fbpx
  • Moshe en Ineke tijdens een ontmoeting in Jeruzalem. - Foto: Joanne Nihom
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Op zoek naar Moshe

    Joanne Nihom - 3 april 2020

    Het kan bijzonder lopen. Ineke en haar man Gerrit kwamen in mijn leven toen ik een jaar of veertien was. Ze waren onze buren in Blaricum. Ik bezocht ze vaak en kwam er graag. Toen zij verhuisden, verloren we elkaar uit het oog. Een jaar of vier geleden vond ik Ineke terug op Facebook. En bij een volgend bezoek aan Nederland zocht ik hen op. Het was alsof vele jaren ‘uit het oog’ nooit hadden plaatsgevonden, we waren nog steeds diep ‘in elkaars hart’ en raakten niet uitgepraat. We hadden ook veel in te halen.

    Ze vertelde me onder andere over het boek dat ze schreef over de familie van moederskant. Nu was het verhaal van haar vader aan de beurt. Zijn ouders hadden tijdens de oorlog een Joods jongetje laten onderduiken. Of ik kon helpen Moshe of Jopie, zijn naam tijdens de onderduik, te vinden. “Ik kom je bezoeken in Israël, als je dat lukt …” Ineke had niet veel informatie. Maar uit een brief die in 1963 aan haar grootouders was verstuurd, bleek dat Jopie in Israël woonde. Of hij nog in leven was, wist ze niet.

    “Een minuut later had ik zijn dochter aan de lijn. Twee minuten later Moshe zelf.”

    Terug in Israël zette ik de vraag uit in mijn netwerk. Het zorgde voor heel veel reacties, maar die brachten weinig op. Na een aantal dagen besloot ik de informatiedienst van de Israëlische telefoonmaatschappij te bellen. Ik vroeg ze, in het Engels, of in Jeruzalem, ik moest ergens beginnen, iemand woonde met zijn achternaam. ‘Onbekend’, hoorde ik aan de andere kant van de lijn de telefoniste zeggen. Teleurgesteld hing ik op. Maar iets in mij zei: bel nog een keer. Ik draaide het nummer weer, en spelde Moshe zijn achternaam weer, dit keer in het Ivriet. Een minuut later had ik zijn dochter aan de lijn. Twee minuten later Moshe zelf.

    Een aantal maanden verder

    Ben Goerion, het Israëlische vliegveld. Ik ben in afwachting van Ineke. Haar eerste keer in Israël. Eerst komt ze een paar dagen bij mij op bezoek, daarna reist ze af naar Jeruzalem om Moshe voor het eerst te ontmoeten. De cirkel is rond.

    Een jaar later

    Ben Goerion. Wederom sta ik te wachten. Dit keer op Ineke, haar man Gerrit en een vriend van hen. Met zijn vieren gaan we door Israël reizen. In Jeruzalem is een ontmoeting met Moshe gepland. Hij en Ineke hebben sinds hun eerste kennismaking regelmatig contact. Een innige band die hun verleden, heden en morgen samenbindt.

    De ietwat verlegen Moshe is zichtbaar geroerd als hij Ineke weer ziet. Wat onhandig omhelst hij haar. Hij heeft zijn zoon meegebracht, ook die zie ik wat ongemakkelijk kijken. Dan ben ik aan de beurt. Het is mijn eerste ontmoeting met Moshe. Met mijn ene hand pak ik de hand van Moshe, met de andere die van zijn zoon. Ik kijk ze aan en denk: Ineke haar grootouders redden niet alleen een klein Joods jongetje, maar ook een hele generatie. Rillingen lopen over mijn rug, maar ik laat het niet merken. Ik blijf hun handen vasthouden.

    Over toen blijven vertellen, steeds weer, steeds weer … We zijn het verplicht aan al diegenen die er niet meer zijn en aan hen die overleefden en hielpen.

    Het verhaal over Ineke haar zoektocht en de ontmoeting met Moshe, is te lezen in het ontroerende en leerzame boek: De papegaaien van Moshe dat vorige week is uitgekomen bij uitgeverij Nabij Producties. In iedere boekwinkel te verkrijgen.
    Voor vragen: ineke.e.kievit@gmail.com.

    Thema

    onderduiken

    Over de auteur