fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Holocaustherdenkingsdag

    Joanne Nihom - 27 januari 2020

    27 januari 2020

     

    Velen
    In delen
    Handen, voeten, hoofden
    Apart, los
    Uit elkaar gescheurd.

    Niet meer samen
    Of toch wel
    Want we kunnen en mogen ze nooit vergeten
    Altijd bij ons
    Eeuwig.

    JN

    Als dochter van Joodse ouders en kleindochter van Joodse grootouders is de Shoah er altijd. Als lood op mijn schouders. Eeuwig in mijn gedachten. Mijn generatie wordt ‘tweede generatie’ genoemd, soms voelt het alsof ik tot de ‘eerste’ behoor. Niets heb ik ervan meegemaakt, ik was in die jaren nog niet eens in de planning, maar het voelt alsof ik er bij was.

    Heel jong had ik al nachtmerries over concentratiekampen. Mijn ouders en grootouders hebben daar nooit gezeten. Het verdriet en de pijn was er, altijd. Ook bij tantes, ooms, neven en nichten en verdere familie en vrienden. Een nummer op de arm, een verdrietige afwezige blik. Woede. Niet praten. Ontkenning. Negeren.

    Hoe klein ik ook was, ik voelde die afschuwelijke stille, zo aanwezige pijn. Onbeschrijfelijk en onbenoembaar. Verwarring.

    Vragen stellen deed ik niet, tot vandaag niet. Als ik het wel eens probeer, ben ik bang om het antwoord te horen. Mijn oren klappen dicht. Mijn hart slaat op hol. Ook was er trots. Op moedige grootouders, van beide kanten. Helden. Redders.

    In verdriet blijven hangen, zit niet in mijn karakter. Daarom voel ik het al mijn hele leven als plicht, met als grote voorbeeld mijn ouders en grootouders, om mij in te zetten voor een betere wereld. Al is het maar een heel, heel klein steentje dat ik verplaats.

    Het is ook wat ik hoop dat een dag als vandaag teweeg brengt. Het bewustzijn dat oorlog nooit, maar dan ook nooit het antwoord mag zijn.

    Vijfenzeventig jaar na dato en het lijkt alsof de wereld niets geleerd heeft. 2020 telt 366 dagen. Moge het het jaar worden, door de aandacht in de media, de verhalen van ‘toen’, van een ommekeer.

    We zijn het verplicht aan al diegenen die het zwijgen voor eeuwig werd opgelegd.

    (Uit: Die en die is er nog … van mijn grootvader Meyer Sluyser)

    … Een handjevol mensen uit de buurt heeft het grote oordeel overleefd, door duizend mirakels. Als ze bij elkander zijn, zegt er een peinzend:
    “Ik weet niet waaraan wij het hebben verdiend, dat wij er nog zijn.”
    Dan zegt de ander: “Ik weet het wel. We hébben het niet verdiend.”
    En niemand lacht …

    … Soms spreken die paar mensen over de dagen toen de familie verenigd was, aan deze zijde van de dunne wand. Altijd denken ze er aan. Ze proberen met woorden de portretten te vervangen, de portretten, die naar alle windstreken weggewaaid zijn …

    Over de auteur