fbpx
  • Neve Menachem, een wijk van Karnei Shomron in Samaria.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Opinie

    Trumps plan een verliezend voorstel

    10 februari 2020

    Eenvoudig gezegd: ‘het plan van de eeuw’ van president Donald Trump is slecht voor Israël.

    Tijdens een historische gebeurtenis vorige week maakte Trump zijn visie voor het oplossen van het Israëlisch-Palestijnse conflict bekend. Hij zegt daarover dat het een van de moeilijkste en meest complexe problemen bevatte die opgelost moesten worden. Hij claimt dat zijn plan “het meest uitgewerkte voorstel is dat tot nu toe op tafel is gelegd,” en dat het “een win-win gelegenheid is voor beide partijen.”

    Als een Joodse Israëli die de afgelopen dertig jaar in het hart van Samaria, het noordelijke deel van de ‘Westoever’, heeft gewoond, vind ik het treurig te zeggen er bij de bovengenoemde verklaringen van bijna elke mogelijke kant vragen te stellen zijn. Voor Israëli’s die hier Israëlische stadjes en nederzettingen hebben gesteund en gebouwd, is het plan vreselijk en de gevolgen kunnen desastreus zijn. Op velerlei manieren zet het ons 30 jaar terug in de tijd.

    Hoewel geclaimd wordt dat het plan origineel is en creatief, zijn dergelijke plannen reeds voorgesteld door politiek links sinds Israël in 1967 de Westoever in bezit kreeg. Door Israëlische Arbeidspartijleiders bedachte landkaarten, van Yigal Alon tot Yitzchak Rabin, waren bijna identiek aan de kaart die door het team van Trump vorige week werd gepresenteerd. Deze plannen suggereren dat de Arabisch-dichtbevolkte bergketen van Jenin tot de heuvels van Hebron aan de Arabieren zou gegeven worden, en dat de Jordaanvallei onder Israëlisch beheer zou blijven. Gedeelten van de lagergelegen gebieden aan de westelijke zijde waar minder Arabieren wonen en die dichterbij de Israëlische bevolkingscentra langs de Middellandse Zee liggen, zouden ook deel van Israël worden.

    President Trump zegt dat in zijn plan geen Israëli’s of Palestijnen gedwongen zullen worden hun huizen te verlaten. Echter het plan telt ook vijftien Israëlische stadjes die geïsoleerde enclaves zouden worden, diepliggend in de voorgestelde Palestijnse staat. Deze steden zouden onder een blokkade komen door de Palestijnse Autoriteit en zouden zeker een bouwverbod opgelegd krijgen. Het effect is dat stadjes die het niet toegestaan wordt te groeien, langzaamaan zullen opdrogen en ophouden te bestaan.

    Hun inwoners zullen niet bij wet gedwongen worden weg te gaan. Maar gedwongen worden te leven in geïsoleerde eilanden binnen een vijandige Palestijnse Autoriteit, kan er toe leiden dat velen uit eigen vrij wil zouden kunnen wegtrekken. Vandaag de dag is het Israëli’s zelfs niet toegestaan met de auto door het door Palestijns beheerd gebied A te rijden omdat dat levensgevaarlijk is. Een klein Israëlisch stadje neerzetten diep in Palestijns grondgebied is eenvoudig een doodswaarborg voor zowel individuen die in zo’n gemeenschap leven als voor de gemeenschappen zelf.

    Sommigen voelen zich misplaatst een beetje getroost bij de gedachte dat het plan slechts vijftien kleine steden noemt die geïsoleerd worden en van Israël afgesneden. Als we de kaart van Trump nauwkeuriger bekijken, zien we een andere veertig, grotere Israëlische steden, waaronder die van mij, delen in een zeer gelijkend lot. Zij zullen zich als in geïsoleerde buitenposten wanen die met de rest van Israël verbonden zijn via smalle doorgangen omgeven door Palestijns beheerd land.

    Steden als Kiryat Arba en Hebron die nu ongeveer op een uur rijden ten zuiden van Jeruzalem liggen, zullen in de visie van ‘het plan van de eeuw’ slechts toegankelijk zijn via een smalle weg ten noorden van Be’er Sheva. En dit zal op z’n minst twee en een half uur rijden zijn vanaf Jeruzalem.

    Het is treurig en frustrerend om vreugdekreten te horen van vrienden van Israël die dit plan lezen als een soort geschenk aan Israël. Velen van hen die zich bewust zijn van de afschuwelijke details van het plan, leggen hun bezorgdheid het zwijgen op en vertrouwen erop dat de Palestijnen het nooit eens zullen worden met de voorwaarden. Dus zeggen ze dat er niets te vrezen is waar je je zorgen over hoeft te maken. De Palestijnen missen nooit een gelegenheid een gelegenheid door de vingers te laten glippen. Nou, wat als ze deze gelegenheid niet zullen laten voorbijgaan? Dan zitten we in een werkelijk moeilijke situatie, ja toch?

    Als de kunst van de ‘deal’ is elkaars kant af te doen met bluf, dan heeft Trump tot dusver succes gehad met het afdoen als bluf aan beide kanten. De Palestijnen die hun traditionele gedrag handhaven, verwerpen het voorstel ondanks het feit dat het de beste ‘deal’ is die ze ooit zouden kunnen krijgen. Aan de andere kant lokt Netanyahu’s goedkeurig van de ‘deal’ Israël op z’n ergst in de val: voor altijd zal deze deal het uitgangspunt zijn voor welke toekomstige schikkingen of onderhandelingen dan ook.

    Het zou dan ook geen verrassing zijn dat Jared Kushner op de Egyptische tv trots zei dat de regering van Trump de enige Amerikaanse regering is die erin geslaagd is Israël te overtuigen land weg te geven aan de Palestijnen.

    Sommigen blijven er nog bij dat de bekendmaking van president Trumps plan een historische erkenning was van de verbinding die het Joodse volk heeft met Judea en Samaria, en een teken dat hij Israëlische steden hier als wettelijk accepteert, eerder dan als ‘illegale nederzettingen’ of ‘obstakels voor vrede’. Deze erkenning volgt op tientallen jaren waarin landen, waaronder ook de VS, verklaard hebben dat het Israëli’s niet toegestaan zou moeten worden in deze gebieden te wonen. Hiermee ontkenden zij de autochtone rechten van het Joodse volk op ons historische thuisland.

    Ik kan de opluchting begrijpen aan de kant van mijn broers en zussen die jarenlang gevoeld hebben dat ze als criminelen behandeld werden vanwege hun passie om naar ons voorvaderlijk land terug te keren, jaren waarin ze verteld werd dat zij schuldig waren aan het ontbreken van vrede in het Midden-Oosten – en zelfs in de gehele wereld.

    Door de tegenstelling is het verfrissend de president van Amerika te horen zeggen dat hij de eeuwenoude verbinding van de Joden met dit land erkent. Maar we kunnen de kaarten en de gedetailleerde plannen achter de woorden niet negeren, die in feite een bouwstop aankondigen en een langzame dood van zo’n 60 Israëlische kleine en grotere steden in het hart van Judea en Samaria.

    Mijn grote zorg is dat, nadat dit plan omhelsd is door leiders als Netanyahu en Trump, alleen een miraculeus messiaanse gebeurtenis het proces van verlies van deze kostbare gemeenschappen – waarvoor mijn volk geleefd heeft en gestorven is om ze te vestigen – zou kunnen omkeren. Het is moeilijk voor mij om me mensen zoals Mahmoud Abbas voor te stellen – en het is denk ik onwijs me eraan vast te houden – die op een witte ezel rijden, met een witte vlag zwaaiend, en daarmee de Joden redden.

    Over de auteur