fbpx
  • Ada van Ooijen met de groep Canadese vrijwilligers van Sar-El - Foto's: met dank
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Met hart en ziel achter Israël

    Joanne Nihom - 2 december 2019

    Ergens in Tel Aviv kwamen we elkaar tegen. Zij hoorde me Nederlands spreken en sprak me aan. Haar verhaal is er één met een gouden randje.

    Ada van Ooijen samen met een Israëlische officier tijdens vrijwilligerswerk voor het Israëlische leger.

    De 80-jarige Ada van Oijen is in Israël om vrijwilligerswerk te doen bij Sar-El. Sar-El (Hebreeuws: שר-אל, van: Sheirut Le’Yisrael = dienstverlening voor Israël) is een vrijwilligersproject van het Israëlische leger. De vrijwilligers zijn er ter ondersteuning en werken voornamelijk in logistiek, onderhoud, catering, bevoorrading en medische diensten.

    ‘Ik was professioneel militair in het Nederlandse leger en heb altijd bij de luchtmacht gewerkt. Ooit las ik Ik slaap met mijn geweer, geschreven door de Israëlische Yael Dayan. Het gaat over een Joods meisje dat in het Israëlische leger gaat, een prachtig verhaal. Dat boek raakte me diep, daardoor besloot ik op mijn negentiende het Nederlandse leger in te gaan.

    “Tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 heb ik gehuild als een klein kind, ik dacht dat ik mijn Israëlische vrienden nooit meer zou zien.”

    In 1990 hoorde ik voor het eerst over Sar-El. De oprichter ervan kwam naar mijn woonplaats Vlissingen om er over te vertellen. Het sprak me gelijk aan en ik gaf me op. De vliegreis betaal je zelf, voor onderdak wordt gezorgd. Mijn liefde voor Israël en het Joodse volk is diep. Toen ik vijf of zes jaar was, vertelde mijn vader me over de Tweede Wereldoorlog. Het is me altijd bijgebleven. Zoveel onschuldige mensen die zijn vermoord. Ik heb dat nooit meer van me kunnen afzetten.

    Het klinkt misschien vreemd, maar ik voel mij Joods in hart en nieren en dat zal altijd zo blijven. Ik sta vierkant achter Israël, wat er ook gebeurt.

    Zesendertig jaar en zeven maanden diende ik in het Nederlandse leger. In 1994 vond mijn commandant het zo fantastisch dat ik steeds mijn vakantiedagen opgaf om te werken voor het Israëlische leger, dat hij mij voordroeg voor een koninklijke onderscheiding. En die kreeg ik, op 29 april 1994, in bijzijn van de troepen op de vliegbasis Woensdrecht. Ik was zo trots als een pauw.

    Ik kom al vanaf 1964 in Israël. Tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 heb ik gehuild als een klein kind, ik dacht dat ik mijn Israëlische vrienden nooit meer zou zien. Dag en nacht zat ik aan de radio gekluisterd, slapen deed ik niet. Op mijn auto had ik een sticker met de tekst: ik sta achter Israël. Mijn vrienden verklaarden me voor gek, ze waren bang dat mijn auto vernield zou worden. Ik trok me er niets van aan en er is ook nooit iets gebeurd.

    Dit jaar is het de 29ste keer dat ik als vrijwilliger voor Sar-El werk. Ik sluit me steeds aan bij een groep uit Canada, inmiddels kennen we elkaar goed. Ik hoop dat ik dit nog vele jaren mag volhouden.’

    Over de auteur