fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Weggewaaid

    Fraidzjah - 29 oktober 2019

    Onlangs vierden we het Loofhuttenfeest bij ons in de woestijn. Op school hadden de jongens al slingers geknipt en geniet, mobielen van papieren granaatappels geknutseld en loofhutten ingekleurd. Voordat we ook maar begonnen de eigenlijke loofhut te bouwen was er al een hoop voorpret.

    Voorgaande jaren hielpen onze jongens David en Jonathan altijd hun vader met spijkers aangeven, latten vasthouden en het houten garaamte omhoog te tillen. De zelfgemaakte loofhutten zagen er elk jaar altijd fantastisch en feestelijk uit en een werd er ooit zelfs omgebouwd tot indianenhut. De ‘muren’ maakten we van lakens en bovenop legden we de traditionele dadelpalmbladeren. Toen David oud genoeg was geworden controleerde hij ons bouwsel ‘s avonds altijd om te zien of we het goed hadden gedaan. “Abba! Ik zie de sterren door het dak!” Goedgekeurd dus. Dit herinnert ons aan de jaren dat onze voorouders in tenten in de woestijn woonden en volledig op de bescherming van de Allerhoogste waren aangewezen in de gammele woningen.

    Zelfbouwproject

    Omdat mijn man in het buitenland verblijft, moest ik dit jaar alleen aan de slag. Het zal me niet lukken om onze traditionele loofhut in elkaar te timmeren, maar er is nog een andere mogelijkheid. Aan ons nieuwe huis hebben we ook twee pergola’s gebouwd. De bamboe matten als dak hebben ruime openingen maar geven overdag voldoende schaduw. Dit kan onze loofhut worden! En er zullen dus voldoende sterren te zien zijn tussen de bamboe stokjes door. Aan wolken denk ik niet. Wie denkt er nou aan wolken ‘s avonds in oktober, hier zo dicht tegen Egypte aan?

    Geschrokken keken de jongens toe hoe ik met ferme rukken de oude dekbedhoezen op de naad uit elkaar scheurde. Zuinige mam vliegt de bocht uit, zie ik hen denken. ‘Maar kijk eens wat lekker groot de doeken nu zijn!’ Jubel ik even later hoog op de ladder. Van lakens aangeven kwam natuurlijk niets, omdat spelen veel leuker is. Maar David moest echt wel even de ladder vast komen houden als ik in een rare positie het laken op de balken probeerde te nieten. Sterren kijken op de eerste hulp gaat natuurlijk moeilijk …

    Maar toen waren ineens de nietjes op. Dat had ik kunnen bedenken. Maar niet goed bedacht, dus probeer ik verder te gaan met spijkers en hamer. De zon rijst, de temperatuur loopt op en de energie daalt. Maar het kwam goed. De loofhut leek al echt toen het leukste nog moest komen: Versieren! De jongens konden er niet bij dus volstonden ze met een ‘oohhh!’ toen alles af was.

    Gasten

    Een hoop gekook en gedek later wachten we zo rond zonsondergang op onze gasten. Ik ben trots op onze jongens. Ze verheugden zich al een week op een reis naar het noorden van Israel om met goede vrienden het Loofhuttenfeest te gaan vieren. Tot ik enkele dagen geleden hoorde dat goede bekenden dit jaar geen feest konden vieren omdat zij midden tussen de ingepakte dozen zaten, zonder keuken en de tuin boordevol materialen voor de renovatie van hun huis. Geen loofhut dus en geen feestelijke maaltijd.

    Ik legde het voor aan David en Jonathan. Met gewassen koppies zittend op bed overdachten ze het met serieuze gezichtjes. Of wij voor onszelf een fijn feest vieren, ver weg, of thuis blijven en de gasten een fijn feest geven. Ik wist eerlijk niet wat de uitkomst zou zijn, maar vond het belangrijk genoeg om hen voor te leggen. Het werd thuisblijven en uitnodigen. Trots ben ik op hen zo met hun zes en vier jaar. Goed gekozen!

    We zongen, aten en met dikke buiken moest er afgeruimd worden om plaats te maken voor de kruidenthee en taart. De zes kinderen brachten ieder wat naar binnen wat nog een heel geloop was zo om het huis heen. “Dit is nog niets vergeleken bij hoe het vroeger bij ons ging” lachte een van de gasten. “Niemand had geld dus iedereen had een plank, een kleedje, spijkers of een slinger bijgedragen. De gezamelijke loofhut werd beneden de flat in de tuin gebouwd. En moest gedeeld worden met veel familie’s dus werd er een rooster opgemaakt welke familie wanneer in de loofhut een maaltijd zou gebruiken. En om de tafel te dekken en weer afruimen moesten we kilometers lopen. Wij woonden op de 2e verdieping en kwamen de buurkinderen tegen op de galerij met pannen in hun handen die de tafel in de loofhut afruimden. En dan was het onze beurt.” Een ander herinnerde: “Maar wij woonden op de 9e verdieping!”

    Regen

    Voor ons is het allemaal makkelijker en snel is alles weer netjes. De kinderen dollen met elkaar in het donker en rollen moe in bed. Ineens zie ik het lichten van de bliksem in het zuiden. Verrast bekijk ik het even. Het heeft al jaren niet meer geonweerd hier. Lange hete maanden liggen achter ons. Is dit een weersverandering die de herfst brengt? Ik zet de luiken vast en ineens rolt de bui in snel tempo het dorpje over. Wat een prachtige luchten!

    Harde windstoten spelen met de loofhut en alles waait de lucht in of rolt om. En wat ik verwacht gebeurt: De elektriciteit valt uit. Ik moet er om lachen, dit gebeurt altijd als er een paar druppels water vallen. We zijn er niet op berekend.

    ‘s Morgens raap ik de gekleurde slingers van het zand en de loofhut is zo’n zielig zooitje dat er niet veel meer mee te beginnen valt. Toch zijn we blij met de paar druppels regen die zijn gevallen: Precies 1 milimeter zie ik in de regenmeter zitten. Misschien wel het feestelijke begin van een natte winter? De woestijn zou er blij mee zijn, en wij niet minder.

    Over de auteur