fbpx
  • Raketten afgevuurd op Israël vanuit de Gazastrook. - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Alarm in ‘t zuiden

    Joanne Nihom - 12 november 2019

    Om half zes vanmorgen, bij het wakker worden, doe ik het geluid van mijn mobiele telefoon aan. Het is nog stil in huis, ik lees mijn e-mailberichten. Een paar minuten later is de rust voorbij. De alarm-app geeft aan dat er raketten op Israël worden afgeschoten. Het zijn schelle piepjes. In de app is te zien waar de alarmen af gaan. Het gaat om Zuid-Israël, aan de grens met Gaza. De dag van meer dan een miljoen mensen is begonnen in de schuilkelder.

    Ik maak mijn dagelijkse ochtendwandeling. Het is stil en vredig, een blauwe lucht en de zon is ondanks dat het nog vroeg is al warm en schel. Een groep jakhalzen zorgt voor wat rustige reuring. Thuisgekomen douche ik me en kleed me aan. Het alarm op de telefoon blijft onafgebroken afgaan.

    “Mijn telefoon blijft piepen, maar ik wil het geluid niet uitzetten. Dat voelt alsof ik de mensen die nu in schuilkelders zitten in de steek laat.”

    Ondanks dat ik me onrustig voel, stap ik in de auto om boodschappen te doen. Terwijl mijn telefoon piepende geluiden afgeeft, zet ik de radio aan. Gezellige Israëlische muziek zorgt er voor dat ik me iets beter voel. De uitzending wordt een paar keer onderbroken. Luchtalarm in Tel Aviv alsook het gebied er om heen.

    Afgelopen weekend was ik er nog. Het is een heerlijke, bruisende stad. De stranden waren vol, de terrassen goed gevuld. Op het nieuws hoor ik dat in Tel Aviv de schuilkelders open moeten (als ze niet gebruikt worden, zijn ze op slot). De scholen zijn dicht tot nader order.

    Ik bel een Nederlandse vriendin die in Tel Aviv verblijft. “Het was heftig toen het alarm af ging. We zijn snel de schuilkamer ingegaan, maar het is nu weer stil. De trip voor vandaag hebben we afgezegd, we blijven hier in de buurt.” We wensen elkaar een rustige dag. Die woorden zijn gemeend, maar klinken leeg en hol.

    Ik rijd door het Arabische buurtdorp, het is er nog rustig. En ga naar het Druzendorp, naar mijn favoriete supermarkt. Mijn telefoon maakt onafgebroken piepgeluiden. In de supermarkt is het, ondanks het vroege uur, al druk. Steeds als ik hier ben, ben ik me bewust van de mengelmoes aan mensen die hier komen. Hoe bevoorrecht ik ben om hier deel van uit te maken. Zoveel religies … vredig met elkaar.

    Met een volle boodschappenkar loop ik naar de kassa om af te rekenen. Ik voel me wat ongemakkelijk. Mijn telefoon blijft piepen, maar ik wil het geluid niet uitzetten. Dat voelt alsof ik de mensen die nu in schuilkelders zitten in de steek laat.
    Ik probeer mijn telefoon te verstoppen, om zo het geluid te dempen. Dat lukt me niet. Het schelle geluid blijft hoorbaar. Een Arabisch echtpaar dat voor me staat, moet er om lachen. Dan komen ze naar mij toe en geven me om de beurt een hand. ‘Salaam Aleikum (vrede zij met u) ’, zeggen ze. ‘Shalom’, zeg ik zachtjes terug.

    Elf uur. Het nieuws geeft aan dat er zeker vijftig raketten op Israël zijn afgeschoten. Dan valt het me op dat mijn telefoon stil is. Helaas duurt het maar tien minuten …

    Thema

    Gazaterreur

    Over de auteur