fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Midden in de coronawoestijn

    Fraidzjah - 20 maart 2020

    Stil schuiven de laatste wolken van de winter over. Ze komen van de Middellandse Zee af Gaza binnen en via de uitgestrekte woestijn waaien ze naar de zuidelijke landen. De warmte van de zon is voelbaar sterker en het woestijnzand is opengebarsten in een explosie van bloeiende wilde bloemen. Het is net of de natuur zich van zijn mooiste kant laat zien voor het Pesachfeest. Insecten vliegen zich in de rondte om in een paar korte weken te doen waar ze voor geboren zijn. Gelijk na Pesach verschroeit de zon de feestjurk tot droge gele sprietjes.

    Ook het coronavirus schuift de grenzen over en is in het land. We gaan er mee om zoals met elke dreiging. Alert, realistisch en vooral humoristisch. Zoals de buurman die eigenaar is van het enige benzinestation in de verre omgeving en een foto stuurt van de verpakking van Mexicaans ‘Coronabier’ met flesjes desinfecterende handgel.

    Het coronavirus in Israël

    Twee weken geleden reed ik met een vriendin naar Jeruzalem. We hadden het over het nieuws dat enkele mensen besmet met het virus Israël binnengekomen waren. Over de onmiddelijke respons van de regering. We begrepen de reden van de nu al drastisch lijkende maatregelen, één van de strengste in vergelijking met andere landen. Wij moeten gezamelijk ons landelijke veiligheidssysteem beschermen. De dreiging komt altijd van buitenaf via de landsgrenzen. Voor Israël is dit coronavirus nu dubbel gevaarlijk omdat het ons van binnenuit bedreigt. We kunnen ons verzwakking van de bewaking van Israël niet veroorloven.

    We begrepen de reden van de nu al drastisch lijkende maatregelen, één van de strengste in vergelijking met andere landen. Wij moeten gezamelijk ons landelijke veiligheidssysteem beschermen.

    De snelwegen en kruispunten waren druk en gehaast. Ambulances gilden heen en weer en het ene ongeluk na het andere gebeurde. “Alles voelt op het breekpunt” zei Iris peinzend. Ze had al wat voorraden ingekocht en ik laadde grote zakken kippenvoer in. Een taxichauffeur zwaaide breed uit zijn raampje en het gewoonlijke “Goeiemorgen!” verving hij door een rollend “Corrrona!” waarmee hij de voor het stoplicht wachtende voetgangers liet lachen. Midden in de oude stad Jeruzalem stonden we vast tussen auto’s. De bestuurder naast ons zette met de ramen open de radio harder om de nieuwsuitzending te volgen. “Genomen maatregelen om het coronavirus in te perken..” waren de eerste woorden van de nieuwslezer. Onwillekeurig proestten we het uit. Het was onontkoombaar. We waren hier nog niet klaar mee.

    Serieuze gevolgen

    Hoe waar dit was blijkt nu.

    De vluchten naar Israël worden afgelast en iedereen haast zich terug naar Israël. Gesloten grenzen zo vlak voor Pesach. Isolatie voor iedere teruggekeerde reiziger. Mijn echtgenoot zou voor de Pesach vakantie thuis komen vanuit Amerika, maar blijft zitten waar hij zit.

    Opnieuw heb ik het voorgevoel dat het ook hiermee niet klaar zal zijn.

    Afgelopen donderdag viel het besluit om alle onderwijsinstituten te sluiten en na het einde van de shabat kwam het nieuws dat ook alle baby- en kindergroepen tot zes jaar dicht gaan tot na de Pesachvakantie. Dit betekent dat ik een maand lang met onbetaald verlof ben. Er wordt geadviseerd om zoveel mogelijk van huis uit te werken en het is verboden om met meer dan tien mensen bij elkaar te komen. Opnieuw heb ik het voorgevoel dat het ook hiermee niet klaar zal zijn.

    Thuisonderwijs

    Daar gaan we dan. In plaats van naar de schoolbus te rennen zit ik op de eerste schooldag met David en Jonathan aan tafel. Ik vertel in maar enkele woorden dat we door ziekmakende griep een tijdje niet naar school kunnen. Samen maken we een fleurige dagplanning. Er is al teveel ongewoons om de kinderen maar wat te laten rondzwerven in deze situatie. Achter het behang plakken kan altijd nog. David werkt tot mijn verrassing lange tijd geconcentreerd in zijn taalboek en Jonathan verrast zijn juf-op-afstand met de foto’s van de nauwkeurige opdrachten die hij maakt. Gillend rennen ze om half elf naar de trampoline: “Pauze, pauze!”

    Ik vertel in maar enkele woorden dat we door ziekmakende griep een tijdje niet naar school kunnen.

    Voor het middageten is het gebed van onze 4-jarige zoon “dat U het coronavirus vermoord”. Verrast kijk ik op. Jonathan pakt het probleem daadkrachtig aan en meer gedetailleerd dan ik dacht dat hij wist. Zoals gewoonlijk zijn kinderen ons tot voorbeeld.

    Over de auteur