fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Twee herinneringen aan Jom Kippoer

    Joanne Nihom - 8 oktober 2019

    Vanavond begint Jom Kippoer, de belangrijkste vastendag in het Joodse jaar. Het vasten duurt van zonsondergang tot morgenavond zonsondergang. 

    De afgelopen tien dagen, vanaf Rosh Hashanna, het Joods Nieuwsjaar tot vandaag, zijn er voor zelfreflectie en om bij jezelf te corrigeren wat het afgelopen jaar niet goed is gegaan. Om na te denken en je voor te nemen het anders te gaan doen. Kortom: om met jezelf, je medemens en G’d in het reine te komen.

    Twee herinneringen…

    Als kinderen wisten we thuis van jongs af aan dat er op Jom Kippoer gevast werd. Waarom? Dat begrepen we pas toen we wat ouder werden. Maar we wilden meedoen met onze ouders. Dus aten we ’s morgens niet en gingen we, traditiegetrouw, op weg naar de synagoge, langs bij mijn opa. Die had dan witte boterhammen met schelvislever klaar staan. Ik ruik het nog, een heerlijke traktatie. En we waren reuze trots dat we een paar uur gevast hadden. De rest van de dag telde toen niet mee.

    De wereld voelt als chaos en verwarring.

    In de synagoge in Bussum. Jom Kippoer. 6 oktober 1973. Er hangt een devote sfeer, ik geniet ervan.

    Dan is er plotseling geroezemoes en een enorme onrust. Dat stopt niet meer die dag. Iemand heeft stiekem naar de radio geluisterd (iets wat niet mag op Jom Kippoer) en het afschuwelijke nieuws gehoord.

    Israël staat in vuur en vlam. Het land is aangevallen door Egyptische straaljagers die bombardementen uitvoeren op Israëlische doelen in de Sinaï, vliegvelden, luchtdoelstellingen en radarposten. Tegelijkertijd heeft Syrië met groot geschut het vuur aan de noordgrens op de Golan geopend. De oorlog duurt tot 25 oktober en eist een zware tol. Het laat diepe, diepe littekens achter in de Israëlische maatschappij die nooit meer echt zullen helen.

    Jom Kippoer 2019. De wereld voelt als chaos en verwarring. Dagelijks ben ik me er bewust van dat ik veel geluk heb gehad met de plek waar mijn wiegje stond. Het had zo anders kunnen zijn.

    Mijn voornemens: geen ruzies maken, een onenigheid bijleggen, een zieke vriend bellen, besluiten om nooit meer te roddelen. Minder of helemaal niet meer oordelen over anderen en blijven schrijven. Het lijken ‘simpele’ voornemens, maar ik neem ze serieus en moet toch ergens beginnen.

    Nog vele jaren!

    Thema

    Over de auteur