fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Mijn verjaardag in de kibboets

    Joanne Nihom - 24 oktober 2019

    Ik woon in een geprivatiseerde kibboets, een kibboets waarvan er zoveel bestaan in Israel. Het zijn nu veelal moderne dorpen waar je voor alles betaalt, zoals voor eten in de eetzaal en toegang tot het zwembad. Als je werkt in het dorp krijg je een salaris… de oude tijden bestaan bijna niet meer.

    Maar toch is er nog iets over van ‘die goede oude tijd’. Tradities van weleer.

    Vooral met de Joodse feestdagen. Het samen eten, zingen en bij elkaar zijn. Nostalgisch, mooi en intiem, wat soms bijna kneuterig aanvoelt, maar wat juist ook de charme ervan is.

    In dit kader is er wekelijks een bijeenkomst van de ouderen in ons dorp. Hun leeftijd loopt van diep in de zeventig tot ver over de negentig jaar. Ze wonen allemaal nog zelfstandig, een prachtig voorrecht, dat nog bestaat vanuit het ‘oude systeem’…  zolang mogelijk thuis blijven wonen al dan niet met een inwonende hulp.

    Vast onderdeel

    Sinds een aantal maanden is het een vast onderdeel van die bijeenkomst om op de laatste donderdag van de maand de jarigen (uit het hele dorp) van die maand uit te nodigen. Er is taart met een kaarsje, er wordt gezongen en iedere jarige mag een mooie herinnering delen van zijn/haar verjaardag.

    Afgelopen september was ik aan de beurt. Een lieve, warme bijeenkomst waar ik veruit de jongste was. Met een bloemenkransje op mijn hoofd werd ik samen met nog vier jarigen toegezongen. We vertelden allen een mooie herinnering.

    Mijn lieve vriendin heeft dit overigens nooit geweten.

    Mooie herinnering

    De mijne: op mijn vijftigste verwachtte ik een verrassingsfeestje, maar dat gebeurde niet. Daarom besloot ik op mijn eenenvijftigste zelf iets te organiseren. Ik vroeg een Arabische vriendin de catering op zich te nemen.

    Op de dag van het feest, ik had zo’n vijftig mensen uitgenodigd, ging ik ’s morgens langs bij mijn vriendin. Ik wilde haar helpen. Maar er was geen enkele activiteit in haar huis te bekennen. Totaal in paniek, ik ben een regelaar en houd er van dat alles op tijd klaar is, ben ik toen naar de markt gegaan om allerlei inkopen te doen. Zoals veel te veel pita’s, fruit en hummus. Mijn lieve vriendin heeft dit overigens nooit geweten. Zij leverde alles keurig af, wel op het laatste moment. ’s Avonds was er veel te veel eten.

    Een goede les

    Het was een goede les voor mij. Het leerde mij meer vertrouwen te hebben in anderen. Maar ook en vooral… mijn Arabische vriendin heeft een totaal ander begrip van tijd dan ik. Dat is haar cultuur. Voor een Arabische bruiloft die ’s avonds plaatsvindt, kunnen we ’s middags gebeld worden. Op ‘tijd zijn’ voor een afspraak… het bestaat niet. ‘Ik kom er aan, nog vijf minuten’, kan zomaar een paar uur later betekenen.

    Vaak denk ik terug aan deze verjaardag. Als we van elkaar gaan begrijpen en waarderen dat onze culturen verschillend zijn, niet goed of slecht, maar wel anders, komt vrede een grote stap dichterbij.

    Thema

    Over de auteur