fbpx
  • De hondjes in hun doos. - Foto: Fraidzjah
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Hondjes in een doos

    Fraidzjah - 26 november 2019

    “Jonathan, zachtjes de bocht om!” Na de laatste regen is er zand de kleine helling afgespoeld. Wat ik al aan zag komen gebeurd: Jonathan slipt met zijn achterwiel als hij naar rechts stuurt en klapt op de straat. Hij barst uit in de gebruikelijke huilbui die de schrik veroorzaakt maar breekt deze plotsklaps af door een verrastte uitroep: “Kijk mam, een poes!”

    Ook ik zie iets zwarts en wits langs de kant van de weg. Dat snel een doos in floept. Een doos? De valpartij is vergeten en we lopen zachtjes naar een grote doos toe die op zijn kant in de zon ligt. Ik buig me voorzichtig naar de opening en samen roepen we tegelijkertijd ‘Aaaaaah!!!’ Vijf, zes kleine puppy’s liggen dicht opeen gedrukt in de doos. De zon schijnt schuin de doos in en ze ademen snel en bang.

    Arme diertjes. Zonder twijfel geboren in een van de vele kassen die om ons dorp heen zijn gebouwd en door de buitenlandse werknemers hier bij de ingang van het dorp achtergelaten. Men wist er geen raad mee. Maar weet ik er raad mee dan? Moe na de zesdaagse werkweek, twee uur voor de Sjabbat begint met nog een huis schoon te maken en een maaltijd te koken zie ik me al voor zes dolle jonge honden zorgen. Ik hap naar adem.

    “Wij houden ze he mam?!”

    De beesjes net zo. David komt ondertussen terug racen en roept waar we nou toch blijven. Hij hoeft geen antwoord meer als hij de moppies ziet. Ik begin praktisch te worden. ‘Jongens kom op, ze moeten snel water hebben om te drinken. Halen jullie een bakje en de gieter?’ David veert om en bedenkt dat ze ook wel de brokjes van onze kat lusten. Ze stuiven richting huis over het zandpad, de fietsen liggen vergeten weggesmeten.

    Ik draai de doos weg van de zon. De kleine Jonathan komt aanzeulen met een te zware gieter die bons bons tegen zijn beentjes klotst. Bozig zet hij deze halferwege neer en roept om hulp. De zes puppies lebberen in korte tijd de hele bak water leeg en eten bangig van de poezenbrokjes.

    Enkele voorbijkomende auto’s houden stil, men roept ohh, ahh en snoezig, verontwaardigd dat dit toch niet kan, stapt in en rijdt weg. De makkelijkste manier. Deze algemeen voorkomende reactie houdt me dagen daarna nog bezig. Waar ken ik dit toch van?

    Wij houden ze he mam?! Dus niet. Echtgenoot voor langere tijd in het buitenland, al twee dolle hondjes op twee benen in huis en dan nog zes vierpotige erbij? Al wachtend op de ingeseinde vriendin die meer connectie’s heeft dan ik, komen haar kinderen alvast vooruit rennen. Op hun knieen aan de kant van de weg kruipen ze bijna de doos in. Dolenthousiast worden de puppie’s eruit gehaald en als ze het eens zijn over wie welke kleur hondje wil en welke de liefste is, maken ze snel met hun mobieltje foto’s.

    Deze komen goed van pas bij de reddingsactie. Mijn vriendin is er een met veel connecties. Ze kent iedereen, heeft overal verstand van en buigt ieder probleem praktisch om in een oplossing. Ik zal haar eens aanmelden voor een lintje. Ook bij haar de ooh’s aah’s en snoezigst laad ze de doos in de achterbak. Voor haar auto uit vliegen de foto’s van de hondjes via internet naar een whatsappgroep ‘Ook wij willen een familie’. Deze groep mensen verspreid over Israël houdt zich vrijwillig bezig met de noodopvang van honden en het vinden van een nieuwe baas. Niet te verwarren met een dierenasiel of de dierenambulance.

    De diertjes mogen voorlopig bij een familie in een leegstaande hondenren in het naaste dorp. Vlak voor Sjabbat is er direct al iemand in het zuiden die er een uitkiest en midden in de nacht melden zich nog twee mensen helemaal uit het noorden. De raderen draaien. Wij hebben ze gered he mam?! Is David trots.
    Nou … niet echt. Ik was druk met bedenken hoe ik hen op de juiste plaats zou krijgen. En het afwentelen van de hulpvraag voelt me een tikje raar. Maar de les van het snel de eerste hulp geven en zorg dragen voor dieren geef ik hen graag mee en woel eens trots door hun haren.

    Zodra manlief terug is moet hij toch maar gaan wennen aan een puppie in huis.

    Over de auteur