fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Opinie

    De broedertwist

    Ds. Henk Poot - 28 maart 2020
    Dit artikel verscheen eerder in Profetisch Perspectief
    Het magazine voor iedereen die graag verder kijkt. We leven in een bijzondere tijd waarin vele profetieën in vervulling gaan. De vraag is: zien wij christenen dat ook? Zijn we in staat de tekenen van de tijd te verstaan.

    Profetisch Perspectief is een kwartaalmagazine voor iedereen die verder wil kijken. Het blad helpt christenen achter de nieuwsberichten en de hypes de contouren te gaan zien van Christus’ wederkomst. Maatschappelijke en politieke ontwikkelingen worden bezien in het licht van de vele profetieën in de Bijbel. Met uiteraard bijzondere aandacht voor het Joodse volk.Profetisch Perspectief verschijnt vier keer per jaar. Langere opiniestukken die de diepte ingaan, worden afgewisseld met interviews en actuele berichten. Zo blijft u optimaal geïnformeerd. Vraag een gratis proefnummer aan of abonneer direct.

    Als de troepen van de islam het hele Midden-Oosten stormachtig veroveren in de naam van Allah, is het ideaal een wereldwijde samenleving die verenigd is door het ware geloof. In haar eenheid zal zij een afspiegeling zijn van de eenheid van God. Maar de toekomst zal een ander beeld te zien geven.

    Tegenstellingen

    Is het christendom verdeeld, de islam is dat niet minder. We zien hoe in de Arabische wereld, de bakermat van de islam de tegenstelling groot zijn. En de twee grote stromingen die daarbij genoemd moeten worden zijn die van de Soennieten aan de ene kant en de Shiieten aan de andere kant. Het is duidelijk dat er in de wereld van de islam met afgunst en met argusogen gekeken wordt naar het christelijke westen.

    Nog steeds worden wij afgeschilderd als kruisvaarders. Het is ook duidelijk dat men de aanwezigheid van een Joodse staat amper tolereert, als men dat al doet. Maar nog groter dan de haat jegens Israël is de onderlingen haat tussen Soennieten en Shiieten. De meerderheid van de Soenni’s vinden we in Egypte, waar de eeuwenoude opleidingen van de islam te vinden zijn, en natuurlijk in Saoedi-Arabië, de hoeder van de heilige steden Mekka en Medina, maar ook Isis is Soenni.

    Daartegenover staat het grote Iran, dat zijn vooruitgeschoven posten heeft in Hezbollah en momenteel zijn macht en invloed heeft uitgebreid in Jemen, Syrië en Irak. Een niet onbelangrijk detail is dat Iran zich niet tot de Arabische wereld rekent. Iran, de erfgenaam van het oude Perzië, voelt zich daar ver boven verheven en dicht zichzelf een bijzondere rol toe.

    Het westen

    De visie op de westerse wereld is gevoed met frustratie. Ooit had de islam een aanzienlijk deel van de wereld en van Europa in haar macht. Al spoedig na de geboorte van haar stichter, Mohammed, rond het jaar 570, was haar militaire opmars begonnen.

    ‘Strijdt, O profeet’, zegt de Koran, ‘tegen de ongelovigen en de huichelaars, en treed fors tegen hen op. Hun einde is de hel en een kwade gang is dat’(Sura 9:73).

    De legers van de islam, geleid door kaliefen, een titel afgeleid van khalifat Allah, ‘plaatsvervanger van God’ waren na de dood van Mohammed doorgedrongen in het gebied van Byzanthium en Perzië. Die twee grootmachten hadden elkaar na een eeuwenlange rivaliteit zodanig verzwakt dat zij geen weerstand konden bieden tegen de nieuwe macht die op het wereldtoneel verschenen was.

    Hun onderdanen waren ook niet altijd even loyaal. Joden en monophysitische christenen verwelkomden in Perzië de veroveraars  en ze hadden voor een groot gedeelte het gelijk aan hun kant. De moslims deden zeker de eerste eeuwen geen grote pogingen hen te bekeren, zij legden hen een belasting op en daar bleef het bij.

    Sommige gebieden werden soms zonder oorlog ingelijfd. Dat was het geval met het verre Spanje, daar was een bestand en een overeenkomst met de lokale leider Theodomir voldoende. En zo kwam het dat de banier van de islam niet alleen wapperde in het Midden-Oosten, Turkije, Perzië en Noord-Afrika, maar ook in Spanje, Griekenland en grote delen van de Balkan. In de zestiende eeuw stonden de moslims zelfs voor de poorten van Wenen. Het bekende Lutherlied ‘Een vaste Burcht is onze God’ is geschreven met het oog op de steeds meer oprukkende islam. Tot aan 1500 was zelfs een groot deel van Rusland in handen van de Mohammedanen.

    Maar na de zestiende eeuw veranderde er veel. In minder dan twee eeuwen kwam er een enorme West-Europese macht op die pijlsnel grote delen van de wereld kolonialiseert en langzaam brokkelt de macht van de islam af. Het industriéle westen zal zelfs een grote voorsprong nemen op de wereld van de islam, die altijd een plattelandssamenleving is gebleven met oude conservatieve structuren.

    Die ontwikkeling past totaal niet bij het beeld dat de islam van zichzelf heeft. Zij vertegenwoordigt immers de laatste en hoogste openbaring van God. Wat er gebeurt is eigenlijk de wereld op zijn kop. Maar misschien is het ook wel een teken van de eindtijd en is de enorme invloed van de westerse wereld niet anders dan een laatste en grote manifestatie van de satan. En misschien is de huidige tijd een tijd van loutering om de ware vromen tot nog grotere vroomheid en toewijding aan Allah te brengen.

    Maar zoals ik al schreef, de onderlinge aversie is misschien nog wel groter dan de haat jegens het westen.

    Shiieten en Soennieten

    De verdeeldheid binnen de Mohammedaanse wereld is terug te voeren op een oud conflict: de opvolging van de profeet.

    De eerste twee kaliefen – de naam wordt nu gebruikt als aanduiding van de opvolger van Mohammed – Abu-Bakr en Umar, regeren zonder noemenswaardige oppositie. Zij waren de vaders van twee van Mohammed’s vrouwen. Maar bij de derde kalief wordt dat anders. Uthman, echtgenoot van twee van Mohammed’s dochter roept tegenstand op. Zijn familie is pas later tot de islam overgegaan en sommige van hun leden hadden Mohammed zelfs vervolgt.

    De tegenstanders verenigen zich achter Ali, de man van Fatima, een andere dochter van Mohammed. Nadat eerst Uthman door een stel ontevreden soldaten was vermoord, brak er een burgeroorlog uit tussen de twee fracties. Ook omdat Ali weinig of geen afkeuring had uitgesproken voor de moord. Het conflict lijkt te eindige met de dood van Ali in 661. De familie van Uthman, de Umayyaden zullen de komende eeuwen als kaliefen de islam leiden, maar de aanhangers van Ali zijn hun leider niet vergeten. Zij noemen zich Shi’ah, ‘volgelingen’.

    Zij verwachten de komst van de ware Imam uit het huis van Ali. Als ook de zoon van Ali, Hoessein, door de Ummayyiden wordt afgeslacht, wordt de kloof nog dieper. Tegenover de Shiieten staan de Soennieten, die naam is afgeleid van het Arabische woord ‘manier’. De ware islam is de navolging van het leven en geloven van Mohammed, zoals die manier is overgeleverd in de Ahaddith, de geschriften die zijn toegevoegd aan de Koran.

    Maar die manier wordt dus aangevochten door de Shi’a. Ik denk dat je moet zeggen dat de laatste groepering veel charismatischer en soms zelfs extatischer dan de Soenni, die een veel ingetogener en meer intellectuele vorm van de islam voorstaan, hoewel ook daar extremen te vinden zijn.

    Verder kennen zij een sterke hiërarchie in hun leiderschap, dat gevormd wordt door de ayatollah’s en het geloof dat er uiteindelijk na Mohammed maar twaalf echte geestelijke leraars, imams, zijn geweest net zoals christenen twaalf apostelen kennen. Ook in deze tijd is er wel een imam, maar in de verborgenheid en iedereen ziet uit naar de laatste imam, de Iman al Mahdi, ‘de door God geleide’

    Niet alle overleveringen van de Soenni worden door de Sjiieten erkend, alleen die terug te voeren zijn op Mohammed.

    De macht van de volgelingen van Ali breekt pas goed door na de verwoestende invasie van de Mongolen in de dertiende eeuw. Het betekent de vernietiging van veel instellingen van de leidende islam, en een ruimte voor Shiieten om hun geloof te verbreiden. Als in de 16de eeuw Ismail I, vanuit Ardebil, een stad in het noord-westen van Perzië, heel Perzië met gebieden daarom heen verovert, en als eerste sjah een rijk vestigt tegenover het Ottomaanse rijk, dat inmiddels de leidende macht is in de Arabische wereld, voert hij de Shiietische vorm van de islam als staatsgodsdienst in. Daarmee legt deze Ismail het fundament voor de politieke tegenstelling waar we ook nu nog mee te maken hebben.

    Wat er nog gebeuren zal

    De verschillen tussen de beide groepen komt ook naar voren in hun visie op de eindtijd. Dat werpt trouwens ook een licht op de ontwikkelingen van nu.

    De Soennieten zijn in hun verwachting wat minder uitgesproken dan de Shiieten.

    Allereerst is daar de Mahdi, de imam van de eindtijd. Hij is de grote leider die eenheid zal brengen tussen alle arabieren en in de hele moslimwereld. Volgens de Shiieten is hij een afstammeling van Ali.

    De Mahdi moet een aantal oorlogen voeren in de moslimwereld om zijn heerschappij te vestigen, maar als het eenmaal als die voorbij zijn begint er een glorietijd. De regens zullen overvloedig zijn, het land zal grote oogsten geven en er zal welvaart zijn.

    Volgens sommigen regeert hij zeven jaar, volgens anderen, vooral de Shiieten wel honderd jaar. Volgens hen zijn de zeven jaren, de tijd die hij nodig heeft om de oorlogen te winnen.

    Volgens sommigen voor en voor anderen na de komst van de Mahdi, verschijnt ook de duivel of de Anti-Christ, de Dajjal. Hij rijdt op een ezel (!) de wereld binnen en als hij komt, staat alles spoedig op zijn kop. Hij laat vreselijke oorlogen beginnen, moslimlanden zullen worden binnengevallen, tirannen zullen de dienst uitmaken, trots zal het winnen van vroomheid en de leugen zal sterker zijn dan de waarheid.

    De wetten van de Koran worden met de voeten getreden en ook in de natuur wordt alles verdraaid. De zon komt niet meer in het oosten op, maar in het westen. Hij draagt water en vuur, maar het water blijkt een oplaaiend vuur te zijn en het vuur blijkt water te zijn. De hemel sluit zich en de regens blijven uit. Het is in de periode van droogte en hongersnood die nu intreedt dat de Dajjal de wereldbevolking verleidt.

    Degenen die hem volgen zal hij grote zegen en oogsten geven, degenen die hem afwijzen zullen achterblijven met droogte en honger en zullen vervolgd worden.

    Al gauw zal heel de aarde hem navolgen, behalve de ware gelovigen.

    Bovendien is hem een grens gesteld. De heilige steden Mekka en Medina komt hij niet in. Daar leidt Imam Mahdi de gelovigen in hun gebed tot Allah.

    De Dajjal verschijnt als een jonge man, hij is een Jood en zijn leger bestaat uit Joden. Op zijn voorhoofd staat geschreven: ‘Dit is de ongelovige (Kafir)’. Veertig dagen zal hij zich laten zien, maar volgens anderen wel veertig jaar.

    Dan pas wordt hij gedood. Deze periode van neergang wordt door de moslims als louterend ervaren. Nu zal blijken wie werkelijk Allah dient.

    Het is duidelijk dat in veel kringen de huidige situatie ervaren wordt als de tijd van de Dajjal of als de periode die zijn komst inluidt. De supprematie van de Islam is voorbij.

    De staat Israel is gesticht, de wereld verloedert en vreemde machten vallen arabische landen binnen, nota bene handlangers van de Joden.  Alles staat op zijn kop: waar de Islam een universeel recht claimt op de hele wereld, omdat Allah de schepper is van de gehele wereld, gebeuren nu heel andere dingen.

    Isa

    Degene die de antichrist uiteindelijk een halt toeroept is Jezus, of zoals hij in de Koran genoemd wordt: ‘Isa’.

    Volgens de Koran is hij niet aan het kruis van Golgotha gestorven. Een ander heeft zijn plaats ingenomen en hij is door God opgetrokken naar de hemel. De trooster, die Jezus beloofd heeft en die ook inderdaad gekomen is, is niemand anders dan de profeet Mohammed.

    Nu aan het einde der eeuwen daalt Isa af om de moslimwereld te redden. Jezus keert terug in het heilige land en trekt op naar Jeruzalem.

    Een leger van moslims zal van de bergen afdalen en zich op het Joodse leger van de Dajjal werpen. Als Isa de Dajjal met zijn 70.000 Joodse strijders ontmoet, smelt deze voor hem als zout in water. En als Jezus hem niet vlug gedood zou hebben, zou hij geheel verdwenen zijn. Ook de Joodse aanhangers van de antichrist worden gedood.

    In Jeruzalem bidt Jezus achter de imam Mahdi, die daar volgens een traditie aanwezig is, en hij doodt vervolgens alle varkens, hij breekt de kruizen, doodt de Joden en alle andere ongelovigen. Alleen zijn adem is daarvoor al genoeg. Die adem is zo sterk dat hij zover blaast als het oog reiken kan.

    De overigen zullen zich bekeren, de oorlog zal stoppen, de mensen zullen terugkeren naar hun land en een geweldig vrederijk zal aanbreken. De beschrijving ervan in de Koran en de mondelinge traditie, de Hadith, voert ons naar Jesaja 11: Een kind zal zijn hand uitstrekken naar een adder en zich niet verwonden, de leeuw en het lam zullen samen weiden en men zal nergens onrecht doen.

    Jezus regeert zeven, volgens anderen veertig jaar. Weer anderen spreken van een duizendjarig vrederijk. Hij trouwt, krijgt kinderen, sterft en wordt naast de profeet Mohammed begraven. In sommige tradities valt de figuur van Jezus eigenlijk samen met die van de Mahdi, vooral binnen de Shia is dat het geval. Waar het de Mahdi is die de Dajjal doodt.

    Het is duidelijk dat Mohammed geput heeft uit de Tenach en het Nieuwe Testament.

    Dat maakt het uitermate pijnlijk. Als ik het zo mag zeggen : Dezelfde spelers komen voor in het spel, alleen in tegenovergestelde posities.

    Aan het einde der tijden staan de joods-christelijke wereld en de moslimwereld tegenover elkaar. In de Bijbel lees je dat Christus zal afdalen voor zijn volk en de antichrist met de adem van zijn mond zal doden. Binnen de islam trekt Isa nota bene tegen het volk Israël op en is hij de leider geworden van alle moslims.

    Voor Joden en christenen bezet de islam als een anti-messiaanse macht de heiligste plek van Jeruzalem. Voor moslims is de antichrist een Jood.

    Het is duidelijk dat deze lijnen juist in het gebied waar deze werelden elkaar raken, in Israël, scherp gezien worden, zowel in de kringen van Palestijnse moslims, als in de kringen van Bijbelgetrouwe Joden en christenen. Hoewel, dat moet ook gezegd worden: nergens in de Koran of de Hadith wordt ontkent dat Palestina het land van de Joden is.

    Gog en Magog

    Tijdens de regering van Isa, wordt de muur doorbroken die de barbaarse stammen van Gog en Magog tot dat moment toe heeft tegen-en verborgen gehouden.

    Ze stromen naar Jeruzalem toe.

    Als de eerste soldaten het meer van Tiberias bereiken, lessen zij daar hun dorst en als de laatste soldaten gedronken hebben is het meer leeg.

    Alom richten zij een enorme verwoesting aan, droogte en corruptie heersen weer, en zij veroveren zelfs Jeruzalem.

    Daar aangekomen schieten zij arrogant hun pijlen in de richting van de hemel, omdat er geen levenden meer over zijn. Als de pijlen omlaag vallen en neerkomen, zit er zelfs dan nog bloed aan hun punten.

    De druk op het leger van Isa is enorm zwaar. Smekend richt hij zich tot God en deze zendt in de nacht insecten die Gog en Magog aanvallen. Als de morgen aanbreekt liggen hun lichamen verspreid over het land. De doden zijn niet te overzien en de stank. van de rottende lijken is overal te ruiken.

    Dan stuurt God vogels uit de hemel die nekken hebben als van kamelen en de lijken oprapen en elders, ver weg laten neervallen. ‘Waar de lijken zijn, verzamelen zich de adelaars’. De moslims zullen zeven jaar nodig hebben om hun wapentuig

    te verbranden. Allah zelf zal met regens die veertig dagen duren de aarde schoonspoelen todat hij glanst als bij het begin van de schepping.

    Na het einde van het vrederijk, komt de dag van het oordeel, de yawm ad-din,

    De doden zullen opstaan en geoordeeld worden op grond van hun werken en

    de wereld zal vergaan. ‘Je zult de bergen, die onbeweeglijk leken, voorbij zien gaan als wolken’ (Surah 27: 87-88).

    En nu?

    Wie de kaart van het Midden-Oosten bekijkt ziet de scheidslijn tussen Shiieten en Soennieten lopen. Iran is shiitisch, Irak ook voor een groot gedeelte, er zijn landen als Libanon en Jemen waar ze elkaar in balans houden en in Egypte en Saoedi-Arabië is,

    Zijn de soennieten veruit in de meerderheid. De vraag is dus in deze voor moslims apocalyptische tijden, wie de hoofdrol zal spelen en wie de wereld van de islam zal verenigen. Iran opteert voor de rol. Het geloof dat Perzië de gids van de wereld is, is oud. Het is al aanwezig in de oude godsdienst van de Perzen, de dienst aan Ahurah Mazda, de Heer des hemels en de profeet Zarathustra. Maar de heilige plaatsen van de islam zijn Mekka en Medina! En die liggen niet in Iran. En daar is Israël.

    Het is maar goed dat de God van Israël en de Koning der Joden de tijden bepalen en dat we mogen uitzien naar de toekomst die de Here geeft.

    Dit artikel verscheen eerder in Profetisch Perspectief
    Het magazine voor iedereen die graag verder kijkt. We leven in een bijzondere tijd waarin vele profetieën in vervulling gaan. De vraag is: zien wij christenen dat ook? Zijn we in staat de tekenen van de tijd te verstaan.

    Profetisch Perspectief is een kwartaalmagazine voor iedereen die verder wil kijken. Het blad helpt christenen achter de nieuwsberichten en de hypes de contouren te gaan zien van Christus’ wederkomst. Maatschappelijke en politieke ontwikkelingen worden bezien in het licht van de vele profetieën in de Bijbel. Met uiteraard bijzondere aandacht voor het Joodse volk.Profetisch Perspectief verschijnt vier keer per jaar. Langere opiniestukken die de diepte ingaan, worden afgewisseld met interviews en actuele berichten. Zo blijft u optimaal geïnformeerd. Vraag een gratis proefnummer aan of abonneer direct.

    Thema

    Over de auteur