fbpx
  • Het team van SpaceIL bij de Beresheet maanlander. - Foto SpaceIL
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    The sky is niet de limit

    Kay Wilson - 22 mei 2020

    Zoals veel onmogelijke ideeën, werd ook het idee dat Israël een ruimtevoertuig naar de maan zou sturen, geboren in een bar. In 2012, aan een biertje nippend in een buitenwijk van Tel Aviv, besloten drie jonge vrienden, Yonatan Winetraub, Kfir Damari en Yariv Bash, dat het enige wat ze nodig hadden om een ruimteschip naar de maan te sturen, een slordige honderd miljoen dollar aan donaties, een team van dertig topingenieurs en een paar dozijn vrijwilligers was.

    Acht jaar later, en de rest ligt in het verleden. Het ruimtevoertuig met de naam Beresheet, het Hebreeuwse woord voor ‘In den beginne’, het eerste woord in de Hebreeuwse Bijbel, kon zijn missie nooit helemaal afmaken, toen het op het laatste moment crashte. Desondanks veroverde deze onderneming de harten van alle Israëli’s en het bleef het niet onopgemerkt in de wereld. De staat Israël is per slot van rekening een nog maar 72 jaar oude nieuwkomer met een bevolking en oppervlakte van de pakweg de helft van Nederland. Zo’n gigantische missie van onvoorstelbare gotspe, maakte het kleine Israël, “de kleinste onder de naties”, gelijk aan de andere grootmachten van de wereld die ruimtevaartuigen naar de maan zonden.

    De droom om naar de maan te gaan leefde al heel lang in de Joodse gedachten. In Yad Vashem, Israëls Holocaust museum, is een tekening van het 14-jarige Tsjechische wonderkind en kunstenaar Petr Ginz, genaamd ‘Maanlandschap’. Petr tekende het tijdens zijn gevangenschap in het getto van Theresienstadt voordat hij op transport ging naar Auschwitz, zijn dood tegemoet. De tekening stelt een blik op de aarde vanaf de maan voor, een ontroerende jongensdroom van vrijheid. Het getuigt ook van het trieste feit dat het leven van een buitengewoon talent in de Holocaust werd verslonden. Een kopie van ‘Maanlandschap’ werd door Ilan Ramon, mee de ruimte in genomen. Hij was de eerste Israëlische astronaut en zelf een kind van Holocaustoverlevenden en kwam zelf op tragische wijze tijdens deze missie om het leven.

    “Deze mannen leren ons dat de geest uitgaat boven materie.”

    Na de lancering van de Beresheet-onderneming gingen de drie vrienden elk hun eigen weg. Niet lang na de ruimtemissie had Yariv Bash een verschrikkelijk ski-ongeluk. Vanuit zijn rolstoel in het ziekenhuis schreef hij moedig over zijn verlamming: “we zullen eerst een ruimteschip op de maan laten landen, en daarna gaan we dit probleem oplossen”. Ondanks zijn fysieke beperkingen werkte hij onverschrokken aan een idee om drones te gebruiken voor de aflevering van pakketjes. Gegeven de huidige situatie met het virus zou dit een van de briljantste en noodzakelijkste ideeën van deze tijd kunnen zijn.

    Nog geen 30 op het moment van de lancering was Kfir Damari altijd al een computernerd die het woord “onmogelijk” niet kende. Op de jonge leeftijd van elf jaar, had hij al naast het noodzakelijke huiswerk, zijn eerste computervirus uitgevonden. Geen wonder dat de IDF, (de Israëlische strijdkrachten) zeven jaar later hem eruit pikten voor hun 8200 Unit, een inlichtingendienst die hoofdzakelijk bestaat uit 18-21-jarigen die de uitzonderlijke vaardigheden hebben om zich snel aan te passen en te leren van nieuwe situaties. Voor zijn bijdrage aan Beresheet kreeg hij de eer de fakkel aan te steken tijdens de prestigieuze ceremonie op Israëls eenenzeventigste Onafhankelijkheidsdag.

    Yonatan Winetraub, een eeuwige, niet te stoppen optimist, verhuisde naar Californië om zijn doctoraal te halen. Gedurende een pauze wat betreft ruimtemissies, besloot hij in de tussentijd onderzoek te doen naar de vroegtijdige opsporing van kanker met behulp van een laservisualisatie-apparaat.

    Hoewel de omstandigheden deze drie jonge mannen van elkaar losmaakten, zij ze als vrienden niet vervreemd van elkaar. Regelmatig chatten ze op WhatsApp (Instant Messaging is een ander Israëlisch initiatief) om wat te dollen, zoals jonge gasten dat doen, maar ook elkaar te spreken over hun droom om op de maan te landen en zelfs naar Mars te reizen. Hun verhalen geven ons allemaal hoop. Wat ook onze achtergrond of opleiding is, of wat voor onverwachte omstandigheden die zouden kunnen worden gezien als rampen, deze mannen leren ons dat de geest uitgaat boven materie: wat het leven ook brengt, de sky is nooit de limit.

    Over de auteur