fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Andere koek

    Joanne Nihom - 20 maart 2020

    Wasjes op de hand, één pitje om op te koken, een waterkoker, wat groenten, fruit en rijst, kleding, boeken en een computer. Wat wil een mens nog meer? Ik heb niets te klagen in mijn verplichte zelfquarantaine.

    Gedisciplineerd sta ik iedere morgen vroeg op, zoals ik gewend ben. Douche, kleed me aan en ruim mijn kamer op. Het voelde vanaf dag 1 belangrijk om er netjes uit te blijven zien, ook al ben ik de enige die mezelf ziet. De dagen tel ik niet meer en ik probeer het corona nieuws wat te mijden.

    In het dorp waar ik woon, is de elektrische poort bij de ingang sinds vandaag dag en nacht gesloten en worden er vrijwilligers gezocht om de ingang te bewaken. Opdat niemand het dorp binnenkomt die hier niets te zoeken heeft. Buiten wordt het steeds stiller. De meeste families blijven binnen. Voor de ouderen in het dorp wordt goed gezorgd. De medische staf houdt contact met ze. In het dorp is één winkel met voldoende voorraad. Op verzoek worden de boodschappen thuis bezorgd.

    “Menselijk contact is belangrijk, ik mis dat.”

    Alhoewel ik een liefhebber ben van televisie en films, heb ik daar nu geen enkele behoefte aan. Ik schrijf, lees en ben stil. Vrienden en familie bellen en appen regelmatig, uit zowel Nederland als Israël. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Velen voelen zich niet lekker, maar hebben geen idee of ze het virus ook hebben. Het is fijn dat ze wat laten horen. Het verplicht de kamer niet uit mogen en niemand zien brengt rust in hoofd en lichaam. Het zorgt ook af en toe voor angst.

    Menselijk contact is belangrijk, ik mis dat. Zoals ik ook de warmte en zelfs de soms pijnlijke uithalen van onze katten mis. Mijn dagelijkse wandeling … die mis ik ook. Daar heb ik een oplossing voor bedacht. Steeds als ik gebeld word, ga ik, met de telefoon in mijn hand, door de kamer lopen. ’s Morgens loop ik zelfs virtueel met een vriend en zijn hond mee in het bos. Al met al haal ik gemiddeld zo’n 8.000 stappen.

    Soms vind ik dat ik te veel jammer als iemand belt. Het is ook geen lolletje dit alleen zijn. Maar toen ik gisteren mijn 92-jarige vader, hij zat vier jaar ondergedoken tijdens de Shoah, vroeg hoe hij zijn lichaam in beweging hield en hij zwaar geïrriteerd reageerde met: “Je gaat mijn onderduik toch niet met jouw huidige situatie vergelijken”, was ik in één klap terug in de realiteit.

    Thema

    coronavirus

    Over de auteur