fbpx
  • De synagoge in Vinnitsa in de steigers. - Foto's: CvI
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Sederavond in Oekraïne 2020

    Koen Carlier - 8 april 2020

    Ik reed deze morgen door de bijna lege hoofdstraat op weg naar de Joodse school. Op weg stopte ik even bij de grote synagoge en daar dwaalden mijn gedachten naar de Sederavonden van vorige jaren. De synagoge staat nu in de steigers. Hij wordt gerenoveerd en dit wordt betaald door de stad zelf, maar de werken liggen nu stil. Voor hoelang? Ik denk heel lang, want het wordt een economisch bloedbad na de coronatsunami in Oekraïne.

    Het land was net begonnen heel langzaam te herstellen, zes jaar nadat de oorlog in Oost-Oekraine begon, die weliswaar nog verdergaat, maar nu meer gecontroleerd met veel minder slachtoffers dan een paar jaar geleden. Enfin, ik dacht dus aan de Sederavonden van voorgaande jaren. Telkens vroeg rabbijn Shaul daarbij aan mij: “Koen wil je nog even de gemeente toespreken?” Ik aarzelde telkens, maar ok, vooruit! Het is hun feest niet het onze!

    Ik keek dan even rond in de overvolle synagoge naar allen, jong en oud daar tesamen gekomen zoals de Almachtige het had bevolen en zei: “ik begrijp toch iets niet, zovelen honderden Joden hebben alija gemaakt en toch is het hier weer een overvolle synagoge?” Ik zag hier en daar de aanwezigen glimlachen. “Sommigen van jullie kinderen zijn vertrokken met een studieprogramma in Israël. En ja, Maria, een Holocaustoverlevende is nu ook eindelijk in Israël. Anders zou ze wel gebeld hebben: waar is mijn Pesachvoedselpakket? En ook Juliya het weesmeisje, verstoten, verlaten ja zo leek het todat ze op ons pad kwam … Als ik denk aan al die families met jonge kinderen alsook veel ouderen, dan beseffen we maar één ding: de Heere is getrouw en doet wat Hij beloofd heeft.”

    Ik eindigde altijd met: “Wie weet wordt het ‘volgend jaar in Jeruzalem’ dit jaar ook persoonlijk voor jullie? Dan was het altijd stil in de overvolle synagoge. De aanwezigen wisten precies wat ik bedoelde.

    Op een zonnig pleintje in Zaporozhe, in het oosten van Oekraïne, worden voedselpakketten voor Pesach uitgedeeld.

    Ik schrok uit mijn overpeinzingen en kwam terug tot de realiteit. Ik blokkeerde een beetje de weg en een toeterende auto maakte dat ik vlug wegreed naar de Joodse school waar Shmuel, de vioolleraar, ons de laatste acht pesachvoedselpakketten overhandigde om persoonlijk nog weg te brengen na al zoveel Pesachvoedselpakketten te hebben gebracht afgelopen week!


    In gesprek met Shmuel bij het ophalen van de laatste Pesachvoedselpakketten.

    Dit jaar zal voor het eerst in alle synagogen in Oekraïne sinds in 1991 het IJzeren Gordijn viel, geen Sederavond herdacht worden, maar viert iedereen deze thuis in zijn sovjetflatje in quarantaine. We bidden en hopen daarbij maar één ding: dat wanneer bij het uitspreken van de woorden ‘volgend jaar in Jeruzalem’ het niet bij woorden alleen zal blijven, maar dat zoals voorspeld door de profeten er een uittocht wereldwijd op gang komt, ook vanuit Amerika!

    ik wil eindigen met een paar zinnen die ik deze week per email kreeg in verband met de lezing op 3 april.

    Dag Koen,
    Afgelopen vrijdag hebben we met veel interesse je livestream gevolgd. Zeer informatief en bemoedigend. Ook je vooruitblik was verrassend. We mogen inderdaad met verwachting uitzien naar de dingen die de Heere gaat doen. Voor de Egyptenaren waren het plagen, maar voor de Israelieten waren het tekenen.

    Over de auteur