fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Jom Hazikaron

    Joanne Nihom - 27 april 2020

    Vanavond begint de jaarlijkse Jom Hazikaron, de dag waarop Israël vierentwintig uur lang haar gevallen soldaten en slachtoffers van terreur herdenkt. Families en vrienden bezoeken graven en over het hele land zijn er herdenkingen.

    Maar dit jaar is het anders. Vanwege het coronavirus mogen begraafplaatsen niet bezocht worden en zijn alle herdenkingen afgelast of vinden plaats zonder publiek. Dit om grote menigtes mensen te voorkomen.
    Het is ingewikkeld. De regering heeft laten weten dat graven in de dagen voor Jom Hazikaron bezocht kunnen worden. Zo wordt het bezoek verdeeld.

    De getroffen families en vrienden zijn boos, heel boos. Voor hen is er altijd verdriet, hoe lang of kort het ook geleden is. En velen van hen bezoeken regelmatig hun geliefden op de begraafplaats. Maar op Jom Hazikaron is het anders. Die dag is als een anker in hun jaar. Een saluut. Vierentwintig uur stilte en rouwen.
    Ieder jaar herdenk ik Maayan Rothenberg, zoon van goede vrienden. Hij overleed vlak voor zijn achttiende verjaardag. Hij zat nog maar zes maanden in zijn diensttijd bij het leger en toen was hij dood. Het gebeurde tijdens een legeroefening, een ongeluk met een tank. Maayans foto hangt in onze huiskamer. Hij blijft in mijn gedachten altijd die vrolijke jongen van bijna achttien.

    Ieder jaar schrijf ik over hem. Ieder jaar leg ik, net voordat de herdenking op de begraafplaats in ons dorp begint, een hart, opgemaakt met oranje bloemen op zijn graf. Maayan hield van de kleur oranje. Maar dit jaar is er geen herdenking.

    Vanwege het coronavirus en de Ramadan mogen de winkels in de Arabische dorpen maar op bepaalde uren open zijn. Mijn jaarlijkse bestelling had ik al donderdag gedaan. Voor de zekerheid. Het is zo maar mogelijk dat alles plotseling toch weer gesloten wordt. Vrijdag haalde ik het hart op en legde het op zijn graf.

    Zijn moeder was daar, ze was zijn graf aan het schoonmaken. Ook was daar een van haar andere zoons met zijn vrouw en hun twee kleine dochtertjes. De meisjes waren in het wit. We hadden het niet afgesproken, het was toevallig dat ik er net op dat moment ook was.

    Ik voelde me een indringer, legde snel de bloemen neer en vertrok weer. Terwijl ik wegliep, hoorde ik de moeder van Maayan aan de meisjes vertellen over hun oom die ze nooit gekend hebben. Een nieuwe generatie groeit op met verdriet. En ook … Maayan mag nooit vergeten worden.

    Over de auteur