fbpx
  • Rabbijn Jacobs en rabbijn Axelrod met hun vrouwen in Tjerkacci. - Foto's: CvI
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Steun Israël

    Zo zie je nog eens wat van de wereld!

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 5 november 2019
    Deze week is opperrabbijn Binyomin Jacobs op reis door Oekraïne met onze alijaveldwerker Koen Carlier. Van zijn belevenissen houdt hij een dagboek bij dat u hier kunt lezen. Dit is deel 2.

    Zo zie je nog wel eens wat van de wereld! Tjerkacci! Nog nooit van gehoord en toch een stad met zo’n driehonderdduizend inwoners waarvan ongeveer vijfhonderd Joodse families. Rabbijn Axelrod is de enige rabbijn in de stad en heeft vier jaar geleden het voormalige Joodse ziekenhuis gekocht om het om te smeden tot sjoel, school, een matig functionerende voedselbank en Joods gemeenschapscentrum.

    Klinkt imposant en dat is het ook. En toch ligt hierin iets pijnlijks. In 1911 heeft de toenmalige Joodse gemeente het complex gekocht en er een ziekenhuis van gemaakt. In 1917 is het door de toenmalige communistische overheid onteigend, evenals de twaalf andere sjoels in de stad. En nu mocht rabbijn Axelrod het weer terugkopen, want het communisme is verleden tijd. De Joden hebben dus twee keer betaald voor hetzelfde pand! Het deed me even denken aan mijn vader die na de oorlog zijn eigen huis niet meer mocht betreden.

    Na een rondleiding in het ruime, maar eenvoudige complex dat nog wel een likje verf kan gebruiken, zijn we naar het huis van de familie Axelrod gegaan, waar een groep dames reeds op mij zat te wachten voor de lezing die ik kennelijk zou geven … Leergierige dames, opnieuw een perfecte vertaling door mijn tolk Alina en voor ons een gastvrije maaltijd. En nu dan op naar mijn hotelkamer. Even rust.

    Inmiddels na een (te) korte nacht opgestaan. Dag twee van ons bezoek is aangebroken. Sjoel, ontbijt, toespraak voor een overvolle sjoel, werd mij zojuist medegedeeld. En toen een teleurstelling, of noem het: een harde terechtwijzing. Want nadat alle sjoelbezoekers een uitgebreid en gezond ontbijt hadden genuttigd en vervolgens naar mijn toespraak hadden geluisterd, werd mij iets duidelijk.

    De sjoelbezoekers bleven iedere dag na sjoel en ontbijt, lernen. So far so good. Totdat een van de vaste sjoelbezoekers mij vertelde dat hij zo dankbaar is met zijn bescheiden studiebeurs die de rabbijn hem uitkeert. Studiebeurs??? Belachelijk, dacht ik in eerste instantie. Worden ze omgekocht om naar sjoel te komen? Om te lernen? Of misschien wel om een koosjer ontbijt te nuttigen?

    Ik dacht na en werd wakker. Geven aan de behoeftigen is immers het mooist als de arme man of vrouw niet voelt dat hij leeft van de armenbedeling, maar dat hijzelf het verdient. En los van dit verdienen, biedt de rabbijn hen een plek om samen te ontbijten, samen te lernen, kortom: om samen te zijn. Eenzame mensen de gelegenheid bieden hun eenzaamheid te doorbreken en een menswaardig gevoel te geven dat ze verdienen!

    Op naar Kirovograd. Mogelijkerwijs wordt het iets anders gespeld en iets anders uitgesproken, maar we gaan er wel naar toe. Wie daar de rabbijn is? Geen idee. Hoe Koen aan de weet komt dat er aldaar überhaupt een Joodse gemeente is en een eigen rabbijn? Er zijn zo van die dingen die een mens gewoon moet aanvaarden! En ondertussen is Koen bezig om 180 voedselpakketten te regelen voor Tjerkacci!

    We rijden nog even langs een Joodse begraafplaats waar het graf is van Jacob Israel Twerski, een van de acht zonen van de beroemde reb Mordechaj Tsjernobeler. Oekraïne ligt vol met herinneringen aan een gigantisch rijk Joods verleden en is de bakermat van het chassidisme.

    Steun de Joodse gemeenschap in Oekraïne met een voedselpakket. Voor tien euro kunnen wij een voedselpakket samenstellen en uitdelen om Joden die in armoede leven te bemoedigen.

     

    Over de auteur