fbpx
  • - Foto: Flash90
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    O, o, dat toeteren

    Joanne Nihom - 29 november 2019

    Ik schrijf vrijwel nooit iets negatiefs over Israël en ik hou al helemaal niet van ‘generaliseren’, maar het moet nu gewoon even.

    De totale – u leest het goed: de totale – Israëlische bevolking lijdt aan twee nationale ziektes. Op nummer twee staat de mobiele telefoon. Van vroeg tot laat, van jong tot oud, van klein tot groot, van moeders die achter hun kinderwagens lopen tot winkelende mensen. In de trein (en dan het liefst ook nog in de stiltecoupé, in en naast de auto … iedereen belt de hele dag door.

    Bedienend personeel (het is een kwestie van geduld hebben), de man op de tractor, ja zelfs de geitenhoeder. Het maakt niet uit wie, iedereen hier heeft zo’n onding dat continue gebruikt moet worden. Zelfs ondergetekende heeft er last van, alhoewel ik het probeer te minimaliseren.

    Maar de telefoon is niet de ergste ziekte. Op nummer één, met een hele grote stip: Het toeteren in de auto, te pas en te onpas. De afgelopen dagen was het weer volop feest.
    Ik stond in een file, een hele lange. Kenmerk van een file is dat de auto’s stilstaan of heel langzaam rijden. Maar niet iedereen schijnt dat te weten. Achter me presteerde iemand het, om steeds als we een millimeter vooruitgingen, luid te toeteren. Niet één keer, maar twee, drie, vier, ja zelfs vijf keer … steeds als we wat bewogen. Een toeterspecialist die een lintje verdient.

    De dag ervoor stond ik voor een rood stoplicht. Kenmerk hiervan: stilstaan en wachten tot het licht van oranje op groen gaat. Het was nog niet op oranje, het scheelde een halve seconde, of het was al weer zover. Een agressief claxonerende chauffeur achter me met enorme haast. Het brengt iets in me naar boven. Ik word er rustig van en snel optrekken … nee dat lukt me dan even niet. Het resultaat? U raadt het al, een waar concert van vele auto’s.

    Israël: een geweldig land, maar o, o, dat toeteren.

    Over de auteur