Israëlische nederzetting’ of zelfs ‘product uit Palestina’. Zo wordt onze organisatie gedwongen zich te conformeren aan de Europese anti-Israëlpolitiek. Ik ben er overigens van overtuigd dat onze ‘achterban’ zich hierdoor niet laat ontmoedigen om juist deze producten te kopen.

    Niet alleen de seculiere politiek overigens heeft moeite met Israël. Ook in de kerken laait de discussie over de landbelofte regelmatig op. De oplossing voor alle problemen in het Midden-Oosten volgens (generaliserend gesproken) kerk en wereld is de stichting van een staatje Palestina naast de staat Israël in de zogenaamde ‘bezette gebieden’.

    Je kunt dat zelfs nog uitbreiden: als je alle berichtgeving van bijvoorbeeld Arabische organisaties moet geloven, is dat zelfs de oplossing voor nog meer problemen, zoals het probleem van de gespannen verhouding tussen de Arabische en de westerse wereld. Israël is in deze visie zo’n beetje de bron van alle grote wereldproblemen. Wie zou niet blij zijn als daar eindelijk een oplossing voor kwam?

    Als Israël maar wat wilde inschikken zou tenslotte het paradijs op aarde wel aanbreken. Tegenstanders van de tweestatenoplossing krijgen al snel het verwijt tegenstanders van de vrede te zijn, en wat nog erger is: aanhangers van de ‘Groot-Israëlideologie’ te zijn. En dat is blijkbaar iets heel gruwelijks. Het woord ‘ideologie’ spreekt natuurlijk ook boekdelen. Zo betitel je graag denkbeelden, die de jouwe niet zijn om ze vooral negatief en gevaarlijk af te schilderen. Want met ideologen moet je oppassen.

    Nu heeft volgens velen de tweestatenoplossing niet zoveel kans op slagen meer. Toch is er nog regelmatig sprake van; officieel wordt er nog steeds aan vastgehouden. Ik maak er geen geheim van, dat ik grote moeite heb met de tweestatenoplossing. Ik zie niet goed in waarom er naast een groot aantal Arabische staten met een immens grondgebied nog weer een Arabisch (mini-)staatje zou moeten worden gevormd nota bene op gebied dat aan de stammen van Israël is beloofd.

    Er is nog nooit eerder in de geschiedenis zoiets als een Palestijnse staat geweest; over een Palestijns volk wordt pas sinds ongeveer vijftig jaar gesproken. En voor de ‘groot Israël’idee lijkt historisch en vooral ook Bijbels nogal het een en ander te pleiten.

    “Maar hoe kan gebied dat beloofd is bezet zijn?”

    Historisch: op 3 januari 1919 tekenden dr. Chaim Weizmann als voorman van de Zionisten en emir Feisal van Hedjaz namens de Arabieren een overeenkomst, waarin vastgelegd werd, dat Palestina ten westen van de Jordaan bestemd zou zijn voor een Joodse staat. En het mandaat van de Volkenbond aan Groot-Brittannië over Palestina voorzag in de oprichting van een Joods nationaal tehuis in geheel Palestina, aan beide zijden van de Jordaan dus.

    Ook de Balfourverklaring van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken sprak in deze zin over een nationaal tehuis voor het over de wereld verspreide Joodse volk. De groot-Israëlgedachte doet dus in feite niets anders dan herinneren aan oorspronkelijke afspraken, die historisch, politiek en geografisch goede papieren hebben.

    Maar wat gebeurde er? Twee keer in de recente geschiedenis is het beloofde land in stukken gehakt ondanks de eerder gemaakte afspraken en gedane toezeggingen: de eerste keer toen besloten werd het mandaatgebied Palestina te verdelen in een Joods en een Arabisch gedeelte met de Jordaan als grens. Het Bijbelse ‘Overjordaanse’ werd toen van het beloofde land afgesneden ten gunste van het latere koninkrijk Jordanië.

    De tweede keer gebeurde dat bij het verdelingsplan van de Verenigde Naties in 1947; het land ten westen van de Jordaan werd toen weer verdeeld in een Joods en een Arabisch gedeelte. Zoals bekend ging de Joodse gemeenschap daarmee akkoord; de Arabische wereld weigerde in te stemmen en viel de jonge staat met een geweldige overmacht aan. De oorlog werd een smadelijke nederlaag voor de Arabische wereld; evenals de volgende oorlogen die de Arabische wereld Israël opdrong.

    Bij de oorlog in 1967 vielen de aan Arabieren toegedachte gebieden in Israëls handen. Sindsdien worden deze gebieden de ‘bezette gebieden’ genoemd. Maar hoe kan gebied dat beloofd is bezet zijn? Hoe kan een volk zijn eigen land bezetten?

    Daarmee kom ik bij de Bijbelse motieven. Bijbels gesproken kan er geen twijfel over zijn, dat de omstreden gebieden het hart uitmaken van het aan Abraham beloofde land. Je kunt over de grenzen van het beloofde land van mening verschillen; daar zijn verschillende Bijbelse gegevens over. Maar waar geen verschil van mening over kan zijn, is dat Judea en Samaria het Bijbelse hartland vormen.

    God heeft in Zijn verbond dat land (Zijn land!) voor Israël bestemd met het oog op Zijn heilsplan voor heel de wereld. Volgens mij strookt het in stukken hakken van het land van God niet met Zijn plan. En eerlijk gezegd gruw ik van de gedachte, dat juist dat Bijbelse hartland Judenrein zou moeten worden.

    Daar komt nog bij, dat een dergelijke Arabische staat een enorm veiligheidsrisico voor Israël inhoudt, gezien de niet onduidelijke doelstelling van de Arabisch-islamitische wereld: de stapsgewijze ontmanteling van de staat Israël. Over dat laatste hoeft niemand in het onzekere te verkeren: telkens weer hebben Arabische leiders aangegeven, dat het uiteindelijke doel is de ‘bevrijding’ van heel ‘Palestina’. Israël zal moeten verdwijnen ten gunste van een Arabische staat, die vanzelfsprekend een islamitisch karakter zal dragen. En wat daar het lot van de Joden zou zijn laat ik maar aan de fantasie van de lezer over.

    Over de auteur