fbpx
  • - Foto's: Joanne Nihom
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Speurtocht door de woestijn

    Joanne Nihom - 20 januari 2020

    Ooit een puzzeltocht door de woestijn gedaan? Lopend? Ik wel, een paar weken geleden. Een vriendin nodigde me uit voor een weekend Arava, in zuidelijk Israël. We logeerden in een heerlijke accommodatie met uitzicht op ‘wijd, ver en mooi.’ Het was vooral relaxen en veel niets doen én een puzzeltocht.

    Bepakt met grote rugzakken vol met water en versnaperingen, tekengerei (waaronder een potlood en een gum, want ik teken graag) en petten op, gingen we op pad. De puzzeltocht was ons aangeraden door de eigenaar van de accommodatie. “Ga het maar doen, het is leerzaam en een mooie wandeling. Het kost je niet langer dan anderhalf uur …”

    In het kantoor van de accommodatie kregen we een klembord met een potlood, en een aantal papieren met duidelijke instructies en een plattegrond waarop de verschillende ijkpunten te zien waren. De eigenaar wilde nog even weten of we wel wisten waar noord, west, oost en zuid lag en of we op de kaart de plek van ons appartement konden vinden. We slaagden met vlag en wimpel. Hiervoor wel!

    “Inmiddels zagen we er waarschijnlijk uit alsof we veertig jaar door de woestijn hadden gelopen, want de man zei lachend: ‘Jullie zijn er bijna’.”

    De ijkpunten bestonden uit een soort palen met daarop een bord met een uitgebreid verhaal waaronder een vraag. Iedere vraag leverde een getal op, dat we moesten invullen op een ingewikkeld formulier. Uiteindelijk behoorde dat te leiden tot vijf getallen waarmee we een kist konden openen, ook weer in het kantoor, met een schat erin.

    De palen stonden verspreid over ongeveer twee vierkante kilometer. Vol goede moed gingen we op pad, op weg naar de eerste paal. Met in mijn achterhoofd het ‘gemiddeld doen mensen er nooit langer dan anderhalf uur over’, was ik positief gestemd. Volgens de plattegrond moest die eerste paal vlakbij het kantoor zijn … het kostte ons een minuut of twintig, maar toen hadden we ‘m dan ook echt gevonden.

    De eerste vraag was gelijk een moeilijke. Het ging over de standen van de maan en de Joodse feestdagen. We puzzelden, dachten na, bespraken het, maar kwamen er niet helemaal uit. Tijd om een hulplijn te bellen? Nee, dat was wat flauw. Als iedereen dit kon, moest het ons toch ook lukken. Ik zei: “We stoppen”, de vriendin zei: “ Nee, we gaan door”. En daar stonden we bij paal één. Inmiddels een klein uur verder.

    Met de zweetdruppels op mijn lichaam, de temperatuur was lekker opgelopen, besloten we nog een laatste poging te doen. Logisch nadenken zei ik steeds, laten we vooral logisch nadenken. Het hielp en daar gingen we naar paal twee. Die bleek uiteindelijk, weer een half uur verder, vlak bij ons appartement te staan, maar dat hadden we door de spanning van ‘straks gaan we een schat vinden’ niet echt door.

    Paal drie bleek ongeveer in de voortuin van ons appartement te staan, maar ook dat ontging ons. Onderweg naar paal vier kwamen we een oudere man en vrouw tegen. Inmiddels zagen we er waarschijnlijk uit alsof we veertig jaar door de woestijn hadden gelopen, want de man zei lachend: “Jullie zijn er bijna”.

    De volgende palen bleken zich diep in de woestijn te bevinden. Het was klimmen en klauteren, nadenken, veel kreunen en heel veel gummen omdat onze oplossingen steeds weer niet goed leken. Zes uur verder waren we bijna klaar voor de kist met de schat. De zon had inmiddels plaatsgemaakt voor een dik wolkendek en het begon flink te waaien. Zo’n windstorm waarvan je dan later leest dat er uren is gezocht naar wandelaars die tegen beter weten in … Ik zag de krantenkoppen al!

    De laatste paal konden we amper zien door het opwaaiende zand om ons heen. Maar ergens hoopten we toch nog op een record … En toen terug naar het kantoor. Halverwege ging mijn mobiele telefoon. De eigenaar, of alles wel goed was. Jazeker riep ik, we komen er aan. Wat ik hem niet vertelde was dat we eerst nog een stop wilden maken in ons appartement, er was een vraag die ik nog even op internet wilde opzoeken.

    Zeven uur later was het dan zover. Doodmoe, maar wel heel erg trots, liepen we het kantoor in, richting de kist. Van de spanning lukte het mij niet om de getallen te draaien, dus deed de vriendin het. Helaas … ergens was iets misgegaan. Bij welke paal? Ik zou het werkelijk niet weten. Wat ik wel zeker weet is dat de Arava woestijn prachtig is en dat er veel te zien is, maar zonder puzzeltocht.

    Thema

    woestijn

    Over de auteur