fbpx
  • De Israelische Ambassadeur bij de VN, Danny Danon. Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Wat is er mis mee als de Palestijnen ‘t opgeven?

    9 juli 2019

    Terwijl je weet dat opgeven vaak de eerste stap is op weg naar vrede …

    De ‘economische workshop’ in Bahrein eind juni – een topontmoeting van leidende zakenlui en politieke figuren – was de eerste stap in het lanceren van het langverwachte Israëlische-Palestijnse vredesplan van de regering van president Trump.

    Omdat het plan echter een nieuwe benadering aanbiedt, zeggen velen aan Palestijnse zijde waaronder president Mahmoud Abbas en de belangrijkste Palestijnse onderhandelaar, Saeb Erekat, dat het plan nu al dood is; en dat het je ermee inlaten gelijkstaat met een Palestijnse verklaring van overgave. Ik vraag me af: Wat is er mis met Palestijns opgeven?

    “Hiermee geven ze de ongemakkelijke waarheid aangaande de Palestijnse identiteit bloot: die wordt niet gemotiveerd door het opbouwen van een beter leven voor het eigen volk, maar door het vernietigen van Israël.”

    Absurd standpunt

    Het opgeven of ‘zich overgeven’ is de erkenning in een krachtmeting dat voortgaan op dezelfde weg veel meer zal blijken te kosten dan het je onderwerpen aan de realiteit. Toegepast op de Israëlische-Palestijnse context neemt de heer Erekat de tegenovergestelde positie in: onderhandelen met Israël kost het Palestijnse volk meer dan het huidige politieke en economische beleid van de Palestijnse Autoriteit. Dit is een absurd standpunt.

    Meer dan twintig jaar na de Oslo-akkoorden – waarvan verondersteld werd dat dit het fundament zou worden voor een blijvend vredesproces – is de Palestijnse politiek misschien wel onherstelbaar opgesplitst. Op de Westoever zit de heer Abbas (inmiddels in de tachtig) zijn vierde term uit sinds hij in 2005 verkozen werd. Hij staat aan het hoofd van een Palestijnse Autoriteit die zo corrupt is, dat meer dan negentig procent van de Palestijnen het wantrouwt, zegt minstens één opiniepeiling.

    De Gazastrook wordt ondertussen overheerst door Hamas. Dat is een terreurorganisatie met ideologische wortels in de Egyptische Moslimbroederschap, met een tactisch draaiboek overgenomen van Hezbollah en Al Qaeda en veel financiële steun uit Iran.

    Motivatie

    Werkloosheid onder Palestijnen is hoger dan dertig procent, waarbij ook de vijftig procent in de Gazastrook is meegerekend. Aangemoedigd door de VN en de internationale gemeenschap worden miljoenen Palestijnen over de hele wereld in een voortdurende ‘vluchtelingenstatus’ gehouden. Terwijl de gastlanden waar ze zich bevinden niet in staat of onwillig zijn hen te laten integreren. Ondertussen gaat de internationale gemeenschap ermee door de Palestijnen jaarlijks zo’n 2,3 miljard dollar aan hulpgeld te geven. Dat is meer dan de meeste landen krijgen.

    Gegeven deze dieptreurige gang van zaken spreekt het voor zichzelf dat het Palestijnse volk een nieuwe richting op moet. Toch kiezen de heer Erekat en het Palestijnse leiderschap voor de oude koers, en verwerpen de term ‘opgeven, zwichten’. Hiermee geven ze de ongemakkelijke waarheid aangaande de Palestijnse identiteit bloot: die wordt niet gemotiveerd door het opbouwen van een beter leven voor het eigen volk, maar door het vernietigen van Israël.

    Woordkeuze en ethos

    De woordkeuze die een land gebruikt in z’n officiële verklaringen en funderende documenten spreekt boekdelen over z’n inspirerend ethos. De Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring van de Verenigde Staten bergt in zich het ‘recht op leven’, ‘vrijheid’ en ‘het najagen van geluk.’ Het nationale motto van Frankrijk is ‘vrijheid, gelijkheid en broederschap.’ Israëls eigen Onafhankelijkheidsverklaring spreekt over ‘het natuurlijke recht van het Joodse volk om hun eigen lot te besturen in hun eigen soevereine staat.’

    In tegenstelling tot deze westerse nationale geestesgesteldheden van landen, formuleert het handvest van de PLO (voorloper van de Palestijnse Autoriteit) z’n motto’s als ‘nationale eenheid, nationale mobilisatie en bevrijding’, en spreekt het over het ‘basisconflict tussen de Zionistische krachten van imperialisme aan de ene kant en het Palestijns-Arabische volk aan de andere kant.’
    Palestijnse leiders hebben vele vredesvoorstellen verworpen, intifada’s en oorlogen laten beginnen en talloze terreurdaden gesteund om dit geloof te onderstrepen.

    Met dit nationale ethos wordt onderhandelen zonder bevestiging van een Palestijnse staat gezien als een verwerping van de Palestijnse nationale identiteit en een erkenning dat Israël en het Joodse volk in de regio zijn om daar te blijven. Voor de heren Abbas en Erekat staat deze benadering gelijk aan nationale zelfmoord.

    Over de auteur