fbpx
  • Israëlnieuws via Whatsapp

  • Nieuws

    Hondenliefde

    Joanne Nihom - 26 juni 2020

    Al weken zie ik een wat magere, heel mooie hond rondlopen bij het benzinestation van ons dorp. Steeds weer doet het me pijn hem te zien. Sommige Israëliërs hebben de merkwaardige gewoonte om, als ze met vakantie gaan, hun hond (soms meerdere) bij de ingang van een kibboets of dorp te dumpen. Zoiets van ‘dat is dan makkelijk opgelost.’ Door de jaren heen heb ik zulke honden al vaak gevonden en gered door de betreffende instanties in te lichten.

    Ik concludeerde automatisch dat dat dit keer ook het geval was. Ik informeerde bij de winkeltjes bij het benzinestation of ze de hond kenden. Nee, niemand had enig idee, maar, verzekerden ze me, hij kreeg water en eten. Toch vertrouwde ik het niet helemaal. Steeds als ik hem zag, keek hij zo zielig. In mijn gedachten verloor hij ook steeds meer gewicht.

    “Maar niets is ooit wat het lijkt.”

    Toen ik, een paar dagen later naar de dierenarts moest voor de jaarlijkse inentingen van mijn katten, vertelde ik haar over de hond en uitte mijn bezorgdheid. Daarbij foeterde ik ook uitgebreid op het hele Israëlische volk dat naar mijn bescheiden mening toch wel op een beestachtige manier met honden omgaat.

    Maar niets is ooit wat het lijkt. Mijn dierenarts vertelde dat ze van het bestaan van de hond wist. Dat hij waarschijnlijk een puppy was van een grote hondenroedel die ergens tussen de dorpen in het wild leeft. ‘Mijn zielige hond’ bleek niet alleen door mij opgemerkt te zijn. Een familie uit het dorp aan de overkant geeft hem al wekenlang een paar keer per dag te eten, in overleg met de dierenarts.

    De familie wil de hond adopteren, maar tot nu toe weigert het beestje mee te gaan. Hij lijkt bang. De dierenarts vertelde me dat als het nog veel langer duurt, ze de familie gaat helpen. Maar om te voorkomen dat de hond een levenslang trauma overhoudt aan een reddingsactie, wilde ze dat nog even uitstellen. Als dit geen hondenliefde is. Wat was ik voorbarig met mijn conclusies.

    Over de auteur