fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een avond met veel nieuwe lessen

    Joanne Nihom - 9 augustus 2019

    Al vaker schreef ik over de bezoeken aan onze Arabische vrienden. Het gebeurt zelden of nooit dat ze bij ons komen. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze super gastvrij zijn en het liefst zelf willen entertainen.

    Afgelopen week kwam daar verandering in. Op mijn zoveelste vraag aan de heer des huizes of ze niet eens een keer bij ons wilden eten, werd ‘ja’ gezegd, met een maar. Zij wilden eten meebrengen. Mijn gesputter hielp niet. Een salade en twee andere gerechten voorspelde hij, ik had geen keuze.

    Het was voor mij wat ingewikkeld plannen. Want wat moest ik klaarmaken? Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en een maaltijd te maken zoals ik dat altijd doe: met veel te veel eten. Dat was maar goed ook, want uiteindelijk kwamen ze met één gerecht.

    Omgaan met tijd

    Het werd een avond van verschillende culturen, van respect voor elkaar en vooral van blij zijn met deze bijzondere vriendschap. De afspraak was dat ze bij ons zouden zijn tussen kwart over zeven en half acht. Om zeven uur waren wij er klaar voor. Onze gasten, de ouders en hun dochter met haar man en hun dochtertje, arriveerden om half negen. Zonder enig excuus. Hun manier van met tijd omgaan is zo heel anders dan bij ons.

    Ingepakt

    Ze hadden van alles bij zich. Maar er werd niets aan mij gegeven. Hier en daar werd iets neergezet, alles was ingepakt. Mijn ervaring is dat Israëliërs nooit hun pakjes uitpakken waar de gever bij is. Dus ik besloot dat ook niet te doen. Ik vond ergens een grote schaal met koekjes, ingepakt in transparant papier. Ergens anders stond een plant in een prachtige pot, ook in transparant papier. Er was nog een geheimzinnig pakje, maar dat moest wachten tot het eind van de avond. En een grote pan met een heerlijk Arabisch gerecht: rijst in rolletjes van druivenbladeren.

    Opscheppen

    De pan zette ik op tafel met alle andere gerechten die ik gemaakt had. Iedereen nam plaats. Ik zei: ‘Welkom, ik nodig jullie uit op te scheppen.’ Er gebeurde niets. Toen bedacht ik me, dat als we bij hun eten, de vrouw des huizes altijd de borden opschept. Ik besloot dat ook te doen. Van alles een beetje. Het hielp, het bleek het sein om de maaltijd te beginnen.

    Je eet en ben je klaar, dan ben je klaar.

    Er werd in het Ivriet en Arabisch gesproken. Het ging vooral over de Hadj, de pelgrimstocht naar Mekka, waar het jongere stel, orthodoxe moslims, binnenkort naar toe gaat. Lang tafelen is in de Arabische dorpen niet gewoon. Je eet en ben je klaar, dan ben je klaar. De tafel wordt vervolgens afgeruimd om ruimte maken voor het nagerecht.

    Wij wassen altijd af als de gasten weg zijn, maar bij onze Arabische vrienden werkt dat niet zo. Zij deden voor ons de afwas om vervolgens met zijn allen weer aan tafel te gaan voor het toetje, koffie en thee. Ook dit gedeelte gaat niet om lang napraten. Klaar is klaar. En na anderhalf uur stonden ze op en waren weg.

    Het was een geweldige avond met veel nieuwe lessen.

    U bent natuurlijk nieuwsgierig naar de inhoud van het geheimzinnige pakje… Het was een T-shirt voor mij. Superlief.

    Thema

    Over de auteur