Regelmatig komen wij in het plaatsje Tulchin. In de eerste plaats voor het alijawerk, maar ook voor bezoeken bij Joodse families thuis, voor de voedselpakkettenactie en als er een Oekraïnereis is. Dan doen we ook dit stadje aan evenals het kleine dorpje Pechora, 40 km verderop, waar vlakbij in een bos een enorm groot Joods massagraf is.

Rita Schweibes (verantwoordelijke voor de Joodse gemeenschap en Holocaustoverlevende) vroeg of wij een eenvoudige maaltijd konden sponseren voor vijftien Holocaustoverlevenden met hun kinderen en kleinkinderen, ongeveer veertig mensen in totaal op Holocaustherinneringsdag.

Rita sprak de mensen toe en ook ik kreeg de gelegenheid om nog eens uitvoerig te vertellen over ons werk in Oekraïne. Ook las ik een brief voor van een van de deelnemers …

Van die heel stille, vroege morgens. Zo vroeg dat het lijkt of de morgen nog ontwaken moet; kent u die nog? Pas geleden heb ik er nog zo een ontmoet. En hij was me zo kostbaar dat ik hem graag met u delen wil.

Om het verschil te kunnen proeven, zal ik een ‘normale’ morgen in stedelijk Israël beschrijven. Misschien verschilt deze niet eens zoveel van een Hollandse, maar dat kan ik niet meer beoordelen. En of het ‘normaal’ volgens de maatstaven van 2011 ook werkelijk zo normaal blijkt te zijn …

Je benen uit bed zwaaien en hierdoor gelijk op de vluchtstrook van de A12 staan, daar lijkt ‘een nieuwe dag beginnen’ , op, hier in Israël. …

Er is veel over te doen in de media. Waar het Westen de oogjes toeknijpt over vrouwenrechten in talloze landen, wordt een incident in Israël waarbij een aantal orthodoxe Joden een achtjarig meisje in Beth Shemesh bespugen breed uitgemeten. In alle commotie rondom deze uiteraard verwerpelijke gebeurtenissen, verliest men snel de nuance uit het oog. Wat me daarbij zeer doet, is dat het hele orthodoxe Jodendom al gauw wordt gezien als vrouwonvriendelijk en fanatiek.

Ik was daarom aangenaam geraakt door een open brief geschreven door de redactie van Aish haTorah, een grote orthodox-Joodse organisatie die ik vertaald aantrof op een Joods Nederlandstalig blog. Hieronder de brief.

Hoe durf je?
Hoe durf je een 8-jarig schoolmeisje te bespugen en te terroriseren …

Zoals gebruikelijk is het programma op de vrijdag altijd beperkt, vanwege de voorbereiding van de Sjabbat. Deze vrijdagmorgen is tevens de laatste dag dat het tulpenteam nog een project bezoekt. Dit keer gingen we op bezoek bij de gaarkeuken van Hazon Yeshaya, waarvan Abraham Israel directeur is.

>p>Met Abraham bestaan al jarenlang goede relaties. Heel veel mensen uit de achterban van Christenen voor Israël steunen jaarlijks deze gaarkeuken financieel. Hij is voor deze steun enorm dankbaar. Wat mooi was om te zien, waren de vele vrijwilligers die hun vakantie en vrije tijd beschikbaar stellen om te helpen met de voedsel bereiding en met het uitdelen van de maaltijd aan de mensen die daarvoor in aanmerking …

In de vroegte van de vierde dag van de Tulpentour meldden we ons bij Keren Hayesod en werden we de gehele dag gegidst door Reuven Rozen, wiens functie “Director Friends of Israel” is. Hij vertelde, ondersteund door beeldmateriaal, over het werk van de organisatie, die in Israël een zeer prominente plaats inneemt. Zij ondersteunen ongeveer 1500 projecten door het gehele land, waarvan we er enkele hebben gezien. Keren Hayesod is in 1920 opgericht in Londen. Zij waren samen met de Jewish Agency en de 'voorlopige regering' van Israël voor de officiële oprichting van de zelfstandige staat, gevestigd aan de beroemde King George Street in Jeruzalem. Reeds in 1947 werd er een aanslag gepleegd op hun gebouw, want als je een …

Beweringen over vermeende Israëlische mensenrechtenschendingen in Judea en Samaria hebben zo langzamerhand de vorm aan genomen van pseudologica fantastica. De meeste van deze claims – waarover Missing Peace regelmatig rapporteerde – zijn afkomstig van Palestijnse bronnen en van de meer dan 170 nongouvernementele organisaties (NGO’s) die betrokken zijn bij de Palestijnse zaak. Maar hieronder zal duidelijk worden dat ook gerespecteerde media en organisaties zoals The Economist en UNWRA niet aarzelen om deel te nemen aan deze campagne. Een campagne die gebaseerd is op desinformatie, vooringenomenheid en zelfs regelrechte leugens.

UNWRA’s anti-Israëlhouding is niet geheel nieuw, maar tot nu toe bleef die beperkt tot kwesties die gerelateerd zijn aan vluchtelingen. Nu heeft UNWRA klaarblijkelijk besloten om zich te mengen in …

De discussie over het al of niet verbieden van het onverdoofd slachten bereikt zijn einde, en zijn dieptepunt. De politici zijn niet, zoals het er nu voorstaat, te bewegen om de feiten eerlijk en in verhouding te wegen. Verdoofd slachten is beter, lijken de meesten te denken.

Wel is er een groep politici bereid een ontsnappingsclausule in de wet te verankeren. Die clausule houdt kortweg in dat als je kunt aantonen dat jouw slachtmethode net zo ‘diervriendelijk’ is als de reguliere slacht, je een ontheffing kan krijgen om op je eigen wijze te slachten.

Dat klinkt op het eerste gezicht als dé oplossing om de koosjere slacht te blijven garanderen. Maar schijn bedriegt. Want waar ging de …

Elke dag rijden meer dan driehonderd vrachtwagens vanuit Israël de Gazastrook binnen. Het aantal wordt binnenkort verhoogd naar vierhonderdvijftig. Ze brengen voedsel, medicamenten, kleding en bouwmaterialen. Dat laatste ligt gevoelig maar internationale organisaties zien er op toe dat de materialen alleen gebruikt worden voor civiele doeleinden en niet bijvoorbeeld voor de bouw van bunkers en andere militaire installaties.

De grensovergang met Israël staat ook open voor mensen die in Israëlische ziekenhuizen een specialistische behandeling willen ondergaan. Daarnaast komt een stroom van producten Gaza binnen vanuit Egypte. Toch vertrekt half mei een aantal schepen vol met vredesactivisten richting Gaza om de 'blokkade' heldhaftig te doorbreken. 'De totale bevolking van Gaza wordt door Israël in een wurggreep gehouden en collectief gestraft', zeggen de …