fbpx
  • Donna kijkt over de velden in Noord-Israël.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ode aan Donna

    Joanne Nihom - 22 augustus 2019

    Vandaag is het drie jaar geleden dat mijn hond Donna overleed.

    De liefste, slimste, mooiste, trouwste en gevoeligste hond van de wereld. Ooit maakte ik, waar zij bij was, een enorme smak in de huiskamer. Ik had overal pijn en was bont en blauw, maar Donna was degene die naar de dokter moest. Ze was zo overstuur dat ze een kalmerend middel nodig had.

    In december 2005 verhuisde Donna met mij vanuit Amstelveen naar het noorden van Israël, vlakbij de Libanese grens. Ik herinner me nog de eerste morgen dat ik haar uitliet in de velden en dat ze vol verbazing om zich heen keek. Het was zo ruim, prachtig en anders dan ze gewend was.

    Onverwachts

    Een aantal maanden later brak de tweede Libanonoorlog uit. Onverwachts. Niemand had in het begin door hoe ernstig het was. Op de eerste morgen van het geweld was ik net met Donna begonnen aan onze dagelijkse wandeling toen er plotseling vier raketten boven ons hoofd langs vlogen. Ze vielen neer in de velden om ons heen. Het was een oorverdovend kabaal en ongelofelijk eng. Een buurman vertelde later dat hij me had zien staan schreeuwen en huilen- ik was totaal overstuur. Donna had me meegetrokken naar huis om me in veiligheid te brengen.

    Ze was er altijd voor me, onvoorwaardelijke liefde.

    Bizarre tijd

    Plotseling zaten we midden in een afschuwelijke oorlog. Een bizarre tijd. Ons leven en dat van zoveel anderen stond helemaal op zijn kop. Het was vooral hollen naar de schuilkelder, bij ieder alarm. Donna was altijd bij me. Ze paste zich aan en gedroeg zich voorbeeldig, ook in de altijd volle schuilkelder. Voor haar hadden we een klein plekje waar ze lag, maar zich niet mocht bewegen en dat begreep ze.

    Ze begreep nog veel meer. Als de raketten uit Libanon werden afgeschoten op Israël, stond Donna, nog voordat het alarm afging, al blaffend bij de deur om ons te waarschuwen. Samen kwamen we die afschuwelijke tijd door.

    Aardbeving

    Jaren later was ik met haar thuis toen ze opeens vreselijk begon te huilen en te blaffen. Ik begreep er niets van. Uiteindelijk nam ik haar mee naar buiten waardoor ze iets rustiger werd. Een paar uur later hoorde ik op het nieuws dat er een zware aardbeving was geweest in Libanon.

    Ze was er altijd voor me, onvoorwaardelijke liefde. Donna werd dertien jaar.

    Voor altijd in mijn hart.

    Thema

    Over de auteur