fbpx
  • Simcha Blass
    Simcha Blass (rechts) met Eric Johnstond, oprichter van het Israëlische waterbedrijf Mekorot.
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    De Pool die de woestijn liet bloeien

    Kay Wilson - 15 mei 2020

    Simcha Blass, een Poolse Jood die zo’n tien jaar voor de Tweede Wereldoorlog naar Israël emigreerde, veranderde de wereld voor altijd.

    Opgroeiend in Warschau, leden de Joodse bevolking en hij onder antisemitisme en armoede. Dat zette Simcha ertoe te denken aan een toekomst in het Joodse thuisland, dat toen nog onder het bestuur van de Britten stond. Vóór hij echter die reis maakte, wijdde hij veel tijd aan het nadenken over hoe hij aan zijn volk kon bijdragen en wat het Beloofde Land zou kunnen laten bloeien.

    Nog in Warschau ontwikkelde hij een landbouwmachine waarvan hij geloofde dat deze het succes van het Zionisme in het Mandaatgebied Palestina zou garanderen. Het was een tarwezaaimachine, waarmee de oogst met een dikke 300 procent vergroot zou kunnen worden. Die tarwe zou de Joden onafhankelijk maken van Britten en Arabieren. Maar zoals bij veel genieën het geval is, wist Simcha niet hoe hij zijn vondst in Palestina op de markt moest brengen en zijn uitvinding was tot falen gedoemd.

    “Dat resulteerde in elf nieuwe leefgemeenschappen.”

    Door Hitlers snelle opmars naar de macht keerde Simcha terug naar de Poolse stad Bialystok om zijn vrouw naar Israël te halen. Ver van de dreigende en ongeëvenaarde catastrofe die zijn volk snel zou worden aangedaan, vestigden zij zich in de landelijke kibboets Deganyah Bet, aan de oever van het Meer van Galilea. Hier, in het Joodse thuisland kwam Simcha tot de conclusie dat het primaire probleem niet genoeg tarwe was, maar een gebrek aan water waar het nodig is.

    Na de oorlog, met een gigantische politieke onrust bij de Britten en een steeds minder waarschijnlijke toekomst voor de Joodse Staat, begon Simcha toch de eerste pijpleiding in de Negevwoestijn aan te leggen. Zijn doel was om de woestijn te laten bloeien en bewoning op elk stukje land mogelijk te maken. Eerst kon hij brandslangen op de kop tikken die de Engelsen gebruikten om te blussen tijdens de Blitzkrieg in Londen. Hij gebruikte ze vervolgens om water overvloedig door de Negevwoestijn te laten stromen. Dat resulteerde in elf nieuwe leefgemeenschappen. En dit fenomeen van een tegen alle verwachtingen in bloeiende woestijn, maakte dat de Verenigde Naties de aanbeveling deden om het grootste deel van de Negev aan de Joodse Staat toe te voegen.

    Op een dag, jaren later merkte Simcha dat één grote boom het goed deed tussen een groepje kale bomen op uitgedroogd land. Toen hij in de droge grond ging graven om erachter te komen hoe dat kon, ontdekte hij een lekkende koppeling in de waterleiding. Het water druppelde tussen de wortels van deze ene boom, maar niet bij de anderen eromheen. Zo werd de druppelirrigatie geboren, een techniek die een wereld van mogelijkheden opende, en mogelijkheden voor de wereld.

    druppelirrigatie

    Druppelirrigatie maakt het mogelijk om op droge grond toch met weinig water succesvol landbouw te plegen.

    Simcha en zijn familie verhuisden naar Kibboets Hatzerim in de Negev met het specifieke doel om deze techniek over de hele wereld te exporteren. De woestijn gaf hem het land om erop te werken en experimenteren. In 1966 – hij was al 70-jaar oud – begon hij samen met zijn zoon Yeshayahu en een aantal ingenieurs het perfecte druppelirrigatiesysteem te ontwikkelen dat niet alleen Israëls woestijn deed bloeien.

    Kibboets Hazerim werd het succesvolle voorbeeld voor landen over de hele wereld, dat aantoont hoe je uit een minimum het maximale kunt halen. Het druppelirrigatiesysteem zorgde ervoor dat het leven van miljoenen boeren in meer dan 150 landen veranderde, met de mogelijkheid grotere oogsten te produceren op elk soort land, en tegelijkertijd water, mest en energie te besparen. Zo was er slechts een man voor nodig, een Poolse Zionist, om miljoenen van voldoende voedsel te verzekeren.

    Over de auteur