fbpx
  • - Foto: Wikimedia Commons
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Ik ben een koorddanser

    Binyomin Jacobs, opperrabbijn - 1 mei 2020

    U kent ongetwijfeld die beelden van een koorddanser die een touw heeft gespannen tussen twee gigantisch hoge gebouwen in Manhattan en dan met zo’n stok in zijn handen balancerend over het koord loopt. Een misstapje en de show is voorbij! Van vitaal belang is dat de koorddanser zich voortdurend weet te concentreren, zich niet laat afleiden, zijn doel voor ogen houdt en geen last heeft van hoogtevrees.

    Zowel in de Sidra van deze week alsook in de Pirkee Awoth-Spreuken der Vaderen die we deze Sjabbat leren kom ik mezelf, de koorddanser, tegen. En op de achtste dag moet hij aan de voorhuid van zijn lichaam besneden worden (Leviticus 12:3). In de Halacha, de Joodse wet, wordt aangegeven dat hoewel de hele achtste dag de Brit Mila, de besnijdenis, kan worden uitgevoerd, desalniettemin is het beter om meteen ’s morgens vroeg deze mitswa te vervullen. Het naleven van een gebod of welke goede daad dan ook, moet niet worden uitgesteld! Deze les leren we van aartsvader Abraham. Toen hij de opdracht kreeg van G’d om zijn zoon Isaak te offeren, stelde hij die opdracht niet uit, maar hij stond vroeg op om dat te doen wat van hem werd verlangd.

    “Wat is de juiste weg die de mens moet kiezen? Iedere weg die eer geeft aan hem die hem volgt en waardoor hij tegelijkertijd bij de mensen geëerd wordt.”

    Dit wetend rijst de vraag: Waarom heeft Abraham zichzelf niet in de ochtend besneden, maar zijn Brit Mila uitgesteld tot later op de dag? Een van de antwoorden die ik aantrof was dat Abraham niet alleen aan zichzelf dacht. Hij wilde dat ook anderen zouden horen waarmee hij bezig was. Hij wilde dat de maatschappij in zijn volle breedte zou stoppen met afgodendienst. Hij hoopte dat ieder ervan doordrongen zou zijn dat er maar één G’d is en dat Hij verlangt dat mannen zich zouden besnijden. Hij begreep dat als hij ’s morgens in de vroegte deze mitswa zou vervullen, bijna niemand het zou bemerken. En dus besloot hij, omwille van de publiciteit, het later op de dag te doen. Opdat anderen geïnspireerd zouden worden.

    In de Spreuken der Vaderen (hfd.2:1) lezen wij: Wat is de juiste weg die de mens moet kiezen? Iedere weg die eer geeft aan hem die hem volgt en waardoor hij tegelijkertijd bij de mensen geëerd wordt. Hieruit zien we dat de opstelling van Abraham een algemene regel is. Bij alles wat we doen moeten we kijken naar de context. Wat is de invloed van mijn gedrag op mijn omgeving? Jodendom is niet zwart-wit. Enerzijds moet je steeds de juiste weg bewandelen, maar anderzijds moet er soms, afhankelijk van de situatie, voor een alternatieve route worden gekozen om hetzelfde doel te bereiken.

    Het leven is dus een voortdurend koorddansen. Als je alleen naar boven kijkt verlies je het zicht op de weg die je moet bewandelen. Als je alleen je blik op beneden richt, word je overmeesterd door de angst die de afgrond je inboezemt.
    Vooral in deze moeizame periode waarin we ons allen bevinden is het van vitaal belang om niet zwart-wit te denken. Het zal wel goedkomen en alle aangepaste regels die de overheid en de medici van ons verlangen lap ik aan mijn laars, is een eenzijdige en dus volstrekt verkeerde opstelling. Het is als een koorddanser die geen oog heeft voor de realiteit en uitsluitend met het hoofd omhoog probeert de overkant te bereiken. Maar ook alleen de diepte inkijken, alles zwart zien, je gedachten uitsluitend laten bepalen door schreeuwende angstaanjagende berichten uit de media, is een verkeerde opstelling.

    Ik voel mezelf als een koorddanser. Steeds ervoor waken dat ik niet mesjogge word gemaakt door alarmerende koppen op Facebook, kranten, radio en TV. Maar tegelijkertijd moet ik wel bewust nieuwe regels en goede adviezen in acht nemen. Ik mag me niet afsluiten van de realiteit. Ik moet ook beseffen dat er voortdurend toeschouwers zijn en dat mijn wankele gedrag ook anderen angst of onverschilligheid kan inboezemen.

    Lieve mensen. Vat deze column vooral niet persoonlijk op. Ik wilde u slechts laten zien hoe ik voortdurend aan het balanceren ben. Ik ben een koordanser die weigert naar beneden te kijken vanwege hoogtevrees. Maar ik weet ook dat uitsluitend mijn blik naar Boven niet de Joodse en juiste weg is. Ik probeer mijn evenwicht te behouden. Doet u dat ook.

    Over de auteur