fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Een jaar later

    Julia - 9 augustus 2019

    Het is alweer een jaar geleden dat ik begon met schrijven voor Christenen voor Israël. Ik kon toen niet bedenken dat ik het zo leuk zou vinden om mijn ervaringen op papier te zetten en met anderen te delen.

    Door te schrijven herbeleef ik situaties en het daagt mij uit om mijzelf te verdiepen in de achtergronden van deze situaties. Ik ga meer bewust gesprekken aan met de inwoners van het land en heb het afgelopen jaar op deze manier mijn eigen grenzen verlegd.

    Drie jaar geleden kwam ik naar Israël zonder de intentie om hier lang te blijven, maar ondertussen woon ik hier alweer drie jaar. Ik begon mijn avontuur in een nieuw land zonder hooggespannen verwachtingen. Een avontuur dat mij heeft gevormd tot wie ik nu ben. Een avontuur met dieptepunten maar ook met fantastische hoogtepunten.

    De kinderen in Aleh hebben mijn hart gestolen. Zij leerden mij de persoon te zien achter het gezicht, mensen lief te hebben om wie ze zijn en om van mijn eigen leven te genieten. Alledaagse dingen die in Nederland zo gewoon waren, vormden hier een uitdaging. Alles moest ik opnieuw uitvinden en uitzoeken. Het was een interessante onderneming en vaak ging het toch weer net even anders en trager dan ik dacht dat het zou gaan.

    Gelukkig heb ik nu mijn draai gevonden en kan ik redelijk meekomen in de Israëlische maatschappij. Ik ben enorm dankbaar dat ik mijn avontuur mag voortzetten!

    Boodschappen
    Of ik even boodschappen wil doen voor het eten vanavond. Een Nederlandse vriendin die ook in Israël woont, heeft een vaag Nederlands recept doorgestuurd en aan mij de taak om de ingrediënten te scoren. Daar sta ik dan met mijn Nederlandse boodschappenlijstje. Normaliter zou ik het een en ander zo uit de schappen plukken, maar niet alleen staan er voor mij niet alledaagse dingen op het lijstje, deze moet ik ook nog zien te vinden in deze niet echt overzichtelijke supermarkt. Het betekent dat ik de woorden eerst moet vertalen naar het Hebreeuws om aan iemand te kunnen vragen waar ik deze dingen kan vinden. Een religieuze vrouw ziet mij stuntelen met mijn briefje en mijn telefoon. Ze pakt mijn boodschappenbriefje en neemt mij bij de hand. Binnen de kortste keren is mijn winkelmandje gevuld met alles wat ik nodig heb. Een Nederlandssprekende vrouw, heb ik dat weer eens goed getroffen!

    Dat viel gelukkig mee!

    Tandarts
    Ik moet hoognodig naar de tandarts maar heb geen idee hoe ik dat moet aanpakken. In Nederland ga ik al jaren naar dezelfde tandarts. Een Arabisch meisje uit mijn ulpanklas (Hebreeuwse talenschool) is net afgestudeerd als tandarts en werkt in een Arabische tandartskliniek. Zij biedt aan de behandeling te doen voor een schappelijk prijsje. Zo gezegd zo gedaan. In de klas vinden ze het maar wat grappig dat ik als buitenlandse door de net afgestuurde tandarts behandeld zal worden. Een paar meiden uit mijn klas besluiten dan ook mee te gaan naar mijn behandeling om eens te kijken hoe dat eraan toe gaat. Een Arabische kliniek ziet er wel heel anders uit dan een tandartspraktijk in Nederland. Ik zie dat de behandelkamer goed steriel is, dus ik ga er maar voor. Liggend in de stoel schiet ik in de lach als ik de vijf Arabische meiden vol belangstelling in mijn mond zie kijken.
    Kapper
    Tja, ook mijn haren moeten hier af en toe worden geknipt. Dat is wel een puntje. Ik ben er geen fan van om in een ander land een kapper te bezoeken. Eens werd tijdens een vakantie in Frankrijk met mijn ouders mijn te lange pony geknipt door een kapster die niet al te nauwkeurig werkte en mij met een schuin aflopende pony weer liet gaan. Vol bedenkingen stap ik dan ook een kapsalon binnen. Ik hoef geen afspraak te maken en kan meteen plaatsnemen. De alarmbellen beginnen direct te rinkelen! Hoe kan dit? Er kan toch niet meteen een plek zijn, moet ik niet eerst een afspraak maken? Is deze kapper soms heel slecht? Niet veel later loop ik met mijn nieuwe look de zaak weer uit. Dat viel gelukkig mee!

    Thema

    Over de auteur